Δεν είχε καλή φήμη το Μπραχάμι. Δε μπορούσα να καταλάβω γιατί. Εγώ εκεί γεννήθηκα κι εκεί μεγάλωνα, χωρίς να βλέπω πουθενά κάτι περίεργο, παράταιρο ή τρομαχτικό. Παντού κυκλοφορούσαν άνθρωποι με δυο χέρια, δυο πόδια, ένα κεφάλι. Κεφάτοι άνθρωποι, φιλικοί. Μας χαιρετούσαν στο δρόμο και μας μοίραζαν χαμόγελα. Όταν όμως κάναμε επισκέψεις σε άλλες περιοχές για να συναντήσουμε φίλους, ή συγγενείς, τα παιδιά τους μας κορόιδευαν. Μας θεωρούσαν κάτι σαν αστικούς βλάχους, ναι, ναι κάπως έτσι. Σαν βλάχους που έμεναν όμως σε προάστιο της πρωτεύουσας, ακριβώς όπως κι αυτοί.
«Μένω στην Γεωργίου Ψυχογιού», είχα πει κάποτε σε μακρινό συγγενή, «ο δρόμος συνεχίζει και γίνεται Αιγαίου. Λίγα μέτρα μας χωρίζουν από τη Νέα Σμύρνη…».
«Το λες έτσι για να μην πεις Μπραχάμι, ε;», μου είχε απαντήσει, βάζοντας σε σκέψεις το παιδικό μυαλό μου.
Η ζωή στο Μπραχάμι στη δεκαετία του 1980
Εμένα μου άρεσε η περιοχή μου. Μικρές μονοκατοικίες με πίσω αυλές και πολυκατοικίες με λίγους ορόφους. Το Καλαμάκι, το Rodeo και η παραλία μια ανάσα δρόμος. Το κέντρο της Αθήνας άλλη μια ανάσα. Ό,τι θέλαμε το είχαμε κοντά μας. Υπήρχε και το λεωφορείο με νούμερο 103, «Ακαδημίας-Καλαμάκι» και μας ταξίδευε στα πιο σημαντικά, για εμάς, σημεία των γύρω περιοχών.
Τα αυτοκίνητα, τότε στη δεκαετία του 1980, ήταν λιγοστά. Πηγαίναμε μόνοι μας σχολείο από τη 3η Δημοτικού. Παίζαμε στους δρόμους, μέχρι να σκοτεινιάσει. Κανείς δε μας πείραζε, κανείς δε μας ενοχλούσε.
Τα Τσακάλια και το στερεότυπο: «Για Μπραχαμιώτες μιλάει. Αληταριό. Νταήδες μηχανόβιοι!»
Είχε βγει θυμάμαι, τότε στους κινηματογράφους μια ταινία που λεγόταν «Τα Τσακάλια». Εμείς δε μπορούσαμε να τη δούμε. Ήταν ακατάλληλη. Αφορούσε σε έξαλλους εφήβους και νέους, που έμεναν στην Αθήνα και ζούσαν παραβατικά. Βιασμοί, ναρκωτικά, μηχανές, βωμολοχίες. Δεν ήταν θέαμα για τα δικά μας μάτια, παρόλο που πρωταγωνιστούσαν όλοι οι αγαπημένοι μας ηθοποιοί. Ο Πάνος Μιχαλόπουλος, ο Σταμάτης Γαρδέλης και η Σοφία Αλιμπέρτη, κοσμούσαν με αφίσες τους, τα νεανικά μας δωμάτια. Είχε κυκλοφορήσει η φήμη πως τα γυρίσματα είχαν γίνει στην περιοχή μας. «Για Μπραχαμιώτες μιλάει. Αληταριό. Νταήδες μηχανόβιοι!» Τι ειρωνεία! Οι περισσότερες σκηνές είχαν γυριστεί στο Κολωνάκι, τη Μιχαλακοπούλου, το Χίλτον. Μάθαμε όμως τότε, πως μας έβλεπαν οι άλλοι.
