{ Θέατρo }

Σάββας Στρούμπος: Η πάλη με τη δυσκολία είναι πηγή μεγάλης ενέργειας και έμπνευσης για τον καλλιτέχνη (συνέντευξη)


Κατηγορίες: Θέατρο

Σάββας Στρούμπος: Η πάλη με τη δυσκολία είναι πηγή μεγάλης ενέργειας και έμπνευσης για τον καλλιτέχνη (συνέντευξη)



Είδα την “Αντιγόνη” υπό το πρίσμα της διεκδίκησης της ζωής και όχι ως τραγωδία με κεντρικό το ζήτημα του θανάτου

Ο Σάββας Στρούμπος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (2002). Mε την υποτροφία Παξινού-Μινωτή του ΜΙΕΤ έκανε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Exeter της Αγγλίας (MA in Theatre Practice), με καθηγητή τον Phillip Zarrilli (2003).  Για το πλούσιο έργο του Σάββα Στρούμπου* ως ηθοποιού, σκηνοθέτη και για την ομάδα του μπορείτε να διαβάσετε στο τέλος της συνέντευξης 
Μετά την εξαιρετικά επιτυχημένη παρουσίαση της παράστασης «Αντιγόνη» του Σοφοκλή στο θέατρο Άττις-Νέος Χώρος, ο σκηνοθέτης και η Ομάδα Σημείο Μηδέν, έρχεται στην 
Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα το Δημοτικό Θέατρο Κήπου στο πλαίσιο του θεσμού «Γιορτές Ανοιχτού Θεάτρου». Με αυτή την αφορμή, συνομίλησε με τον δημοσιογράφο και κριτικό Βαγγέλη Ραπτόπουλο σε μια αποκλειστική συνέντευξη στο cityportal
 
Έχετε ένα από τα πιο πλούσια θεατρικά βιογραφικά αν και πολύ νέος. Τι ήταν αυτό που σας δυσκόλεψε περισσότερο μέχρι σήμερα;
Οι δυσκολίες ήταν και είναι πάντα πολλές σε όλο το φάσμα της ζωής. Συνδέονται με το περιπετειώδες και έντονο ταξίδι στον κόσμο της τέχνης. Ωστόσο θα ήθελα να σταθώ στην ίδια τη διαδικασία της δημιουργίας, που απορροφάει το πιο ουσιαστικό κομμάτι της ενέργειας του καλλιτέχνη, που δεν τον αφήνει να ησυχάσει και να ζήσει “κανονικά”, που τον θέλει να ξεβολεύεται διαρκώς, να μετεωρίζεται, να αμφισβητεί και να αυτο-αμφισβητείται, να δυναμητίζει όλα τα έτοιμα σχήματα στη ζωή και την τέχνη. Εκεί είναι για μένα η μεγαλύτερη δυσκολία. Μια δυσκολία γοητευτική και προκλητική, γεμάτη υφάλους και δύσβατα εδάφη, που περιέχει όμως και πολλές συγκινήσεις, βιώματα, παθιασμένες συναντήσεις με ωραίους ανθρώπους, αλλά και μια διαρκή αναμέτρηση με το άγνωστο, σε πείσμα όλων των “σταθερών” της βιομηχανίας του θεάματος, με την κυρίαρχη ιδεολογία, αισθητική και ηθική. Η πάλη με τη δυσκολία είναι πηγή μεγάλης ενέργειας και έμπνευσης για τον καλλιτέχνη. Μακάρι ο δρόμος να είναι όλο και πιο δύσκολος.
   
Έχετε ταξιδέψει για θεατρικούς σκοπούς σε 3 ηπείρους. Σχεδιάζετε κάποια ταξίδια απώτερο μέλλον;
Συμμετέχω ως ηθοποιός στις “Τρωάδες” του Θόδωρου Τερζόπουλου. Η παράσταση θα παρουσιαστεί στην Ιαπωνία τον Αύγουστο, μετά την ελληνική περιοδεία της “Αντιγόνης” και τον Οκτώβρη στην Κίνα. Στην παράσταση συμμετέχουν οι δύο σταθερές ηθοποιοί της Σημείο Μηδέν, Έβελυν Ασουάντ και Έλλη Ιγγλίζ.
 
