Σχόλια/Κριτική
Ο νιόπαντρος Αλέκος πιστεύει πως ένα φιλόδοξο σχέδιο θα τον βγάλει από τη μιζέρια της τάξης του, και όταν η μεγάλη τσιμεντοβιομηχανία το απορρίπτει, προτιμά το ψέμα από την αλήθεια, κρύβοντας την αποτυχία του ακόμη και από τη γυναίκα και τον πατέρα του. Ο Βασίλης Γεωργιάδης, σε σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, χτίζει ένα δράμα για την ελληνική μικροαστική τάξη της δεκαετίας του '60, όπου η ανάγκη να φανείς κάτι παραπάνω απ' ό,τι είσαι γίνεται παγίδα θανάσιμη. Ο Γιώργος Τζώρτζης δίνει στον Αλέκο μια απόγνωση που μεγαλώνει αργά, σκηνή τη σκηνή, μέχρι η περιπλάνησή του στην Αθήνα να μοιάζει με ύπνωση. Η Έλλη Φωτίου, ως η γυναίκα που δεν ξέρει το ψέμα που ζει, δίνει στην ταινία τη συναισθηματική της καρδιά. Το κλισέ του άντρα που πνίγεται στις υποχρεώσεις του σηκώνεται εδώ γιατί το τέλος αρνείται κάθε λύτρωση. Γιατί να το δεις; Γιατί σπάνια ένα ελληνικό δράμα δείχνει τόσο καθαρά πώς η υπερηφάνεια μπορεί να γίνει ο χειρότερος εχθρός ενός ανθρώπου.