Όταν σκάει μια χειροβομβίδα αυτό που ματώνει περισσότερο είναι οι σιωπές μας...

ή «Προσοχή, στις οθόνες σας προωθείται ό,τι ερεθιστικό αυνανίζει τη σκέψη»

 Η ομήγυρη κουβέντιαζε ζωηρά. Ήταν γύρω στα 30 άτομα που είχαν μαζευτεί από νωρίς, σε ένα  ισόγειο δωμάτιο, στην καρδιά της Αθήνας.
Αν κοιτούσες γύρω σου έβλεπες μόνο καλογυμνασμένα, άψογα θερμιδομετρημένα κορμιά. Ο διάλογος είχε ανάψει. Χειρονομούσαν ζωηρά. Εκείνο το βράδυ είχαν παρατήσει γκόμενους, γκόμενες, οικογένειες, προσωπικά αδιέξοδα και υποχρεώσεις.

« Όχι, δεν είμαστε μαλακισμένα που δεν σκέφτονται»,  ξεστόμισε η εντυπωσιακή μελαχρινή του 1.80. «Ούτε εγώ είμαι παιδί του lifestyle» συμπλήρωσε η καλλίπυγος ξανθιά, «…επενδύω στο όνειρο, έτσι γουστάρω!» 

Ο νέος με τους άψογους κοιλιακούς άπλωσε το χέρι πάνω στο χέρι της, την κοίταξε και της είπε… «ηρέμησε, κάποιοι είναι αδύνατο να ξεφύγουμε από τις ευαισθησίες μας. Εμείς δεν είμαστε ξοφλημένες περιπτώσεις, εκκωφαντικά χαμόγελα, αλισβερίσι της νύχτας. Πίσω από τις πανοπλίες της σιγουριάς υπάρχουν εφιάλτες τα βράδια…». Όλα τα μάτια στράφηκαν επάνω του… Μάτια, μάτια που ξεχείλιζαν πάθος, μάτια εύθραυστα, όμορφα, ζεστά.  Και τότε… ακούστηκε. 
Μια πέτρα χτύπησε και έσπασε το εξωτερικό τζάμι του παραθύρου. Ευτυχώς ήταν διπλό και το μέσα είχε κολλημένη μια μεμβράνη που το εμπόδισε να σπάσει, με αποτέλεσμα η πέτρα να κάνει γκελ και να πέσει στον δρόμο, πάνω σε μια ζαρντινιέρα.  Κοιτάχτηκαν απορημένοι μεταξύ τους και τότε… ένας φοβερός θόρυβος συντάραξε το κέντρο της Αθήνας. Σπασμένα γυαλιά, βιτρίνες, παντού το χάος. Πολλά θραύσματα τρύπησαν την τζαμαρία του «Αθήναιον», την είσοδο της απέναντι πολυκατοικίας και την αποθήκη του «Αστέρα». Δεν θεωρήθηκε τρομοκρατικό χτύπημα. Δεν ήταν στα γραφεία κάποιου κόμματος, ούτε σε τράπεζα ή σε αστυνομικό τμήμα. Και για έναν «παράξενο» λόγο, δεν έγινε πρώτο θέμα, αντίθετα αποσιωπήθηκε σχεδόν από όλα τα  τηλεοπτικά κανάλια. Πέρασε κάπου στα ψιλά.. Μια αμυντική χειροβομβίδα (το φονικότερο είδος, σύμφωνα με τους πυροτεχνουργούς), που κάποιος έριξε σε ένα παράθυρο. Από καθαρή τύχη δεν έσκασε μέσα στο δωμάτιο – αν περνούσε τα τζάμια και έσκαγε στον μικρό κλειστό χώρο, σήμαινε ξεκάθαρα πως τώρα θα μιλούσαμε για νεκρούς και πολλούς σακατεμένους. Ήταν κάτι πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε τρομοκρατική ενέργεια ανατίναξης κάποιου κτιρίου.

Η ιστορία είναι αληθινή συνέβη την προηγούμενη εβδομάδα, μια ανακρίβεια μόνο περιέχει. Δεν ήταν μοντέλα και μοντέλες, όπως πιθανώς σκεφθήκατε τα 30 άτομα που βρίσκονταν μέσα σε εκείνο το στέκι. Ήταν το Στέκι των μεταναστών της Αθήνας. Φρονώ πως αν οι συγκεντρωμένοι ανήκαν   στις προβεβλημένες κατηγορίες, δεκάδες συνεντεύξεις και αναπαραστάσεις θα επαναλάμβαναν στην πρωινή του καφέ, μεσημεριανή, παιδαγωγική, βραδινή παραθυράτη ζώνη, την απόπειρα δολοφονίας.

