Σε Χριστουγεννιάτικο σκηνικό

Στην πλατεία ενός εμπορικού κέντρου που περιστοιχίζεται από καφετέριες και πολυσινεμά, το χριστουγεννιάτικο δέντρο έχει στηθεί με τα φωτάκια αναμμένα από τα τέλη Νοέμβρη. Το δέντρο είναι ψηλό, απομίμηση έλατου, καταπράσινο και στολισμένο μόνο με κόκκινα φωτάκια. «Δεν το στόλισαν κάπως νωρίς;» ρωτάω την δεκάχρονη κόρη μου την Σαββίνα. «Ε, για να κάνουν εντύπωση…» σχολιάζει. Και προσθέτει: «Αλλά εμένα δεν με πειράζει».
Καπνίζοντας στο μπαλκόνι των γραφείων εργασίας.
– Εσύ περιμένεις να έρθουν τα Χριστούγεννα;
– Ναι, περιμένω.
– Γιατί;
– Γιατί είναι ωραία. Υπάρχει παντού μια ατμόσφαιρα γιορτινή. Υπάρχουν αυτά τα φώτα στους δρόμους, είναι στολισμένα τα καταστήματα όλα, οι βιτρίνες, είναι κι αυτές οι αψίδες με τις γιρλάντες που φτιάχνουν τώρα στα πεζοδρόμια…
– Αυτά είναι για εμπορικούς λόγους, για να δουλέψουν τα μαγαζιά.
– Δεν πειράζει, φτιάχνουν όμως μια ατμόσφαιρα. Και δεν είναι μόνο στα μαγαζιά, είναι και τα φωτάκια που στολίζουν τα μπαλκόνια στα σπίτια, είναι και τα μεγάλα δέντρα και τα καράβια που στολίζουν στις πλατείες.
– Όλο μπιχλιμπίδια που λάμπουν και φώτα.
– Ναι, γιατί όχι; Εμένα μ’ αρέσει πολύ και το δέντρο που στολίζω στο σπίτι μου, το φτιάχνω και μετά το κρατάω για καιρό –μη σου πω μέχρι και το Φεβρουάριο…
– Α! Το στήνεις κανά δύο μήνες πριν και το κρατάς και άλλους δύο μήνες μετά…
– Όχι δύο μήνες πριν, ένα μήνα, προς τα τέλη Νοεμβρίου το νωρίτερο.
– Άρα τρεις μήνες, συνολικά.
– Ναι, τόσο, τρεις μήνες.
– Οπότε το ένα τέταρτο του χρόνου έχεις στο σπίτι σου χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα.
– Ναι, και μ’ αρέσει.
– Τι άλλο σ’ αρέσει που έρχονται Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά;
– Που έρχονται διάφοροι άνθρωποι, φίλοι και συγγενείς που λείπουν –και συναντιόμαστε πάλι… Που μαζευόμαστε με τους δικούς μας στα σπίτια και τρώμε, μιλάμε.
– Μαζεύεστε με τους γονείς και τα αδέρφια σου στο πατρικό σας;
– Ναι, μαζευόμαστε. Αλλά και μεταξύ μας τα αδέρφια, και φίλες και φίλοι, άλλες μέρες… Όταν δεν δουλεύουμε κιόλας.
– Αλλά δεν υπάρχει κάτι να δώσεις ή να λάβεις, ένα δώρο, που δεν μπορείς πια να το πάρεις και οποιαδήποτε άλλη εποχή…
– Ε, όχι.
– Ούτε και υπάρχει κάτι ιδιαίτερο που περιμένεις να το κάνεις μόνο σε αυτές τις γιορτές, κάτι -ας πούμε- που δεν μπορείς να το φας και κάποια άλλη εποχή.
– Εντάξει, αυτά δεν μετράνε πια, αλλά είναι όλη η ατμόσφαιρα γύρω…
– …Γιορτινή.
– Ναι, γιορτινή. Κι εμένα ακόμα μ’ αρέσει, όπως τότε που ήμουν παιδί.
– Μπράβο! Καλό είναι αυτό για σένα.
– Και για σένα πώς είναι;
