Σχόλια/Κριτική
Ο Γιάννης Δαλιανίδης παραδίδει μια από τις πιο εμβληματικές κωμωδίες του ελληνικού σινεμά, αποδεικνύοντας πώς ένα ανθρώπινο ελάττωμα μπορεί να μετατραπεί σε απολαυστικό κινηματογραφικό χαρακτήρα. Η ασυναγώνιστη Ρένα Βλαχοπούλου δίνει ρεσιτάλ ως Αλέκα, μια γυναίκα παθιασμένη με την τσόχα, που οδηγεί την οικογένειά της στην οικονομική απόγνωση με έναν τρόπο που γίνεται πηγαία κωμικός. Δίπλα της, ο μοναδικός Λάμπρος Κωνσταντάρας επιστρατεύει το όπλο της ζήλιας για να επαναφέρει την τάξη, χαρίζοντας μας σπαρταριστές σκηνές. Η ταινία διαθέτει ένα σφιχτό καλλιτεχνικό υπόβαθρο, γεμάτο έξυπνες παρεξηγήσεις και έναν καταιγιστικό ρυθμό που υπογραμμίζεται ιδανικά από τις τζαζ μελωδίες του Μίμη Πλέσσα, κρατώντας το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Γιατί να το δεις: Πρόκειται για μια απόλυτα σινεφίλ κωμωδία χαρακτήρων που δεν έχει χάσει ίχνος από τη φρεσκάδα της. Η χημεία ανάμεσα στη Βλαχοπούλου και τον Κωνσταντάρα είναι απλά ηλεκτρική, η ατμόσφαιρα ξεχειλίζει από τη νοσταλγική γοητεία των 60s και οι ατάκες-κλειδιά προσφέρουν κορυφαία ψυχαγωγία, ιδανική για ένα απολαυστικό βραδινό low-stress viewing. Η Βλαχοπούλου εδώ δεν υποδύεται μια χαρτοπαίχτρα, είναι η χαρτοπαίχτρα.