Τη στάση αντίστασης της Αντιγόνης την ενστερνίζεσθε στη προσωπική και καλλιτεχνική σας ζωή;
Είδα την “Αντιγόνη” υπό το πρίσμα της διεκδίκησης της ζωής και όχι ως  τραγωδία με κεντρικό το ζήτημα του θανάτου. Η κατάσταση της διεκδίκησης είναι για μένα συστατικό στοιχείο του ελεύθερου και αγωνιζόμενου ανθρώπου και ξεκινά πρώτα από το ενεργοποιημένο Σώμα που εξεγείρεται απέναντι σε όλες τις μορφές καταστολής και κανονικοποίησης που θέλει να επιβάλλει η βιοεξουσία: Από τον υγειινισμό, την προσκόλληση στις ηλεκτρονικές συσκευές, τις καταναλωτικές φαντασιώσεις, τη λήθη που φέρουν η κυρίαρχη ιδεολογία και αισθητική, ως την κουλτούρα του φόβου για τον άλλο άνθρωπο, τη μισαλλοδοξία, τον ατομισμό και όλες τις μορφές εκμετάλλευσης και ταπείνωσης ανθρώπου από άνθρωπο, που κυριαρχούν στον σύγχρονο τρόπο ζωής.
Βλέπω τη στάση της Αντιγόνης ως κραυγή ζωής ενός εξεγερμένου ανθρώπου, με όλες τις αντιφάσεις και τις ματαιώσεις που μπορεί να έχει μια τέτοια στάση. Στην τραγωδία κανείς και τίποτα δεν εξιδανικεύεται ούτε καθαγιάζεται. Η σύνδεση μας με το τραγικό υλικό εμφανίζεται ακριβώς όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τα αδιέξοδα των τραγικών ηρώων.
Ωστόσο, δεν είναι τυχαίο που ο Σοφοκλής αντιπαραθέτει μια γυναίκα ενάντια στον ανδρικό ορθό λόγο της Αθηναϊκής δημοκρατίας. Η Αντιγόνη επιχειρεί να ενώσει Μνήμη και Πόλη, Ύπαρξη και Ιστορία, Εξέγερση και Κοινωνία κι αυτό την κάνει επικίνδυνη για τον “νόμο και την τάξη” της πόλης.
Αυτή η αντιμετώπιση της τραγωδίας γεννιέται από την προσωπική μου αγωνία, σε σύνδεση με την εποχή και τον κόσμο που ζούμε. Κι αυτή την αγωνία προσπαθώ να εκφράσω με τα μέσα του θεάτρου.
 
Η καθολική αμφισβήτηση που έντονα η τραγωδία προτείνει ποιες αρετές και αξίες μπορεί να κρύβει;
Η Τραγωδία, παιδί και μήτρα της Φιλοσοφίας και της Δημοκρατίας με την αρχαϊκή έννοια, βγαίνει μέσα από το συλλογικό ασυνείδητο της κοινωνίας. Μελετάει τη ζωή στα ακραία όρια της Φύσης, της Ύπαρξης και της Ιστορίας, ως θέατρο καθολικής αμφισβήτησης. Μας προσκαλεί σε μια ριζική επαναξιολόγηση όλων των αξιών της ζωής, με το βλέμμα στραμμένο στον ενεργό και χειραφετημένο πολίτη σε διαρκή εγρήγορση. Από την άποψη αυτή είναι ένα βιοπολιτικό θέατρο, που ασκεί δριμύτατη κριτική στο δημοκρατικό πολίτευμα που το γέννησε, με σκοπό το ίδιο αυτό πολίτευμα να βαθαίνει διαρκώς τα χειραφετητικά του χαρακτηριστικά.
 
Δεν θα παραλείψω να σας ερωτήσω για τη συνεργασία σας με τον Θεόδωρο Τερζόπουλο και τον Δημήτρη Δημητριάδη, δύο εξέχοντες Μακεδόνες με μέγιστη αναγνώριση στο εξωτερικό. Τι αποκομίσατε από αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους;
Είναι γνωστό πως ο Θόδωρος Τερζόπουλος, πέρα από συνεργάτης σχεδόν 17 χρόνια, είναι κυρίως δάσκαλός μου. Η οπτική του πάνω στο θέατρο και την τέχνη, με έχει επηρεάσει βαθιά. Πιστεύω ότι οι δρόμοι που έχει ανοίξει με την πολυετή εργασία του στην τραγωδία, στην εκπαίδευση του ηθοποιού, στην ανανέωση του σύγχρονου θεάτρου, είναι μια σπουδαία παρακαταθήκη για το θέατρο του μέλλοντος στην Ελλάδα και διεθνώς!
Όσο για τον Δημήτρη Δημητριάδη, τον γνώρισα ως συγγραφέα και ως άνθρωπο με αφορμή την “Τρωάδα” του, που ανεβάσαμε το 2017-18 με τον Δαυίδ Μαλτέζε και την Έλλη Ιγγλίζ. Η διαδικασία προετοιμασίας της παράστασης και η αναμέτρηση με τον ποιητικό του λόγο μου έδωσε το ερέθισμα να ασχοληθώ με την αρχαία τραγωδία. Γι' αυτό και του ζήτησα να μεταφράσει την “Αντιγόνη”, την οποία θεωρώ μια πολύ σημαντική μετάφραση.
 

