Σχόλια/Κριτική
Ο Μιλού τον Μάη ή «Milou en Mai» ή «May Fools», μια ταινία του Λουί Μαλ που ακροβατεί ανάμεσα στη νοσταλγία, την πολιτική και την ατέρμονη γοητεία της αστικής υποκρισίας, συνθέτοντας ένα κινηματογραφικό ποίημα για την ανθρώπινη φύση. Ο Μάιος του 1968 στη Γαλλία δεν είναι απλώς το σκηνικό αλλά η ίδια η ψυχή της ταινίας, καθώς μια οικογένεια συγκεντρώνεται σε μια επαρχιακή έπαυλη για να θρηνήσει την απώλεια της μητριαρχικής φιγούρας. Αλλά οι επαναστατικές δονήσεις του 68 από το Παρίσι αγγίζουν όλη τη Γαλλία. Ο Μισέλ Πικολί στον ρόλο του Μιλού ενσαρκώνει έναν άνδρα προσκολλημένο στις μικρές χαρές της φύσης και της ηρεμίας, ενώ οι συγγενείς του, τυπικοί εκπρόσωποι της αστικής τάξης, αποκαλύπτουν τις μικρότητές τους, καθώς η κληρονομιά γίνεται το αντικείμενο διαμάχης τους. Ο Μαλ, με την αριστοτεχνική του αφήγηση, σατιρίζει με λεπτότητα τη γαλλική μπουρζουαζία, αναδεικνύοντας το χάσμα μεταξύ των γενεών, τη σύγκρουση μεταξύ συντήρησης και αλλαγής, ενώ υπογραμμίζει τον παραλογισμό της ανθρώπινης ύπαρξης. Η αισθητική της ταινίας είναι μια γιορτή των αισθήσεων, με τα γήινα χρώματα να αποπνέουν ζεστασιά και τους ήχους της φύσης να υπογραμμίζουν την αντίθεση με το χάος των εξεγέρσεων. Ο Ζαν-Κλοντ Καριέρ, ο οποίος συνυπογράφει το σενάριο, φέρνει την ειρωνεία και τη λεπτή εισηγητική του ματιά, προσδίδοντας βάθος στους διαλόγους. Ένα από τα ενδιαφέροντα παρασκήνια της ταινίας είναι η απόφαση του Μαλ να γυρίσει μεγάλο μέρος της σε φυσικό φως, δημιουργώντας μια ιδιαίτερη αυθεντικότητα στις εικόνες. Επιπλέον, η παρουσία της Μιου-Μιου και της Ντομινίκ Μπλανκ προσδίδει μια ευφυή και ανατρεπτική γυναικεία διάσταση στην πλοκή. Η ταινία, αν και δεν είχε την ίδια εμπορική επιτυχία με άλλα έργα του Μαλ, όπως το «Au Revoir Les Enfants», παραμένει ένα κομψό και διαχρονικό σχόλιο πάνω στη στασιμότητα μιας τάξης που βλέπει τον κόσμο να αλλάζει και αδυνατεί να προσαρμοστεί. Ο ίδιος ο Μαλ είχε αναφέρει ότι το «Milou en Mai» ήταν μια απόπειρα να αποτυπώσει την πολιτική αναταραχή μέσα από το μικρόκοσμο μιας οικογένειας, αντικατοπτρίζοντας έτσι τον τρόπο που τα μεγάλα γεγονότα διαπερνούν το προσωπικό. Μια ταινία που, μέσα από το χιούμορ, τη μελαγχολία και την εξαιρετική κινηματογραφική δεξιοτεχνία, αναδεικνύει τη στιγμή όπου το ατομικό και το συλλογικό συγκρούονται με φόντο την ομορφιά της γαλλικής εξοχής.