Site icon Cityportal.gr

Mujura Kids | Καλλιτεχνικά εργαστήρια για παιδιά 3–12 ετών

“Η δημιουργικότητα είναι η νοημοσύνη που διασκεδάζει.” Albert Einstein Η Γεωργία Ιωσηφίδου ξέρει κάτι που πολλοί από εμάς έχουμε ξεχάσει: ότι μια μουντζούρα δεν είναι λάθος, είναι ελευθερία. Όπως πολύ χαρακτηριστικά λέει: «Για ένα παιδί όταν του αναθέτεις να κάνει κάτι δεν υπάρχει σωστό και λάθος αποτέλεσμα. Υπάρχει μόνο εξερεύνηση, μαθαίνει και από το λάθος και από μια μουτζούρα». Γιατί μια ιδέα, για να εφαρμοστεί, δεν χρειάζεται τέλεια γραμμή αλλά τολμηρή αφετηρία.

Στα 37 της, με 18 χρόνια γραφιστικής πίσω της και πέντε χρόνια ειδίκευσης στην εικονογράφηση, η Γεωργία δεν σταμάτησε στο σχεδιαστήριο. Έγινε μητέρα δύο κοριτσιών, της Δανάης και της Μελίνας, και εκεί ανακάλυψε την αληθινή δύναμη της αυθόρμητης έκφρασης. Και βίωσε πώς μπορεί ένα παιδί να δημιουργεί χωρίς φόβο, να μετατρέπει μια κάλτσα σε ήρωα και μια πατάτα σε σφραγίδα. Και αποφάσισε να το μοιραστεί.

Τον Νοέμβριο του 2025 γεννήθηκε το Mujura Kids Crafts, ένα όνομα που κρύβει μέσα του όλη τη φιλοσοφία αλλά και το χιούμορ της: η μουντζούρα ως μανιφέστο, ως δικαίωμα στο λάθος, ως πύλη προς τη δημιουργία.

Όπου κι αν βρεθεί, η Γεωργία μεταμορφώνει τα πιο απλά υλικά που φέρνει μαζί της, πηλό, τσόχα, φύλλα… σε μικρά έργα φαντασίας και δημιουργίας. Φέρνει τη μητρική εμπειρία που κληρονόμησε από τη δική της μητέρα, κοπτοράπτρια, η οποία της έμαθε πώς τα υλικά μεταμορφώνονται στα χέρια που τα σέβονται.

Αλλά πάνω απ’ όλα, κουβαλά μια βαθιά πίστη: Αυτό που κάνει ένα παιδί δεν χρειάζεται να είναι τέλειο, αρκεί να είναι αληθινό. Τα παιδιά χρειάζονται χώρο να αναπνεύσουν, χρόνο να λερωθούν και να εκφραστούν για να γίνουν ευτυχισμένα παιδιά!

Αυτή είναι η Γεωργία. Αυτό είναι το Mujura Kids Crafts και μια safe απάντηση στο κλασικό ερώτημα όλων των γονέων: Που να πάω το παιδί μου;

Συνέντευξη με τη Γεωργία Ιωσηφίδου του Mujura Kids Crafts 

Μετά από προσωπικές και επαγγελματικές διαδρομές, ένιωσα πως αν δεν το κάνω τώρα, θα το κουβαλάω σαν ανεκπλήρωτη σκέψη. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα ότι μπορώ να κάνω αυτό το βήμα με ουσία, χωρίς βιασύνη αλλά και χωρίς αναβολή. Ήταν απλώς η σωστή περίοδος. Δεν υπήρξε μια μόνο συγκεκριμένη στιγμή, αλλά μια σταδιακή συνειδητοποίηση.

[Δεν χρειάζεται να είναι τέλειο, αρκεί να είναι αληθινό]

Ναι, είναι το manifesto του Mujura. Θέλω τα παιδιά να δουν τη διαδικασία της δημιουργίας ως κάτι που μπορούν να ξεκινήσουν από οπουδήποτε, από κάθε είδους υλικό, από κάθε αφετηρία, ακόμα κι από κάτι που αρχικά θεωρούν “μουντζούρα”. Από εκεί εμπνεύστηκα και το όνομα. Η μουντζούρα αντιπροσωπεύει όλο το πνεύμα και το vibe που θέλω να δώσω στα παιδιά: ελευθερία, αυθορμητισμό και εμπιστοσύνη στη διαδικασία. Μέσα στα εργαστήρια δεν υπάρχει σωστό και λάθος αποτέλεσμα. Υπάρχει μόνο εξερεύνηση. Θέλω τα παιδιά να παρατηρούν γύρω τους με άλλη ματιά και να αποκτούν έναν διαφορετικό σεβασμό απέναντι στα υλικά. Κάτι που για κάποιον άλλον μπορεί να είναι ασήμαντο ή άχρηστο, για εκείνα μπορεί να γίνει έμπνευση, αφορμή για παιχνίδι και τελικά για δημιουργία.

