Σχόλια/Κριτική
Ο Ρίτσαρντ Ντόνερ γυρίζει μια ταινία που στηρίζεται εξ ολοκλήρου στη γεωμετρία της απόστασης, δεκαέξι τετράγωνα και δεκαπέντε λεπτά, και τα μετατρέπει σε αιώνα. Ο Μπρους Γουίλις υποδύεται τον ντετέκτιβ Τζακ Μόσλεϊ, έναν βαριεστημένο σχεδόν παραιτημένο απο την πραγματικότητα αστυνομικό που παίρνει μια φαινομενικά ρουτίνα αποστολή, να συνοδεύσει έναν κρατούμενο μάρτυρα στο δικαστήριο. Η πλοκή περιπλέκεται όταν αποκαλύπτεται ότι κάποιοι μέσα στο ίδιο το σώμα θέλουν τον μάρτυρα νεκρό πριν καταθέσει. Ο Γουίλις δίνει μια σχεδόν αντιηρωική ερμηνεία, μακριά από τους γνωστούς σκληρούς του ρόλους, και αυτό προσδίδει στην ταινία μια αληθοφάνεια που σπάνια συναντάς σε αστυνομικά θρίλερ αυτής της κλίμακας. Ο χρόνος κυλά σχεδόν σε πραγματική ροή, ανεβάζοντας ρυθμικά την ένταση χωρίς μεγάλες εκρήξεις ή υπερβολές.
Γιατί να το δεις: Γιατί αποδεικνύει πως σε μια ταινία δεκαέξι τετράγωνα δρόμου αρκούν για να κρύβουν περισσότερη αγωνία από το αν ήταν ολόκληρη η πόλη υπό πολιορκία.