Αληταριό! Εμάς, τα παιδιά του Αγίου Δημητρίου, που ήμασταν καλοί μαθητές, κάναμε αγγλικά, γαλλικά, πηγαίναμε σε ωδείο. Γιατί; Άραγε μόνο στη δική μας περιοχή, υπήρχαν μπιλιαρδάδικα, καφενεία, συνεργεία, μηχανές; Μόνο στους δρόμους μας γινόντουσαν κόντρες; Κι όλα αυτά που ακούγαμε για την Λεωφόρο Ποσειδώνος, τον Υμηττό, τον Σταυρό της Αγίας Παρασκευής; Έξω από τα νυχτερινά μαγαζιά της Γλυφάδας, οι καυγάδες ήταν συχνοί. «Ήρθαν κάτι Μπραχαμιώτες και τους ξεκίνησαν…», ήταν η πιο συνηθισμένη δικαιολογία.
Οι ταμπέλες και το μπούλινγκ
Μεγαλώνοντας κατάλαβα πολλά. Καλοί και κακοί υπάρχουν σε όλα τα μέρη. Ναρκωτικά, μπαχαλάκηδες, φανατικοί οπαδοί ομάδων, κυκλοφορούν παντού. Ο άνθρωπος όμως έχει την τάση να βάζει ταμπέλες. Μειώνει και κατηγοριοποιεί για να κρύψει τη δική του αδυναμία, τη δική του ανεπάρκεια ή παθογένεια. Μπούλινγκ δηλαδή κανονικό. Ένας ολόκληρος δήμος έγινε για πολλά χρόνια, θύμα εκφοβισμού, συνώνυμο της αλητείας, της κακογουστιάς και της ταραχής. Βόλευε να σε αποκαλούν «Μπραχαμιώτη» με την τάση να σε μειώσουν, για να νιώσουν εκείνοι ανώτεροι κοινωνικά, κι ας είχατε ίδια σπίτια, ίδια μόρφωση, ίδιες προτιμήσεις.
Ο Άγιος Δημήτριος σήμερα
Μεγάλωσα στον Άγιο Δημήτριο, ή αλλιώς Μπραχάμι. Όμορφη περιοχή, μεγάλος δήμος. Οι περισσότερες οικογένειες άνηκαν στη μεσαία τάξη. Ήμασταν το πιο λαϊκό ίσως, νότιο προάστιο της Αθήνας. Σύνορα μας η κοσμική Νέα Σμύρνη, το παραθαλάσσιο Καλαμάκι και το αρχοντικό Παλαιό Φάληρο. Η δόμηση έγινε άναρχα και βιαστικά, μετά το 1960. Αυτό μας έκανε να μοιάζουμε λίγο με τους φτωχούς συγγενείς των νοικοκυρεμένων, γειτονικών μας δήμων.
Όταν ήμασταν πιο νέοι, φορούσαμε δερμάτινα μπουφάν, ανεβαίναμε σε μηχανές, κάναμε φασαρία. Καπνίζαμε και πίναμε μπύρα από το μπουκάλι. Αν αυτό μας έκανε να μοιάζουμε παράταιροι, άχαροι, αντιαισθητικοί, καθόλου δε μας νοιάζει πια. Γίναμε γιατροί δικηγόροι, δάσκαλοι. Ανοίξαμε μαγαζιά, δουλεύουμε σε μεγάλες ή μικρές εταιρείες. Φτιάξαμε οικογένειες με αρχές και αξίες, όπως οι κάτοικοι άλλων περιοχών. Στις γειτονιές μας υπάρχουν ακόμη τα περιποιημένα σπίτια των γονιών και των παππούδων μας. Επιστρέφουμε σε αυτά με λαχτάρα και όμορφες αναμνήσεις. Περιποιούμαστε με σεβασμό τους ηλικιωμένους μας.
Σου αρέσει να γράφεις; Στείλε στο cityportal το κείμενό σου (για βιβλία, παραστάσεις, κριτική, άρθρο, λογοτεχνία)! Επικοινώνησε μαζί μας στο admin@cityportal.gr ή στο spirosportal@gmail.com. Ό,τι σε συγκίνησε, ό,τι σε προβλημάτισε, αξίζει να αποτυπωθεί.»
Παρά το παλιό μπούλινγκ που δεχτήκαμε για τον τόπο που μεγαλώσαμε, καταφέραμε να διώξουμε μια για πάντα, αυτό το κοινωνικό στερεότυπο. Όταν μας ρωτούν από που είμαστε, λέμε δυνατά «Μπραχαμάρα, εσύ;»
Γράφει η Πολύμνια Ρέγκου | Φωτογραφία αρχείο Depositphotos