Έχω δύο κόρες, τριών και έξι ετών, και πολλές φορές δοκιμάζουμε μαζί τις ιδέες στην πράξη. Μέσα από αυτό καταλαβαίνω ποια υλικά λειτουργούν καλύτερα, ποια κρατούν το ενδιαφέρον και ποια όχι. Τα υλικά τα προμηθεύομαι είτε από συνεργάτες με art supply, είτε όταν το concept το απαιτεί, από εντελώς διαφορετικές πηγές, όπως στα workshops με φρούτα και λαχανικά για στάμπες. Το υλικό πάντα εξυπηρετεί την εμπειρία, όχι το αντίστροφο.

[Λερωμένα χεράκια…]

Το “creative mess” για μένα δεν είναι ακαταστασία, είναι ελευθερία. Θυμάμαι όταν πήγαινα στα μαθήματα εικαστικών, η δυνατότητα να λερωθώ, να δοκιμάσω υλικά με διαφορετικές χρήσεις και εφαρμογές, ήταν το δικό μου safe place. Εκεί ένιωθα ότι απελευθερώνομαι και ότι μπορώ να εκφραστώ χωρίς περιορισμούς.
Στην καθημερινότητά τους τα παιδιά καλούνται να ακολουθούν πολλούς κανόνες. Παράλληλα, μεγαλώνουν μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο οθόνες, όπου όλα παρουσιάζονται έτοιμα και «σωστά». Ακόμη και η δημιουργία συχνά μετατρέπεται σε οδηγία: πώς να φτιάξεις κάτι, βήμα-βήμα, όπως το δείχνει ένα βίντεο.
Όταν όμως ένα παιδί λερώνεται, αγγίζει, δοκιμάζει και πειραματίζεται χωρίς φόβο για το αποτέλεσμα, ενεργοποιεί τη φαντασία και την κριτική του σκέψη. Δεν ακολουθεί απλώς μια συνταγή, ανακαλύπτει. Το σώμα, οι αισθήσεις και το υλικό γίνονται μέρος της διαδικασίας. Και εκεί συμβαίνει κάτι ουσιαστικό: το παιδί δεν αναπαράγει, αλλά δημιουργεί. Για μένα, λοιπόν, τα «λερωμένα χεράκια» δεν είναι ακαταστασία. Είναι χώρος ελευθερίας, έκφρασης και αυθεντικής εμπειρίας.

[ (Το παιδί) μαθαίνει να οργανώνει μια ιδέα, να την εξελίσσει και να την ολοκληρώνει]

Η διαδικασία είναι πιο σημαντική από το αποτέλεσμα, ειδικά στις ηλικίες 3–12. Σε αυτές τις φάσεις ανάπτυξης, το παιδί χτίζει τη σχέση του με τη σκέψη, το σώμα και την έκφραση. Όταν περνά από το προσχέδιο στη γραμμή και από τη γραμμή στον όγκο, δεν μαθαίνει απλώς μια τεχνική. Μαθαίνει να οργανώνει μια ιδέα, να την εξελίσσει και να την ολοκληρώνει. Η μετάβαση από το δισδιάστατο στο τρισδιάστατο βοηθά το παιδί να αντιληφθεί τον χώρο, την κλίμακα και τη μορφή. Παράλληλα, καλλιεργείται η υπομονή και η ικανότητα να ακολουθεί μια διαδρομή σκέψης χωρίς να εγκαταλείπει στην πρώτη δυσκολία. Όταν λέω ότι «η ιδέα μεγαλώνει, ανοίγει, αναπνέει», αναφέρομαι ακριβώς σε αυτή τη σταδιακή εξέλιξη.

