Σχόλια/Κριτική
Το ασταμάτητο, απελπισμένο τρέξιμο του Θανάση Βέγγου στους δρόμους της Αθήνας μετατρέπει την καθημερινή βιοπάλη σε μια συγκλονιστική, γεμάτη τρυφερότητα κινηματογραφική ποίηση. Ένας φτωχός, αγαθός άνδρας που μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο, ζει με την απόλυτη ψευδαίσθηση ότι ο χαμένος του πατέρας είναι ένας πάμπλουτος άνδρας που θα επιστρέψει για να τον σώσει. Η ταινία παντρεύει την καταιγιστική σωματική κωμωδία με ένα πικρό κοινωνικό υπόβαθρο, αναδεικνύοντας τη μοναξιά και την ανάγκη του περιθωριοποιημένου ανθρώπου για αγάπη. Η ηλεκτρισμένη ενέργεια του Βέγγου κυριαρχεί σε κάθε πλάνο, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που συγκινεί και αστράφτει από πηγαίο χιούμορ. Γιατί να το δεις: Γιατί ο Βέγγος παραδίδει μια straight-talking ερμηνεία-σταθμό, αποδεικνύοντας γιατί παραμένει αναντικατάστατος. Ο ρυθμός είναι φρενήρης, το κλίμα της μεταπολεμικής επιβίωσης ζωντανεύει υποδειγματικά και η ικανότητά του να μεταμορφώνει τη μιζέρια σε γέλιο βγάζει μάτια. Μια γεμάτη, χορταστική προβολή που σε αγγίζει στην καρδιά