Site icon Cityportal.gr

Μην ανησυχείς, δε θα φτάσει μακριά με τα πόδια (2018)

Προτείνουμε μια ταινία που η κριτική στη χώρα μας και όχι μόνο, σε γενικές γραμμές την έθαψε, λέγοντας ότι είναι πολύ αισιόδοξη, δεν είναι πολυδιάστατη, αλλά επίπεδη κλπ. Είναι μια πολύ τρυφερή και γλυκιά προσέγγιση της ζωής των ανθρώπων που μέσα από τους ΑΑ (Ανώνυμοι Αλκοολικοί) αγωνίζονται να ξεφύγουν και να ξεκινήσουν να ζούνε. Ξεκινώντας από τα σημεία που συμφωνούν όλοι, πρώτα θα πρέπει να αναφέρουμε την εκπληκτική ερμηνεία του Χοακίν Φίνιξ,  που κυριολεκτικά μπαίνει στο πετσί του ρόλου του αλκοολικού που αγωνίζεται να το κόψει εκτελώντας με θρησκευτική ευλάβεια τα 12 βήματα απεξάρτησης των αλκοολικών.


Κατηγορήθηκε η ταινία για αδύναμο σενάριο και για αγιοποίηση του Κάλαχαν. Τα 12 βήματα όμως είναι οι κανόνες που δέχονται οι ΑΑ να υπακούσουν για να αντιμετωπίσουν τη ζωή, πνίγοντας τις φοβίες τους. Το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός είναι το α και το ω για να ξεπεράσουν τα αγκάθια που τους πνίγουν  και να επιβιώσουν. Στατιστικά αυτό είναι κάτι που μόνο το 2%  το καταφέρνει. Και εδώ έχουμε μια απίθανη (πραγματική) περίπτωση με έναν αλκοολικό που όταν στα 21 του μένει ανάπηρος, ακριβώς σε εκείνη τη φάση που σε αντίστοιχες περιπτώσεις φλερτάρεις με την ευθανασία, σ αυτή τη ταινία που είναι βιογραφική αποφασίζει να επανέλθει στη ζωή.


Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι υπάρχουν ελλείψεις λείπουν οι συγκρούσεις κλπ και αυτό (επιλογή του σκηνοθέτη) είναι κάτι που ισχύει. Όπως ισχύει πως η κριτική γενικότερα έχει συνηθίσει να αποθεώνει το σκοτεινό, το μουντό, τα δυσοίωνα νοήματα, λες και παθαίνει αλλεργία όταν ένας σκηνοθέτης του περιθωρίου ξαφνιάζει στέλνοντας ένα απόλυτα φωτεινό μήνυμα, αποφεύγοντας να εστιάσει στα βυθίσματα του αλκοολικού. Γενικά για κάποιους η αισιοδοξία και το χιούμορ αρκετές φορές έχουν θεωρηθεί ως ελαφρότητα.


Ο Ντέιβιντ Ρούνεϊ του The Hollywood Reporter έδωσε θετική κριτική στην ταινία, γράφοντας: «Αυτό το δυσκίνητο αλλά σταθερά απολαυστικό πορτρέτο του παραπληγικού τοπικού ήρωα Τζον Κάλαχαν είναι αξιοσημείωτο για τη γενναιοδωρία του πνεύματος και την ευγένειά του».  Ο Peter Debruge του Variety  την αποκάλεσε “μια γλυκόξινη σύνθεση που επιβεβαιώνει τη ζωή” και έγραψε: “Μερικοί θα το βρουν εντελώς συναισθηματικό, άλλοι λίγο επαναλαμβανόμενο (ο Κάλαχαν τείνει να επαναλαμβάνει το τις ίδιες ιστορίες), αλλά είναι δύσκολο να διαφωνήσεις με μια ταινία που γιορτάζει το είδος της ανάρρωσης που πέρασε»


Προτείνω να τη δείτε.

 

Exit mobile version