Site icon Cityportal.gr

Πέντε Σεπτεμβρίου | Κριτική

Πέντε Σεπτεμβρίου | Κριτική  της ταινίας (“September 5”) Ιστορικό δράμα, αμερικάνικης και γερμανικής παραγωγής του 2024, σε σκηνοθεσία Τιμ Φέλμπαουμ, με τους Πίτερ Σάρσγκαρντ, Λέονι Μπένες, Τζο Μάγκαρο, Μπεν Τσάπλιν, Μπέντζαμιν Γουόκερ κα.

 

 

Όχι, δεν είναι ακόμη μία ταινία για τα ιστορικά γεγονότα της 5ης Σεπτεμβρίου του 1972 και την τρομοκρατική ενέργεια της οργάνωσης «Μαύρος Σεπτέμβρης» στο Ολυμπιακό Χωριό του Μονάχου, την απαγωγή Ισραηλινών αθλητών, την επέμβαση της αστυνομίας και την τραγική κατάληξη με 17 νεκρούς.

Η ταινία του πρωτοεμφανιζόμενου, στη χώρα μας, Ελβετού σκηνοθέτη Τιμ Φέλμπαουμ, καταπιάνεται με την αγωνιώδη προσπάθεια της δημοσιογραφικής κάλυψης των θλιβερών γεγονότων από τους ιθύνοντες του αθλητικού τμήματος, του αμερικάνικου τηλεοπτικού δικτύου ABC, που βρίσκονταν στο Μόναχο, ως το μοναδικό κανάλι τότε το οποίο μετέδιδε ζωντανά την αθλητική δραστηριότητα.

Το φιλμ, που έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός χολιγουντιανού δημοσιογραφικού δράματος και ίσως γι’ αυτό βρέθηκε υποψήφιο για Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου, είναι όμως και ακόμη μία προσπάθεια αναβίωσης μίας «αθώας» εποχής, που η δημοσιογραφία δεν ήταν ακόμη τόσο διαπλεκόμενη με την εξουσία – αν και πάντα υπάρχουν οι υποψίες ότι πολύ λίγα έχουν αλλάξει στο πέρασμα των δεκαετιών σε αυτή τη ολέθρια σχέση – και όπου η τεχνολογία των ΜΜΕ ήθελε, για να βγει η δουλειά, το κατσαβίδι της και μπράτσα ή τη δημιουργική φαντασία των τεχνικών και των δημοσιογράφων.

Κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου το 1972, η αμερικανική ομάδα αθλητικών μεταδόσεων του ABC αναγκάστηκε να αφήσει το αθλητικό ρεπορτάζ για την τρομοκρατική ενέργεια, με την ομηρεία της Ολυμπιακής ισραηλινής ομάδας και την τραγική κατάληξή της. Στο επίκεντρο θα βρεθεί ο Τζεφ, ένας νεαρός και φιλόδοξος παραγωγός, που προσπαθεί να δείξει την αξία στο αφεντικό του, το θρυλικό στέλεχος της αμερικάνικης τηλεόρασης Ρούνι Όλντριτζ. Μαζί με τη Γερμανίδα διερμηνέα Μαριάν και τον μέντορά του, Μάρβιν Μπάντερ, ο Τζεφ αναλαμβάνει απροσδόκητα το τιμόνι της ζωντανής κάλυψης. Καθώς οι περιγραφές αλλάζουν, ο χρόνος περνάει και οι αντικρουόμενες φήμες εξαπλώνονται, με τις ζωές των ομήρων να κρέμονται από μια κλωστή, ο Τζεφ παλεύει με δύσκολες αποφάσεις, ενώ έρχεται αντιμέτωπος με τις δικές του ηθικές αξίες.

Ο Τιμ Φελμπάουμ, δίνει καταιγιστικό ρυθμό στην ταινία του, μέσα σε ένα πνιγηρό σκηνικό, αυτό μίας καμπίνας, που συνωθούνται δημοσιογράφοι, παραγωγοί, τεχνικοί, καμεραμέν, αλλά και ενός ασφυκτικού χρονικού πλαισίου, καθώς κάθε λεπτό είναι κρίσιμο και καθοριστικό για την άρτια κάλυψη ενός παγκόσμιας εμβέλειας γεγονότος. Συγκρούσεις, νεύρα, ένταση, αλλά και ηθικά διλήμματα, καθώς η πληροφόρηση είναι ελάχιστη έως και παραπλανητική από τους Γερμανούς, ενώ το αμερικάνικο κανάλι είναι το μοναδικό που έχει άμεση πρόσβαση στο γεγονός.

Ταυτόχρονα, τα στελέχη του αθλητικού τμήματος, που βρίσκονται στο Μόναχο, δίνουν τον δικό τους αγώνα για να μην χάσουν το καυτό θέμα, για να το «χειριστούν» από την Αμερική οι μεγαλοδημοσιογράφοι του καναλιού. Και βεβαίως να ανταπεξέλθουν σε ένα άτυπο στοίχημα μαζί τους, για την κάλυψη των όσων διαδραματίζονται στο Ολυμπιακό Χωριό.

 

 

Το φιλμ, που διακριτικά παίρνει θέση για τα ιστορικά γεγονότα, χωρίς, ωστόσο, να εμβαθύνει σε αυτά, αλλά και αποφεύγει τουλάχιστον την κραυγαλέα μονοδιάστατη αντιμετώπισή τους, καταφέρνει να μεταδώσει τις πυρετώδεις διεργασίες για την κάλυψη των συμβάντων, αλλά ταυτόχρονα δίνει και την αίσθηση ότι πρόκειται για μια ακόμη προσπάθεια ηρωποίησης της αμερικάνικης δημοσιογραφίας, όπως έχουμε δει σε ανάλογες παραγωγές ( «The Post: Απαγορευμένα Μυστικά», «Καληνύχτα, και καλή τύχη»).

Η ταινία, που βλέπεται με ενδιαφέρον και ορισμένες φορές με κομμένη την ανάσα, μένει αρκετές φορές στην επιφάνεια και δείχνει άτολμη να μπει πιο βαθιά στην ιστορία, ενώ διαθέτει και ένα επαρκές καστ, στο οποίο ηγείται ο έμπειρος Πίτερ Σάρσγκαρντ, αν και η Λέονι Μπένες, στον ρόλο της Γερμανίδας μεταφράστριας, είναι ο πιο πειστικός χαρακτήρας, που μεταφέρει και το αβέβαιο κλίμα των γεγονότων.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Κατά τη διάρκεια των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου το 1972 μια αμερικανική ομάδα αθλητικών μεταδόσεων αναγκάστηκε λόγω των συνθηκών να μεταπηδήσει από το αθλητικό ρεπορτάζ στη ζωντανή κάλυψη των ισραηλινών αθλητών που κρατήθηκαν όμηροι.


ΑΠΕ ΜΠΕ | Κριτική ταινίας:  Χάρης Αναγνωστάκης

Exit mobile version