Ναι πράγματι, ήταν ένα από τα πιο διασκεδαστικά και αγαπημένα workshops των παιδιών. Τα παιδιά λατρεύουν να δημιουργούν ήρωες, είτε φανταστικούς, είτε εμπνευσμένους από καθημερινά αντικείμενα που στο μυαλό τους μπορούν να μεταμορφωθούν σε οτιδήποτε, από μια πεταλούδα μέχρι έναν δράκο.
Όταν ένα παιδί δίνει φωνή σε μια κάλτσα, δεν κατασκευάζει απλώς μια μαριονέτα. Προβάλλει σκέψεις, συναισθήματα και ιστορίες. Μέσα από το παιχνίδι ρόλων δοκιμάζει διαφορετικές ταυτότητες, εκφράζεται πιο ελεύθερα και συχνά λέει πράγματα που ίσως δεν θα έλεγε ως «ο εαυτός του». Η κάλτσα γίνεται μέσο αφήγησης και επικοινωνίας.
Σίγουρα είναι ένα workshop που θα επαναλάβω, γιατί κάθε φορά οι χαρακτήρες που γεννιούνται είναι διαφορετικοί, όπως διαφορετικά είναι και τα παιδιά που τους δημιουργούν.

 

[ …τα παιδιά ανακαλύπτουν ότι η φύση έχει δομή, μοτίβο και γεωμετρία]

Μου αρέσει να επαναχρησιμοποιώ υλικά και να ενσωματώνω φυσικά, φιλικά προς τα παιδιά στοιχεία στη διαδικασία. Πιστεύω ότι είναι σημαντικό κάθε παιδί να καταλαβαίνει πως για να δημιουργήσει δεν χρειάζεται απαραίτητα να αγοράσει ειδικά εργαλεία, μπορεί να είναι ευρηματικό και να αξιοποιήσει ό,τι υπάρχει ήδη στο σπίτι.
Μέσα από τα φρούτα και τα λαχανικά ως σφραγίδες, τα παιδιά ανακαλύπτουν ότι η φύση έχει δομή, μοτίβο και γεωμετρία. Παρατηρούν λεπτομέρειες που ίσως δεν είχαν προσέξει και κατανοούν ότι τίποτα δεν είναι «μόνο για ένα πράγμα». Αυτή η αλλαγή οπτικής είναι ουσιαστικό μέρος της δημιουργικής σκέψης.

[Φορέστε τη μαγεία του δάσους στο κεφάλι σας…]

Πολλές φορές νιώθω ότι τα παιδιά είναι εγκλωβισμένα μέσα στην πόλη και χάνουν την επαφή τους με τη φύση. Σκέφτηκα λοιπόν να τους φέρω το δάσος μέσα από υφές και φυσικά υλικά, ώστε να δημιουργήσουν μάσκες και κορόνες. Χρησιμοποιήσαμε φύλλα, λουλούδια, φλοιούς αλλά και βρύα, που τα παιδιά λάτρεψαν, και το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό και πρωτότυπο!

Τα μικρά γκρουπ μου επιτρέπουν να δίνω ουσιαστική προσοχή σε κάθε παιδί ξεχωριστά. Ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες, όταν οι ομάδες μεγαλώνουν, το παιδί χάνεται και η εμπειρία αποδυναμώνεται. Θέλω κάθε παιδί να φεύγει έχοντας καταλάβει, νιώσει και ολοκληρώσει αυτό που έκανε.

[Βιωματικές αναμνήσεις σε ένα νηπιαγωγείο που μένουν ανεξίτηλες.]

Στα πλαίσια της ενίσχυσης της σχέσης γονιού-παιδιού δημιουργήθηκε αυτό το workshop, σε συνεργασία με τις εκπαιδευτικούς του 102ου Νηπιαγωγείου. Μέσα στο γιορτινό κλίμα, δώσαμε στα παιδιά την ευκαιρία να δεθούν και να δημιουργήσουν μαζί με τους γονείς τους όμορφα στολίδια και δεντράκια. Πρόκειται για βιωματικές αναμνήσεις που μένουν ανεξίτηλες. Τέτοιες δράσεις στα σχολεία αποτελούν όμορφα διαλείμματα και προσφέρουν σημαντική εμπειρία στα παιδιά.

Σκέφτηκα ότι θα ήταν πολύ ενδιαφέρον για τα παιδιά να δουν ολόκληρη τη διαδικασία δημιουργίας ενός παραμυθιού και, μέσα από το workshop, να μπουν κι αυτά στο κομμάτι της δημιουργίας. Θεωρώ σημαντικό να ακούσουν πρώτα την ιστορία και να δουν τη διαδικασία (πρωτότυπα σχέδια, πορεία σκέψεις του συγγραφές κοκ), γιατί τους δίνει έμπνευση και τους ανοίγει τη φαντασία, δείχνοντας τους ότι κάθε ιδέα μπορεί να πάρει μορφή μέσα από τη δική τους δημιουργία.

