Οικουμενική Γλώσσα | Κριτική

Οικουμενική Γλώσσα | Κριτική της ταινίας Universal Language Κωμωδία, καναδικής παραγωγής του 2024, σε σκηνοθεσία Μάθιου Ράνκιν, με τους Ροζίνα Εσμϊλί, Σομπχάμ Τζαβαντί, Μάνι Σολεμάνλου, Μάθιου Ράνκιν, Πιρό Νεμαντί κα.

Από τις πλέον «μυστήριες ταινίες» των τελευταίων χρόνων, από έναν Καναδό, που κάνει ουσιαστικά το ντεμπούτο του, πέρα από αρκετές μικρού μήκους ταινίες και ένα ψυχεδελικό πειραματικό φιλμ, τον Μάθιου Ράνκιν, ο οποίος με μία παράδοξη – λοξή κινηματογραφική ματιά αποτίει φόρο τιμής στο ιρανικό νέο κινηματογραφικό κύμα και τους πρωτεργάτες του Αμπάς Κιαροστάμι και Τζαφάρ Παναχί.

 

Οικουμενική Γλώσσα | Κριτική της ταινίας Universal Language Κωμωδία, καναδικής παραγωγής του 2024, σε σκηνοθεσία Μάθιου Ράνκιν

 

Σουρεαλιστική κωμωδία, που βρίθει παρεξηγήσεων και αλλεπάλληλων ανατροπών, αλλά και ένα φιλμ που δεν μπορεί να καταταχθεί σε κάποιο είδος, πέρα από την αδιαμφισβήτητη αγάπη του για το σινεμά, την παγκόσμια γλώσσα του, αρχής γενομένης από τα φαρσί, τα οποία μιλούν οι πρωτοεμφανιζόμενοι ηθοποιοί. Μια ταινία που έκανε αίσθηση σε όλα τα φεστιβάλ που προβλήθηκε, κέρδισε το βραβείο Κοινού στις Κάννες και αποτέλεσε επίσημη πρόταση του Καναδά για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.

Σε μια μυστηριώδη, αλλόκοτη περιοχή, κάπου ανάμεσα στην Τεχεράνη και το Γουίνιπεγκ, οι ζωές διαφόρων χαρακτήρων μπλέκονται με παράξενους και απρόβλεπτους τρόπους. Οι μαθήτριες Νεγκίν και Ναζγκολ ανακαλύπτουν χρήματα θαμμένα κάτω από τον πάγο και αποφασίζουν να τα κάνουν δικά τους. Την ίδια στιγμή, ο Μασούντ οδηγεί μια ομάδα τουριστών που μοιάζουν ολοένα και πιο μπερδεμένοι καθώς περιηγούνται στα αξιοθέατα του Γουίνιπεγκ. Παράλληλα, ο Μάθιου αποφασίζει να παραιτηθεί από τη μονότονη δουλειά του σε μια κυβερνητική υπηρεσία του Κεμπέκ και ξεκινά ένα αινιγματικό ταξίδι για να βρει τη μητέρα του.

Οικουμενική Γλώσσα | Κριτική της ταινίας – μία ταινία εντελώς παράξενη

Για την πλοκή της ταινίας λίγα μπορείς να πεις, καθώς ο Ράνκιν συνθέτει εικόνες που από τη μια παραπέμπουν στις ταινίες του Κιαροστάμι («Πού είναι το σπίτι του φίλου μου;») και Παναχί («The White Balloon»), ενώ η κοιμισμένη τυπική και χιονισμένη πόλη του Γουίνιπεγκ παίρνει τη μορφή μιας γειτονιάς της Τεχεράνης και απ’ την άλλη, μένουν ανεξήγητα πολλά από τα όσα διαδραματίζονται, όπως και πώς βρέθηκαν εκεί οι ήρωές του.

Ο Ράνκιν, είναι φανερό ότι λατρεύει τους πειραματισμούς, τις αντισυμβατικές επιλογές και τα παράδοξα, καταφέρνοντας να τα περνά στη μεγάλη οθόνη με μία γοητευτική λοξή ματιά, που δεν μπορεί να εξηγηθεί – απλώς σε συνεπαίρνει με την αυθεντικότητά του και την «τρέλα» που κουβαλά. Ο σουρεαλισμός χτυπά στο κεφάλι το δράμα και το μελαγχολικό τοπίο, ενώ με έναν περίεργο τρόπο οι τρεις διαφορετικές ιστορίες της ενώνονται, αλληλοεπιδρούν και περιπλέκουν χώρο, χρόνο και ταυτότητες.

Εν κατακλείδι, μία ταινία εντελώς παράξενη, που πολλούς θα τους εκπλήξει και θα τους γοητεύσει και ακόμη περισσότερους μάλλον θα τους αφήσει αδιάφορους, αλλά σίγουρα πείθει για την προσπάθεια του σκηνοθέτη της να αναδείξει την παγκόσμια γλώσσα του σινεμά, και μέσω αυτής όλα αυτά που μπορεί να μας ενώνουν, σε έναν κόσμο που πλέον ψάχνει να βρει μόνο διχασμούς.

 


ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Δυο μαθήτριες ανακαλύπτουν χρήματα κάτω από τον πάγο και αποφασίζουν να τα κάνουν δικά τους. Την ίδια στιγμή, ο Μασούντ οδηγεί μια ομάδα τουριστών στα αξιοθέατα του Γουίνιπεγκ, ενώ ο Μάθιου αποφασίζει να παραιτηθεί από τη μονότονη δουλειά του σε μία κυβερνητική υπηρεσία του Κεμπέκ για να βρει τη μητέρα του.


ΑΠΕ ΜΠΕ | Κριτική:  Χάρης Αναγνωστάκης

Ακολουθήστε το cityportal.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις Διαβάστε για Συναυλίες, Σινεμά, Θέατρο, βιβλία, τέχνες, εκδρομές στην ατζέντα (ημερολόγιο) αλλά και όλα τα Τελευταία νέα από τη Θεσσαλονίκη, την Ελλάδα και τον Κόσμο, σήμερα, τώρα που συμβαίνουν.

 

Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε