Σχόλια/Κριτική
Ένα ανοιχτό παράθυρο, ένα αέρινο φόρεμα που κυματίζει στο φως και μια αλληλογραφία γεμάτη πάθος συνθέτουν ένα λυρικό κινηματογραφικό ποίημα. Η Τζέιν Κάμπιον αποτυπώνει την ερωτική εξομολόγηση ανάμεσα στον νεαρό ποιητή Τζον Κιτς και τη γειτόνισσά του Φάνι Μπράουνι, μακριά από κοινότοπες μελοδραματικές παγίδες. Η εντυπωσιακή φωτογραφία μεταμορφώνει την αγγλική εξοχή σε έναν ζωντανό πίνακα ζωγραφικής, όπου τα ανθισμένα λιβάδια και το φυσικό φως γίνονται καμβάς για ένα συναίσθημα που αντιστέκεται στη συμβατικότητα της εποχής. Η Άμπι Κόρνις παραδίδει μια ερμηνεία σπάνιας εσωτερικής δύναμης, δίνοντας στη Φάνι μια αθόρυβη αλλά ανυπότακτη αξιοπρέπεια, ενώ η ταινία αφήνει κάθε στιγμή να ανασάνει με σπάνια καλλιτεχνική ευαισθησία. Γιατί να το δεις: Κοίτα, αν περιμένεις καταιγιστική δράση και χολιγουντιανά πυροτεχνήματα, μάλλον θα χάσεις την υπομονή σου. Εδώ ο ρυθμός είναι αργός, ποιητικός και χαμηλόφωνος. Όμως, αν αφεθείς στη μαγεία των εικόνων, η straight-talking ματιά της Κάμπιον πάνω στον καταδικασμένο έρωτα προσφέρει μια αληθινά ατμοσφαιρική εμπειρία που αποδεικνύει πώς ποίηση υπάρχει παντού στη ζωή μας.