Στο νέο χώρο του θεάτρου ΑΤΤΙΣ, όπου εδρεύει το θέατρό σας έχω συναντήσει πολλούς νέους ανθρώπους να παρακολουθούν το ΕΜΕΙΣ του ΖΑΜΙΑΤΙΝ και τον Βόυτσεκ του ΜΠΥΧΝΕΡ. Αυτό εσείς πως το ερμηνεύετε;

Για μας είναι μεγάλη χαρά που από την αρχή της δουλειάς μας το 2009 στον Χώρο Ιστορικής Μνήμης '41-'44, της Κοραή, μεγάλο μέρος των θεατών μας ήταν νέοι άνθρωποι. Σε πολλές περιπτώσεις όλα αυτά τα χρόνια, έχω διαπιστώσει ότι το κριτήριο και ο τρόπος τους να εμβαθύνουν στο πνεύμα της κάθε παράστασης είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος και οξύς. Πιστεύω ότι δεν είναι μόνον οι παραστάσεις καθεαυτές με τις οποίες συνδέονται, αλλά οι προβληματισμοί, οι αγωνίες, τα ερώτηματα που τίθενται στις παραστάσεις, τα οποία, με μία έννοια, υπερβαίνουν αυτό που λέμε “θέατρο”, “παράσταση”, “κοινό” κλπ.
Τα τελευταία χρόνια ακούμε όλο και περισσότερες ανοησίες για τους “τεμπέληδες” νέους, για τους νέους που είναι “παθητικοί” και άλλα αντίστοιχα. Χωρίς να θέλω να περάσω σε γενικεύσεις, οφείλω να ομολογήσω ότι είμαι κάθετα αντίθετος με αυτές τις απόψεις. Βλέπω διαρκώς νέους ανθρώπους να αγωνιούν και να αγωνίζονται, να ελπίζουν και να απελπίζονται, να ξεσηκώνονται και μετά να ματαιώνονται, αλλά ποτέ να  μην το βάζουν κάτω. Η τέχνη και ιδιαίτερα το θέατρο έχει πολλά να δώσει στον προσανατολισμό των νέων ανθρώπων, για να ζήσουν μια αξιοβίωτη ζωή που δικαιούνται από κάθε άποψη.  
 
 Θυμίστε μας τους συντελεστές της Αντιγόνης στις 22 Ιουλίου στο θέατρο Κήπου της Θεσσαλονίκης και ιδιαίτερα γνωρίστε μας την Έβελυν Ασουάντ που υποδύεται την Αντιγόνη.
Στην παράσταση παίζουν οι ηθοποιοί: Έβελυν Ασουάντ, Κωνσταντίνος Γώγουλος, Έλλη Ιγγλίζ, Γιάννης Γιαραμαζίδης, Ανδρομάχη Φουντουλίδου, Ρόζυ Μονάκη, Στέλιος Θοεδώρου – Γκλίναβος. Οι φωτισμοί είναι του Κώστα Μπεθάνη και δραματολόγος είναι η Μαρία Σικιτάνο.
Όσο για την Έβελυν, είναι μια νεαρή ηθοποιός, η οποία βγαίνει απολύτως μέσα από την εργαστηριακή και ερευνητική δουλειά της Σημείο Μηδέν. Την πρωτοσυνάντησα όταν συμμετείχε στο σεμινάριο του Άττις το 2014. Από εκείνη την περίοδο εντάχθηκε στη Σημείο Μηδέν, μαζί με την επίσης εξαιρετική ηθοποιό και σταθερή συνεργάτη της Ομάδας, την Έλλη Ιγγλίζ. Στην Έβελυν εμπιστεύθηκα τον ρόλο της Αντιγόνης εφόσον διέκρινα ότι μετά από όλα αυτά τα χρόνια επίμονης και απαιτητικής δουλειάς, ήταν έτοιμη για την αναμέτρηση με έναν τόσο σημαντικό ρόλο. Μπορώ να πω ότι στις πρόβες υπήρξα εξαιρετικά αυστηρός και απαιτητικός απέναντί της, ωστόσο, νομίζω ότι το αποτέλεσμα είναι αντιπροσωπευτικό της κοπιαστικής δουλειάς.
Εννοείται ότι η Σημείο Μηδέν δεν είναι θίασος πρωταγωνιστών. Δεν υπάρχουν μικροί και μεγάλοι ρόλοι, αλλά μια έντονη συλλογική και ερευνητική διαδιασία δόμησης μιας παράστασης. Γι' αυτό και επιμένω στην έννοια της Ομάδας, παρ' όλες τις πολλές δυσκολίες που ανά καιρούς εμφανίζονται. Πάνω στη σκηνή οι ηθοποιοί παλεύουν όλοι μαζί, με πνεύμα αυτοθυσίας. Αυτό είναι πολύ βασικό χαρακτηριστικό της δουλειάς μας.

