Ο ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΣ.
Στο μυθιστόρημα του Απόστολου Δοξιάδη «Ο θείος Πέτρος και η Εικασία του Γκόλντμπαχ» ο θείος Πέτρος αποτελεί, για τον (εργοστασιάρχη) αδελφό του και πατέρα του αφηγητή, ένα πρότυπο προς αποφυγή, τον οποίο και χαρακτηρίζει «αποτυχημένο της ζωής». Κι αυτό γιατί ο θείος Πέτρος, ενώ υπήρξε μια μαθηματική ιδιοφυΐα που κατάφερε να γίνει στα 24 του χρόνια καθηγητής μαθηματικών στο πανεπιστήμιο του Μονάχου, δεν «αξιοποίησε» έκτοτε τις δυνατότητες του ταλέντου του, αρνήθηκε να κάνει ακαδημαϊκή καριέρα, να αποκτήσει χρήμα από τις εφαρμογές κάποιων πρώτων εργασιών που δημοσίευσε, παρά τις πλουσιοπάροχες προτάσεις που του έγιναν. Αντίθετα επέλεξε τη ζωή ενός ερημίτη, χωρίς οικογένεια και κοινωνικές συναναστροφές, για να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην επίλυση ενός από τα δυσκολότερα θεωρητικά προβλήματα των μαθηματικών, την Εικασία του Γκόλντμπαχ. Παραβαίνοντας έτσι, σύμφωνα με τον οικογενειακό του περίγυρο, τον βασικό κανόνα της ζωής, που είναι «να θέτεις πάντα στόχους εφικτούς».
Ο ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ.
Το αντίθετο προτεινόμενο παράδειγμα από αυτό του θείου Πέτρου, που αφοσιώθηκε σε κάτι «ανώφελο», δεν είναι μόνο εκείνο του επαγγελματικά επιτυχημένου σε κάποιον τομέα, αλλά και του κοινωνικά καταξιωμένου και άρα θεωρούμενου σχετικά ευτυχισμένου ανθρώπου. Κάποιου δηλαδή που θέτει στη ζωή του όχι απλώς «εφικτούς» (μέτριους ή υψηλούς) στόχους, αλλά κυρίως «χρήσιμους», πρακτικά εφαρμόσιμους και κοινωνικά αναγνωρίσιμους στόχους. Τέτοιους που, κι αν ακόμη ως απώτερους στόχους δεν καταφέρει τελικά να τους κατακτήσει, θα επωφεληθεί οπωσδήποτε από την όποια εξελικτική του πορεία προς αυτούς και ίσως θα διακριθεί, έστω σαν δεύτερος ή τρίτος ή γενικά σαν «χρυσή μετριότητα», αποτελώντας τουλάχιστον μέρος ενός σταθερού (για την εποχή μας) πρότυπου επιτυχίας. Διότι, εντάξει, άλλο είναι να έχεις κάπου έναν θείο, που αποφάσισε να αναμετρηθεί (σαν αυτή να ήταν η μοίρα του) σε όλη του την ενήλικη ζωή του μ΄ ένα «ανώφελο» πρόβλημα αντάξιο της ιδιοφυΐας του και που το παράδειγμά του ίσως σε βοηθήσει να βρεις το μέτρο των δικών σου δυνατοτήτων κι άλλο είναι να σου «βγει» λόγω επιρροής ένας τέτοιος αιθεροβάμων ο γιος σου και όλοι οι γύρω να τον θεωρούν «αποτυχημένο της ζωής» και «δυστυχισμένο» – και μαζί του κι εσένα ως πατέρα που δεν τον απέτρεψες από έναν τέτοιο δρόμο!
Ο ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟΣ.
Ένας θεωρούμενος κορυφαίος διαφημιστής των καιρών μας και «χρυσός» (καθότι χρυσοπληρωμένος) εκπρόσωπος του κανόνα των «εφικτών στόχων» διατύπωσε πριν κάποια χρόνια σε μια συνέντευξη την άποψη ότι ο Λεονάρντο… όχι ο Ντι Κάπριο αλλά ο Ντα Βίντσι, παρότι ιδιοφυΐα, ήτανε βλάκας γιατί ασχολήθηκε -λέει- με πράγματα που προηγούνταν (μέχρι και τρεις αιώνες) της εποχής του, άρα δεν θα μπορούσε ο ίδιος να επωφεληθεί από αυτά. Και κατέληγε: «Σαφώς υπερβάλλω. Ήθελα να πω ότι πρέπει κανείς να μπορεί να ζει στο πλαίσιο της ζωής που του αντιστοιχεί». Αυθωρεί και παρά χρήμα, μάλλον εννοούσε ο καπάτσος διαφημιστής –καθώς με αυτό μετριούνται σήμερα όλες οι αξίες (που είναι μετρήσιμες) και ορίζονται τα πλαίσια. Πώς αλλιώς;
Σωτήρης Ζήκος
sz@citymedia.gr
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
