Κι εκεί που περιπλανιέσαι ανάμεσα σε τόσα εκθέματα μέσα στις εγκαταστάσεις του Κόδρα, ζαλισμένος, αν δεν είσαι τόσο εξοικειωμένος με αυτό που λέγεται Σύγχρονη Τέχνη συναντάς τους φίλους που φιλοξενείς από Γερμανία, για να ακούσεις τις εντυπώσεις τους και σου αναφέρουν μια γερμανική φράση που είδαν γραμμένη στο υπόγειο του Διοικητηρίου, “Jedem künstler das seine”. Μου το μετέφρασαν “The art is for him”. Η ακριβής μετάφραση μπορεί να μην είναι αυτή, αλλά με έκανε να επεξεργαστώ τι είδα το βράδυ της Παρασκευής στα κτίρια του πρώην στρατώνα, πόσο σημαντικό μπορεί να είναι ένα έκθεμα για τον δημιουργό του, αλλά και πώς ίσως, μπορεί να γίνει σημαντικό για έναν απλό επισκέπτη.
Ακόμα κι αν στο σύνολό τους οι εκθέσεις του φετινού Πεδίου Δράσης Κόδρα – Stopover, Σημείο Φυγής, What We Want, ImagiNation, Cyber Art Space, Post-Colonial Photo Studio – δίνουν ένα συμπαγές αποτέλεσμα γύρω από το κεντρικό θέμα με τίτλο «Ετερόδοξη Νεωτερικότητα», κάθε μία έχει τον δικό της χαρακτήρα και κάθε έργο που εντάσσεται σε αυτές είναι επίσης, διαφορετικό από το διπλανό του – όπως εμείς, οι άνθρωποι. Γιατί ακόμα και αν 1000 άτομα έχουν την ίδια ιδέα δε θα την εκφράσουν με τον ίδιο τρόπο. Μπορείς να το παρατηρήσεις αυτό αν κάνεις μια βόλτα στο Διοικητήριο του πρώην στρατώνα που στεγάζεται η καθιερωμένη έκθεση Κόδρα Fresh, φοιτητών και τελειόφοιτων της σχολής Καλών Τεχνών, σε επιμέλεια του εικαστικού Βασίλη Ζωγράφου με τίτλο «What We Want».
Εδώ, από το «Doll Sex» της Αιμιλίας Κουφά μέχρι το «Στα όπλα», της Αλεξάνδρας Σινοπούλου, σταματάς σε κάθε έργο και σκέφτεσαι: τι θέλει ο καλλιτέχνης, τι είχε στο μυαλό του τη στιγμή της έμπνευσης, τι προσπαθεί να μας πει με το δημιούργημά του. Κι αν ακόμα απάντηση δεν πάρεις στην τελική, σίγουρα κάτι θα κερδίσεις.Αν ήσουν από τους τυχερούς που παρευρέθηκαν χθες στα εγκαίνια θα ένιωθες πιο έντονο αυτό το αίσθημα, γιατί θα είχες την ευκαιρία να συζητήσεις με τους δημιουργούς, να δεις στα μάτια τους το πάθος, την επιθυμία τους να εκφραστούν μέσα από το έργο τους.Ανάμεσά τους δε θα ξεχάσω ποτέ τον Άγγελο Κράλλη (φωτο) που δημιουργούσε το έργο εκείνη την ίδια στιγμή στον πάνω όροφο του Διοικητηρίου, αντλώντας την έμπνευσή του από τους ίδιους τους επισκέπτες. Σε κάθε επισκέπτη έδινε ένα fortune cookie, διάβαζε το περιεχόμενό του, σχεδίαζε το περίγραμμα του σώματος του, τον ρώταγε κάποιες ερωτήσεις όπως «πες μου 5 πράγματα που πρέπει να θυμάμαι για σένα» και έγραφε τις απαντήσεις σε ένα χαρτί και τέλος έβγαζε τον καθένα μια φωτογραφία. Αποτέλεσμα ήταν ένα δωμάτιο γεμάτο περιγράμματα ανθρώπων στους τοίχους, φωτογραφίες και χαρτιά με στοιχεία του καθενός. Μπορεί να φαίνεται κάτι απλό, αλλά το πάθος που είχε εκείνη τη στιγμή αυτός ο άνθρωπος, η μανία που τον διακατείχε σε εκστασίαζε. Καθόμουν μισή ώρα με την φίλη μου και απλά τον κοιτούσαμε. Μπορεί να μην κατάλαβα πλήρως τι ήθελε να πετύχει, αλλά με γέμισε έντονα συναισθήματα κι έτσι ξέρω ότι έφυγα χθες από τον Πεδίο Δράσης Κόδρα έχοντας κερδίσει κάτι, ένα μικρό αλλά φωτεινό συμπέρασμα. Πως, τελικά η τέχνη μπορεί να αρχίζει από «αυτόν» , τον δημιουργό, αλλά μετά είναι και για σένα, και για μένα, και για κάθε έναν από μας. Γιατί η τέχνη είναι ένας δρόμος από τον έναν άνθρωπο στον άλλον.
Γι? αυτό αν δεν ήρθες στα εγκαίνια του «Πεδίου Δράσης Κόδρα 2012» μέχρι τις 18 Σεπτεμβρίου μπορείς και ίσως, πρέπει να το κάνεις. Να έρθεις σε διάλογο με τους καλλιτέχνες μέσα από έργα διαφορετικά, να βρεις το αγαπημένο σου έκθεμα ανάμεσα σε εκατοντάδες και στο τέλος, να πιεις μια μπύρα κάτω από τα δέντρα, συζητώντας με τους φίλους σου. Για τι άλλο; Για το Κόδρα και ίσως… γι’ «αυτόν».
Της Χριστίνας Σερετάκη