– Εμένα τα Χριστούγεννα δεν μου λένε τίποτα πια.
– Τίποτα;
– Τίποτα. Γι’ αυτό αναρωτιέμαι αν συμβαίνει και σε άλλους.
– Σε μένα πάντως όχι.
– Εγώ νομίζω πως το εξάντλησα το θέμα. Τα έζησα καλά όταν ήμουν παιδί, όπως όλα τα παιδιά εκείνη την εποχή… Και μετά στην εφηβεία κάπως διαφορετικά, πιο αποστασιοποιημένα, νιώθοντας ωστόσο τη γιορτινή ατμόσφαιρα που βίωναν οι άλλοι γύρω μου… Αργότερα, μεγαλώνοντας, πέρασα μια φάση νοσταλγίας τις ημέρες αυτές για την εποχή που ήμουν παιδί… Συμμετείχα μέσα από ένα φλας μπακ εσωτερικό… Κι αργότερα, όταν απέκτησα παιδιά, συμμετείχα και πρακτικά σε αυτού του είδους την αναβίωση -το ξαναγιόρταζα μαζί με τα παιδιά μου, υποστηρίζοντας τη δική τους συμμετοχή στα έθιμα των ημερών… Αλλά τώρα τελείωσε κι αυτό.
– Τα παιδιά σου δεν περιμένουν τα Χριστούγεννα;
– Αυτά περιμένουν… -μάλλον να κλείσουν τα σχολεία. Για να έχουν ελεύθερο χρόνο να κάνουν ό,τι θέλουν, να κοιμούνται όσο θέλουν, να έχουν το ελεύθερο να ασχολούνται μόνο με ό,τι θέλουν… Δεν νομίζω όμως πως περιμένουν κάτι άλλο, κάτι ιδιαίτερο που σχετίζεται μόνο με τις ημέρες αυτές, σαν μέρες γιορτής.
– Δεν στολίζετε δέντρο στο σπίτι σας;
– Βεβαίως. Πάντα. Και όλο και πιο νωρίς τελευταία… Και το κρατάμε και λίγο παραπέρα. Και αρχίσαμε να βάζουμε και φωτάκια στο μπαλκόνι μας. Τα κάνουμε όλα, κανονικά. Και τρώμε και το βράδυ της παραμονής Πρωτοχρονιάς γεμιστή γαλοπούλα… Και αφήνουμε κάτω από το δέντρο δώρα για τα παιδιά… Ακόμα και τώρα που ξέρουν πως δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης, όπως πίστευαν όταν ήταν μικρά. Κάνουμε ό,τι κάνουν και οι άλλοι.
– Αλλά;
– Αλλά… Δεν ξέρω… Όσο περνάει ο καιρός σαν κάτι να λείπει. Αναρωτιέμαι καμιά φορά: τι να κρύβεται άραγε πίσω από αυτό το φωτισμένο και στολισμένο σκηνικό… -αν το σκίσεις;
– Τι!… Τι να σκίσεις;
– Τίποτα, άστο… Κάτι δικό μου.
Η Σαββίνα λέει πως είναι ωραία το χειμώνα να έχει χιόνια, αλλά «καλά είναι να έχουμε και Χριστούγεννα, γιατί αν είχαμε μόνο χιόνια, θα βαριόμασταν». Ο γιος μου ο Άγγελος, που είναι 15 χρονών, λέει πως η γιορτινή ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων, με τα φώτα, τις γιρλάντες και τα στολισμένα έλατα, τον κάνει και αισθάνεται μια ζεστασιά. «Σαν να χουχουλιάζεις» λέει, «μέσα στο κρύο του χειμώνα».

Σωτήρης Ζήκος
sz@citymedia.gr

Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε

Ακολουθείστε το Cityportal.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι όλα τα τελευταία νέα

Cityportal.gr Live ενημέρωση: O κορωνοϊός λεπτό προς λεπτό στην Ελλάδα και παγκοσμίως