[…η δημιουργία ξεκινά από το παιχνίδι και την αυθόρμητη εξερεύνηση]

Πολλές φορές και εγώ η ίδια, όταν κάτι μου φαίνεται δύσκολο να το αποδώσω, με βοηθά να το σκεφτώ ως ένα σύνολο απλών γραμμών που μαζί δημιουργούν το τελικό αποτέλεσμα. Αυτό θέλω να περάσω και στα παιδιά..

Για μένα, το play-based art σημαίνει ότι η δημιουργία ξεκινά από το παιχνίδι και την αυθόρμητη εξερεύνηση. Τα παιδιά δεν μαθαίνουν απλώς τεχνικές· πειραματίζονται, δοκιμάζουν, ανακαλύπτουν και εκφράζουν τη φαντασία τους μέσα από τη δράση. Η ισορροπία μεταξύ παιχνιδιού και μάθησης βρίσκεται ακριβώς εκεί: το παιχνίδι δίνει ελευθερία και έμπνευση, ενώ η καθοδήγηση και οι μικρές τεχνικές συμβουλές βοηθούν τα παιδιά να μεταμορφώσουν τις ιδέες τους σε ολοκληρωμένα αποτελέσματα. Με αυτόν τον τρόπο, η διαδικασία γίνεται ταυτόχρονα δημιουργική και εκπαιδευτική, χωρίς να χάνεται η χαρά της εξερεύνησης.

Το γνωμικό του Edgar Degas, “Art is not what you see, but what you make others see”, για μένα σημαίνει ότι η τέχνη δεν είναι μόνο η εικόνα ή το αντικείμενο που φτιάχνουμε, αλλά η δύναμη που έχει να μεταφέρει την ιδέα, το συναίσθημα και την προσωπική μας φωνή στους άλλους. Στα workshops μου, αυτό μεταφράζεται σε ένα μήνυμα προς τα παιδιά: να μην φοβούνται να τολμήσουν να φτιάξουν ό,τι σκέφτονται. Πολλές φορές πριν καν ξεκινήσουν, τα περιορίζει η σκέψη για το τι θα πουν ή θα σκεφτούν οι άλλοι.
Η ουσία είναι να τους δείξω ότι η δημιουργία είναι δική τους, ότι το λάθος δεν υπάρχει, μόνο η εξερεύνηση και η προσωπική τους έκφραση.
Με άλλα λόγια, θέλω να καταλάβουν ότι η αξία της τέχνης δεν είναι το «σωστό» ή το «τέλειο», αλλά η ικανότητά τους να μεταφέρουν στους άλλους αυτό που βλέπουν και νιώθουν μέσα τους και το quote αυτό νομίζω ότι ταιριάζει γάντι!

[…όταν ήρθε η ώρα να φύγω, όλα τα παιδιά με αγκάλιασαν δεν με άφηναν να φύγω και μου είπαν ότι θέλουν να ξανακάνουν έτσι το μάθημα]

Σε ένα workshop, μετά από παρουσίαση βιβλίου μας μαζί με τη συγγραφέα και αφού κάναμε εργαστήρι ήρθε η ώρα να φύγω, όλα τα παιδιά με αγκάλιασαν δεν με άφηναν να φύγω και μου είπαν ότι θέλουν να ξανακάνουν έτσι το μάθημα.
Αυτό το συναίσθημα,  η ενέργεια που πήρα εκείνη τη στιγμή, είναι κάτι που δεν μπορώ να το πάρω από καμία άλλη δουλειά.

Ναι, υπάρχουν ακόμα πολλά workshops που θέλω να δοκιμάσω, αλλά αυτό που με ενθουσιάζει περισσότερο προς το παρόν είναι να φτιάξουμε μαζί με τα παιδιά το δικό μας χαρτί, μια διαδικασία που συνδυάζει πειραματισμό, φαντασία και δημιουργία από την αρχή μέχρι το τέλος. Και αυτή είναι μόνο η αρχή: στο μέλλον έρχονται πολλά ακόμη πρωτότυπα και διασκεδαστικά εργαστήρια.

👇👇👇

► Info

Mujura Kids Crafts
Φαντασία • Έκφραση • Δημιουργία
Popup workshops • Play-based art
Καλλιτεχνικά εργαστήρια για παιδιά 3–12 ετών 🎨
Έδρα: Θεσ/νίκη


Στοιχεία επικοινωνίας

Τηλέφωνο: 698 609 3895


Email: geo.iosifidou@gmail.com


https://www.facebook.com/share/16wUzMbb91/


https://www.instagram.com/mujura.kids.crafts


 

Exit mobile version