Σχόλια/Κριτική
Το 1972, μετά τη διάρρηξη στα γραφεία της Δημοκρατικής Εθνικής Επιτροπής στο κτίριο Γουότεργκεϊτ, ο αναπληρωτής διευθυντής του FBI, Μαρκ Φελτ, ανακαλύπτει μια συντονισμένη προσπάθεια συγκάλυψης που φτάνει μέχρι το γραφείο του Προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον. Αντιμέτωπος με την πολιτική διαφθορά και τις πιέσεις των ανωτέρων του, ο Φελτ αποφασίζει να λειτουργήσει ως η μυστική πηγή των δημοσιογράφων της Washington Post, αποκτώντας το θρυλικό ψευδώνυμο «Βαθύ Λαρύγγι». Ο Πίτερ Λάντεσμαν σκηνοθετεί ένα σφιχτό, πολιτικό βιογραφικό θρίλερ εποχής, ρίχνοντας φως στη γωνία του πληροφοριοδότη που άλλαξε την αμερικανική ιστορία. Ο υποψήφιος για Όσκαρ Λίαμ Νίσον ηγείται με μια στιβαρή, χαμηλόφωνη ερμηνεία, πλαισιωμένος από τους Νταϊάν Λέιν, Μάρτον Τσόκας και Μάικλ Σ. Χολ. Η Σινεφίλ Ματιά (Γιατί ξεχωρίζει κινηματογραφικά): Η διεύθυνση φωτογραφίας (Ντενί Λενουάρ) επιλέγει αποχρώσεις του γκρι, του μπλε και του σκοτεινού καφέ, μετατρέποντας τους διαδρόμους του FBI και τα σκιώδη γκαράζ σε ένα αποπνικτικό, παρανοϊκό τοπίο όπου κάθε τηλεφώνημα και κάθε ψίθυρος εγκυμονούν κινδύνους. Αντί για μια τυπική περιπέτεια κατασκοπείας, η σκηνοθεσία εστιάζει στην ηθική κατάρρευση ενός γραφειοκράτη που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπηρεσία. Η ερμηνεία του Νίσον βασίζεται στη συγκράτηση, τις σιωπές και τη σωματική κάμψη, αποτυπώνοντας το τίμημα της απομόνωσης που πληρώνει ένας άνθρωπος όταν επιλέγει το καθήκον απέναντι στο σύστημα. Γιατί να το δεις: Γιατί προσφέρει μια εκ των έσω ματιά στο μεγαλύτερο πολιτικό σκάνδαλο του 20ού αιώνα, μέσα από μια στιβαρή ερμηνεία που αποδεικνύει τη δύναμη της ατομικής συνείδησης. Δια ταύτα: Ο Άντρας που Έριξε τον Λευκό Οίκο - Ο υποψήφιος για Όσκαρ Λίαμ Νίσον συναντά την επίσης υποψήφια για Όσκαρ Νταϊάν Λέιν σε ένα ατμοσφαιρικό, πολιτικό θρίλερ εποχής υπό τη σκηνοθεσία του Πίτερ Λάντεσμαν, αποκαλύπτοντας το παρασκήνιο πίσω από την ταυτότητα από το «Βαθύ Λαρυγγι» το σκάνδαλο που συντάραξε την αμερικανική προεδρία και άλλαξε για πάντα την ιστορία του σκάνδαλου Γουότεργκεϊτ.