Info

Πότε: 22/07/2019
Ώρα έναρξης: 21:30
 
cityportal.gr/ Σάββας Στρούμπος: Η πάλη με τη δυσκολία είναι πηγή μεγάλης ενέργειας και έμπνευσης για τον καλλιτέχνη (συνέντευξη Βαγγέλης Ραφτόπουλος)
 
 
*Σάββας Στρούμπος - βιογραφικό
Ο Σάββας Στρούμπος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (2002). Mε την υποτροφία Παξινού-Μινωτή του ΜΙΕΤ έκανε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Exeter της Αγγλίας (MA in Theatre Practice), με καθηγητή τον Phillip Zarrilli (2003).
Ως βοηθός σκηνοθέτης συνεργάστηκε με τον Θόδωρο Τερζόπουλο στις παραστάσεις: Πέρσες του Αισχύλου στο Κέντρο Meyerhold της Μόσχας (2003), Οιδίπους Τύραννος του Σοφοκλή στο Θέατρο Alexandrinsky της Αγίας Πετρούπολης (2006), Προμηθέας Δεσμώτης του Αισχύλου στην Κρατική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης του Πεκίνου (2008), Αντιγόνη του Σοφοκλή στην Κρατική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης του Πεκίνου (2011), Τέλος του Παιχνιδιού του Σάμιουελ Μπέκετ στο Θέατρο Alexandrinsky της Αγίας Πετρούπολης (2014), Βάκχες του Ευριπίδη στο Electro Theatre Stanislavski της Μόσχας (2015), Αντιγόνη του Σοφοκλή στο Wilma Theatre της Φιλαδέλφειας, ΗΠΑ (2015), Βάκχες του Ευριπίδη στο Εθνικό Θέατρο της Ταϊβάν (2016), Τρωάδες του Ευριπίδη, στα πλαίσια της Πάφου – Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, 2017, κ.α.
Ως ηθοποιός συμμετείχε με το Θέατρο Άττις, στις παραστάσεις: Άμλετ, μια μαθητεία του Μπορίς Πάστερνακ (2003), Προμηθέας Δεσμώτης του Αισχύλου (2003), Επίγονοι του Αισχύλου (2004), Τρίπτυχο του Σάμουελ Μπέκετ (2004), Αίας η Τρέλλα – διασκευή της τραγωδίας του Σοφοκλή «Αίας» (2004), Τελευταία Μάσκα του Κώστα Λογαρά (2006), Πέρσες του Αισχύλου (2006), Η Κασσάνδρα απευθύνεται στους νεκρούς του Μάριου Ποντίκα (2007), Αίας η Τρέλλα – β? εκδοχή (2008), Προμηθέας Δεσμώτης του Αισχύλου (2010).
 
Με την Oμάδα Σημείο Μηδέν σκηνοθέτησε τις παραστάσεις:
Στη Σωφρονιστική Αποικία του Φραντς Κάφκα (2009), Όπως Σας Αρέσει του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ (2010), Οι Δίκαιοι του Αλμπέρ Καμύ (2011), Η Μεταμόρφωση του Φραντς Κάφκα (2012), Βόυτσεκ του Γκέοργκ Μπύχνερ  (2013 και 2014 β΄εκδοχή), Στη Σωφρονιστική Αποικία του Φραντς Κάφκα (β? εκδοχή – 2014), Εμείς του Γιεβγκιένι Ζαμιάτιν (2015), Η Αποστολή – ανάμνηση από μιαν επανάσταση του Χάινερ Μύλλερ (2016), Τρωάς του Δημήτρη Δημητριάδη (2017), Θραύσματα από τον Κάφκα του Γκιόργκι Κούρταγκ (2018), Περιμένοντας τον Γκοντό του Σάμουελ Μπέκετ (2018), Αντιγόνη του Σοφοκλή (2019).
Μετέφρασε τα έργα: Στη Σωφρονιστική Αποικία, Όπως Σας Αρέσει, Οι Δίκαιοι.
Επιμελήθηκε σκηνοθετικά τις παραστάσεις: Αίας του Γιάννη Ρίτσου (2010), Ντοκουμέντο (2013), Αθηνά Χατζηεσμέρ, ετών 17, της Θαλασσιάς Αντωνοπούλου (2016), Η Ιστορία μιας αποτυχίας της Κάλλις Μαυρομάτη (2019).
 
 
 

:

Για να μαθαίνεις πρώτος τι γίνεται στη Θεσσαλονίκη
Ακολούθησε μας στο Facebook

 





 



TOP 10 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