Σχόλια/Κριτική
Η ταινία Ηλέκτρα του 1962, σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη, είναι μία από τις πιο σπουδαίες κινηματογραφικές προσαρμογές και μεταφορές της αρχαίας τραγωδίας στο κινηματογράφο! Ο Κακογιάννης αφουγκράζεται το έργο του Ευριπίδη και σκηνοθετεί με εξαιρετική ευαισθησία την έννοια της εκδίκησης, της προδοσίας και της αιώνιας ανάγκης για δικαιοσύνη. Απομακρύνθηκε από τη θεατρική φόρμα και υιοθέτησε μια λιτή, αλλά εξαιρετικά δυνατή κινηματογραφική οπτική, γεμάτη συμβολισμούς και βαθιές ψυχολογικές προεκτάσεις. Συγκλονιστική ήταν η ερμηνεία της Ειρήνης Παππά και συνετέλεσε στην εκτίναξη της καριέρας της. Πολύ καλός και ο Γιάννης Φέρτης στον ρόλο του Ορέστη. Οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι παγιδευμένοι σε έναν φαύλο κύκλο μίσους και χρέους προς τους νεκρούς, κάτι που καθιστά το φινάλε εξαιρετικά δραματικό και ηθικά διφορούμενο. Η ταινία γυρίστηκε με ελάχιστα μέσα και περιορισμένο προϋπολογισμό στο τραχύ τοπίο της Αργολίδας. Οι λιτοί διάλογοι, η δωρική ερμηνεία των ηθοποιών και η υποβλητική μουσική του Μίκη Θεοδωράκη σε συνδυασμό με το απόκοσμο τοπίο, έδωσαν στην ταινία έναν σχεδόν τελετουργικό χαρακτήρα. Η Ηλέκτρα κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Κινηματογραφικής Μεταφοράς στο Φεστιβάλ των Καννών και αποτέλεσε την επίσημη υποβολή της Ελλάδας στα Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Συνολικά κέρδισε περισσότερες από 24 τιμητικές διακρίσεις και βραβεία. Οι κριτικοί υπήρξαν ενθουσιώδεις, οι «New York Times», έγραψε πως πρόκειται για μία «εκθαμβωτική εκμετάλλευση του κινηματογραφικού μέσου που μετουσιώνει το χρυσάφι της προφορικής ποίησης σε μια άλλη μορφή τέχνης». Για τη «Le Monde» το συνολικό έργο «ήταν ένα εκπληκτικό κατόρθωμα, μια ταινία συγκλονιστική, που βγάζει από τον καθένα μας ό,τι καλύτερο έχει μέσα του».Μάλιστα, λέγεται ότι και ο ίδιος ο Ευγένιος Ιονέσκο, χαρακτήρισε την ταινία ως μια από τις πιο πιστές και συγκλονιστικές μεταφορές αρχαίου ελληνικού δράματος.