Σχόλια/Κριτική
Στην κατεστραμμένη, μοιρασμένη σε τέσσερις ζώνες κατοχής Βιέννη του μεταπολεμικού 1949, ένας αφελής Αμερικανός συγγραφέας λαϊκών γουέστερν καταφθάνει αναζητώντας τον παιδικό του φίλο, Χάρι Λάιμ. Όταν ενημερώνεται ότι ο Λάιμ πέθανε πρόσφατα σε ένα ύποπτο τροχαίο δυστύχημα, ξεκινά μια δική του έρευνα, ανακαλύπτοντας σταδιακά έναν σκοτεινό ιστό εγκλήματος, μαύρης αγοράς και προδοσίας. Ο Κάρολ Ριντ, πάνω στο αριστουργηματικό σενάριο του Γκράχαμ Γκριν, σκηνοθετεί το απόλυτο αριστούργημα του ευρωπαϊκού φιλμ νουάρ. Ο Τζόζεφ Κότεν ηγείται του καστ, η Αλίντα Βάλι προσφέρει μια απαράμιλλη μελαγχολική ομορφιά, ενώ ο Όρσον Γουέλς παραδίδει μια από τις πιο εμβληματικές εμφανίσεις στην ιστορία του σινεμά, συνοδευόμενος από τη θρυλική μουσική με τσίτερ του Άντον Κάρας. Η ταινία απέσπασε τον Μεγάλο Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών και το Όσκαρ Ασπρόμαυρης Φωτογραφίας. Η εκθαμβωτική φωτογραφία του Ρόμπερτ Κράσκερ χρησιμοποιεί ακραίες διαγώνιες γωνίες λήψης (Dutch angles) και επιβλητικές σκιές στους βρεγμένους, πλακόστρωτους δρόμους και τους υπονόμους της Βιέννης. Η παραμορφωμένη προοπτική αντικατοπτρίζει την ηθική κατάρρευση και την αποσταθεροποίηση του μεταπολεμικού κόσμου. Η αποκάλυψη του Χάρι Λάιμ μέσα στο σκοτάδι, όταν ένα φως παραθύρου φωτίζει το ειρωνικό του χαμόγελο, θεωρείται μάθημα κινηματογραφικής εισαγωγής χαρακτήρα. Ο μεταγενέστερος μονόλογός του στη γιγαντιαία ρόδα του Πράτερ (Prater Ferris Wheel) για την Ιταλία των Βοργιών και τα ρολόγια κούκου της Ελβετίας συμπυκνώνει αξεπέραστα τον κυνισμό της ανθρώπινης φύσης. Γιατί να το δεις: Γιατί πρόκειται για ένα από τα κορυφαία διαμάντια της 7ης Τέχνης, με ατμόσφαιρα, σκηνοθεσία και ένα φινάλε που διδάσκονται μέχρι σήμερα στις σχολές κινηματογράφου. Η κλασική, ασπρόμαυρη φόρμα και ο εσωτερικός του ρυθμός σημαίνουν πως απευθύνεται αυστηρά σε σινεφίλ.