Δεν έγινε όμως τίποτε από όλα αυτά. Τα υποψήφια θύματα δεν είχαν τα ποθητά κορμιά που λαχταρούμε όλοι μας, δεν ήταν ανάμεσα τους ο εφοπλιστής κ. Παναγόπουλος για να ασχολούνται μέρες τα ΜΜΕ, δεν ήταν μια επίθεση σε κάποιο υπουργό ή μια τηλεοπτική περσόνα. Κρίνεται ως σημαντικότερο θέμα ο Παλαιοκώστας, ο Καραγκούνης, ο Ζαχόπουλος, ο Εφραίμ, ο Σάκης, ο Κούγιας. Αυτοί που βρέθηκαν στο Στέκι των Μεταναστών ήταν άνθρωποι βέβαια, κάπως λιγότερο όμως άνθρωποι για να απασχολήσουν και να προβληματίσουν ανάλογα τον δημοσιογραφικό λόγο.

Μία αντίληψη υποστηρίζει  ότι αυτά δεν ενδιαφέρουν την κοινωνία. Όσα απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο «θεμιτό» είναι να λύνονται στην πολυθρόνα του προσωπικού του ψυχολόγου. Ως εκεί. Η επίθεση στο κέντρο της Αθήνας, στο στέκι των Μεταναστών, δεν μας αγγίζει γιατί στην ουσία δεν μας νοιάζει. H αλήθεια είναι ότι καταβάλλονται (λεκτικά) φιλότιμες προσπάθειες από όλους τους μεγάλους της δημοσιογραφίας για να αποδείξουν την αντικειμενική τους προσέγγιση. «Να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους, να μιλήσουμε έξω από τα δόντια, να βάλουμε το δάχτυλο επί τον τύπο των ήλων». Μία άλλη όμως άποψη λέει ότι τα ΜΜΕ ασχολούνται μανιακά με τα ανώδυνα, αποφεύγοντας τα επώδυνα και κυρίως το πιο ζόρικο, τις ιδέες. Αντιμετωπίζουν με αστική ανωτερότητα αδιάντροπα και εν μέσω ενός παραληρηματικού πυρετού όσους έχουν άλλη άποψη από την επικρατούσα, ως μολυσματικές πηγές, γι? αυτό και θάβουν όσα θέματα εμπεριέχουν διαφορετικές –άρα επικίνδυνες- σκέψεις.
Ποιος όμως δίνει σημασία σε ευαισθησίες που έχουν να κάνουν με την ποιότητα των ανθρώπων; Πού ξέρετε, μπορεί κάποια μέρα να παρθούν «σοβαρές» αποφάσεις, να γίνει ό,τι και με τα τσιγάρα. Κάτω από κάθε τηλεοπτική οθόνη να αναγράφεται

«Προσοχή στις οθόνες σας, προωθείται ό,τι ερεθιστικό αυνανίζει τη σκέψη»

«…Το πρώτο βήμα προς την απελευθέρωση από την κυριαρχία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης είναι η αναγνώριση της ύπαρξής της, η κατανόηση του ότι η υποτιθέμενη αντικειμενικότητα και ουδετερότητα του κοινωνικού και πολιτικού σχολιασμού ή απλώς του τρόπου παρουσίασης των ειδήσεων, αποκρύπτει προϋποθέσεις και ιδεολογικές αρχές τις οποίες πρέπει να αμφισβητήσουμε και οι οποίες καταρρέουν πολύ γρήγορα όταν εκτεθούν […] είναι σημαντικό το να αποκαλύπτουμε συνεχώς τη συνεχιζόμενη συμπαιγνία, είτε είναι σιωπηρή και υποσυνείδητη, είτε γίνεται αρκετά συνειδητά». Νόαμ Τσόμσκι



λ. 738                                         04.03.09.13.14
Σπύρος Σαρανταένας
ss@cityportal.gr


 

Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε

Ακολουθείστε το Cityportal.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι όλα τα τελευταία νέα

Cityportal.gr Live ενημέρωση: O κορωνοϊός λεπτό προς λεπτό στην Ελλάδα και παγκοσμίως