Πώς πάμε; | Γιάννα Γούναρη | Παράξενες Μέρες στην Ελλάδα – 48 / Σελίδες 90/ /ISBN: 978-618-5278-89-2
«Πώς πάμε;» ονομάζεται η τρίτη συλλογή διηγημάτων της Γιάννας Γούναρη.
Το ύφος της είναι ο ιδανικός συνδυασμός της απλότητας, της αμεσότητας και μαζί της ομορφιάς που βρίσκεται μόνο στις λεπτομέρειες της ζωής μας, στις μικρές μας ιστορίες που μέσα τους υπάρχει η μοναδική, δική μας αλήθεια.
Η Γιάννα Γούναρη έχει έναν εξαιρετικό τρόπο να γράφει χωρίς να φαίνεται ότι γράφει. Μοιάζει σαν να ακούμε ή να κρυφακούμε τις ιστορίες της επειδή έτυχε να βρεθούμε κάπου κοντά. Το ύφος της είναι ο ιδανικός συνδυασμός της απλότητας, της αμεσότητας και μαζί του μεγαλείου που βρίσκεται μόνο στις λεπτομέρειες, στις παρυφές της ζωής, στις ιστορίες που δεν γίνονται ποτέ η επίσημη ιστορία μας αλλά μέσα τους είμαστε πιο αληθινοί από όσο θα τολμήσουμε ποτέ να ομολογήσουμε και στο πιο δικό μας πρόσωπο.
Αυτή τη μαγική και απελευθερωτική γραφή της εξομολόγησης γεμάτη αθωότητα και άγνοια κινδύνου (και ευτυχώς καμία σχέση με τη λογοτεχνία του σχολείου και των σχολών) προσφέρει στον αναγνώστη μια μοναδική παραμυθία. Και πρόκειται για μια φωνή που αναγνωρίσιμα ακούγεται από τη μεριά της Θεσσαλονίκης αλλά θα μπορούσε βέβαια όπως συμβαίνει με τα σημαντικά έργα τέχνης να ακούγεται από οποιαδήποτε γωνιά της γης υπάρχει ακόμη ευαισθησία.
Με τα λόγια της συγγραφέως
Το «Πώς πάμε;» είναι μια ερώτηση υποκριτική. Την απευθύνουμε θέλοντας να δώσουμε την επίφαση της προσωπικής επαφής, ενώ ξεκάθαρα αποφεύγουμε το «Πώς πας;» και το «Τι κάνεις;» που ίσως παρερμηνεύονταν ως γνήσιο ενδιαφέρον και ενδεχομένως παρέσυραν τον συνομιλητή μας σε ειλικρινείς και εκτενείς απαντήσεις. Επίσης αποτελεί μία ερώτηση χειριστική. Είναι έτσι διατυπωμένη, ώστε το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο να υπαινίσσεται σαφώς ότι, αφού ο ερωτών είναι υποκείμενο του ρήματος εξίσου με τον ερωτώμενο, άρα γνωρίζει και την απάντηση στην ερώτηση που ήδη έθεσε και επομένως αυτή καθίσταται ρητορική και απρόσφορη για συζήτηση. Ως εκ τούτου πρόκειται για μία ερώτηση συμβατική. Είναι κοινωνικά προσυμφωνημένο ότι εμείς δικαιούμαστε να τη ρωτήσουμε εν είδει χαιρετισμού και ο απέναντί μας απαγορεύεται να απαντήσει οτιδήποτε άλλο από «Καλά».
Αλλά εντέλει το «Πώς πάμε;» είναι μία ερώτηση. Κι αν δεν μας αρέσει ο τρόπος που πηγαίνουν οι ιστοριούλες και οι ήρωες αυτού του βιβλίου, μπορούμε πάντα να πάμε αλλιώς.
Γιάννα Γούναρη
Η Γιάννα Γούναρη γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Τελείωσε το Ιστορικό-Αρχαιολογικό του ΑΠΘ και εργάζεται ως υπάλληλος γραμματείας. Έχει μία κόρη και τρεις γάτες. Γράφει όλη της τη ζωή αλλά η πρώτη φορά που εκδόθηκε συλλογή διηγημάτων της ήταν το 2022 με τον τίτλο «Ο έρωτας του χρόνου». Ακολούθησε, πέρυσι, η συλλογή «Απλές πράξεις». Αυτό είναι το τρίτο της βιβλίο. Πάντα από τις παράξενες μέρες.
Ποίημά της συμπεριλήφθηκε στην συλλογή «Μικρές επαναστάσεις», εκδόσεις Παράξενες Μέρες, 2018. Επίσης το διήγημά της «Λεμονιά» δημοσιεύθηκε στη συλλογή «Ιστορίες της άνοιξης», Παράξενες Μέρες, 2019.
Χρυσάνθη Τρύφων
Η Χρυσάνθη Τρύφων, που έχει φιλοτεχνήσει τα εξώφυλλα και των τριών συλλογών, γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Είναι φοιτήτρια του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του ΑΠΘ. Ζωγραφίζει από μικρή και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις αλλά ασχολείται παράλληλα και με τον χορό.
ΠΩΣ ΠΑΜΕ;
«Έχω ένα ξάδελφο στο χωριό. Είναι καμιά δεκαριά χρόνια μεγαλύτερος από σένα – δεν σε πειράζει αυτό. Είναι αγρότης, έχει και μερικά γελάδια, έχει τον τρόπο του. Θα κανονίσω να τον παντρευτείς. Δεν θα τον πειράξει για το κορίτσι γιατί είχε χτυπήσει, όταν ήταν πιο νέος, στο ποδόσφαιρο και τον έχουν πει οι γιατροί ότι δεν μπορεί να κάνει παιδιά. Γι’ αυτό δεν τον παίρνει καμία κι ας είναι ωραίο παιδί».
Έχουμε φτάσει έξω από το σπίτι μου. Δεν ξέρω αν πρέπει να νιώσω λύπη για τον ξάδελφο που απορρίπτεται άδικα, συγκίνηση για τον ταξιτζή που προσπαθεί με τον δικό του πρωτόγονο τρόπο να με εξασφαλίσει ή θυμό που για άλλη μια φορά ξένοι άνθρωποι παρεμβαίνουν στα προσωπικά μου. Στο μεταξύ ο οδηγός έχει βγει έξω από το αμάξι, για να με βοηθήσει να βγω κι εγώ με την Ιουλία. Μου δίνει την κάρτα του και λέει:
«Να με πάρεις μεθαύριο που είναι Κυριακή, να σε πάω στο χωριό να γνωριστείτε. Πάρε, αν θέλεις, και το μωρό μαζί – δεν θα το κρύψουμε έτσι κι αλλιώς. Καλά;»
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
