Θέατρο Όρα- ώρα 21.00. Ξεκινάει η μαύρη κωμωδία <Ο Ύπνος του Δικαίου> σε σκηνοθεσία και σενάριο του Βασίλη Ισσόπουλου. Μια παράσταση της ομάδας αrΤιςει σ’ ένα ακόμη σύγχρονο κείμενο σ’ ένα χαριτωμένο υπόγειο με αρκετό κόσμο. Θα έλεγα πως η παράσταση έχει ρεύμα κι ο κόσμος περνά καλά. Γελάει, αυτό είναι σίγουρο. Κατά τα άλλα όμως;
Ξεκινώντας από το έργο αυτό καθ’ αυτό πρέπει να ομολογήσω ότι έχω διάφορες απορίες. Όπως για ποιο λόγο όλοι οι ήρωες έχουν εβραϊκά ονόματα. Είναι αναφορές στ’ αντίστοιχα βιβλικά πρόσωπα; Δεν μπόρεσα να το ξεκαθαρίσω. Η πλοκή, επίσης, ήταν αρκετά χαλαρή. Το “κόλπο” που σκαρφίζεται ο ήρωας, ο Λάζαρος, δεν δικαιολογείται από τα όσα προηγήθηκαν. Απλώς τα ακολουθεί. Οι διάλογοι όμως είχαν καλές ατάκες και σε γενικές γραμμές ήταν καλογραμμένο βοηθώντας τους ηθοποιούς. Για τη σκηνοθεσία δεν έχω τίποτα να πω. Είχε κανά δυο ενδιαφέροντα ευρήματα που είτε προδόθηκαν γρήγορα, είτε προκαλούσαν αποτελέσματα διαφορετικά από τα επιθυμητά. Αυτό που μ’ άρεσε πολύ είναι το όπλο που αντί για σφαίρες εκτοξεύει κομφετί.
Τα σκηνικά του Γιώργου Μπογιατζίδη ήταν πολύ πετυχημένα, καθώς σου έδιναν την εντύπωση ότι βρίσκεσαι σε μια παράσταση τσίρκου κι ό,τι παρακολουθείς είναι παράσταση με μαγικά κόλπα. Αυτή είναι η αλήθεια άλλωστε. Το ίδιο πετυχημένα και τα κοστούμια της Έλλης Τελεβάντου, ειδικά η δερμάτινη ολόσωμη φόρμα της Μαγδαληνής και τα πολύχρωμα ρούχα- σχεδόν κλοουνίστικα- του Τζόζεφ. Και η μουσική του Δημήτρη Κανίογλου είχε την ίδια παιγνιώδη διάθεση και θύμιζε τσίρκο υπενθυμίζοντας σου ότι αυτά που βλέπεις δεν υπάρχουν.
Από τους έξι ηθοποιούς της ομάδας ξεχώρισε ο Τριαντάφυλλος Σιδερίδης,στο ρόλο του Θωμά. Τα μάτια του πρόδιδαν ότι σκέφτονταν πριν μιλήσει σαν να του έρχονταν εκείνη την ώρα οι ατάκες. Ο φόβος του έμοιαζε αληθινός, ενώ απέφυγε τις υπερβολές. Από κοντά κι ο Τριαντάφυλλος Δελής, στο ρόλο του χαζούλη Τζόζεφ. Μερικές στιγμές ήταν απολαυστικές και σίγουρα ήταν ο πιο αστείος τύπος απ’ όλους. Οι άλλοι δυο άντρες της παράστασης, Τάσος Μπαρνιαδάκης και Θοδωρής Πολυζώνης, στάθηκαν καλά χωρίς κάτι το εξαιρετικό. Οι γυναίκες, δυστυχώς, σε λίγες στιγμές μόνο στάθηκαν άξιες των περιστάσεων. Από τις Αθηνά Ευσταθίου, Ηλιάνα Σιδηρά και Μαρία Σπαθοπούλου θα έλεγα πως η δεύτερη έδωσε το κάτι παραπάνω, αλλά είχε και τον πιο χαριτωμένο ρόλο κι αυτό, αναμφίβολα, τη βοηθούσε.
Είναι μια παράσταση ευχάριστη, δεν καταλαβαίνεις πότε περνάει η ώρα και είναι μια ομάδα από νέα άτομα με αληθινή φρεσκάδα και όρεξη για δουλειά. Κι όπως λέει και το δελτίου τύπου τους: Ο Ύπνος του Δικαίου, ή έρχεσαι…ή έρχεται και σε παίρνει.
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
