Στη Θεσσαλονίκη ως φοιτητές και με γκελ μέχρι το Λονδίνο

Η Θεσσαλονίκη για πολλούς θεωρείται ότι είναι μια χωριατούπολη, γεμάτη άξεστους και χοντροκομμένους κατοίκους, με ισχυρά κατάλοιπα φτώχιας και έντονα συμπλέγματα κατωτερότητας έναντι στην πραγματική πρωτεύουσα της χώρας…
Η Θεσσαλονίκη για πολλούς είναι μια πόλη γεμάτη χούλιγκανς, αμόρφωτους γκραφιτάδες που λερώνουν ανορθόγραφα κάθε δημόσιο τοίχο και κάθε πινακίδα της τροχαίας, ανάγωγων οδηγών που παρκάρουν σε διαβάσεις πεζών, σε πεζοδρόμια, σε προαύλια σχολείων, που δεν έχουν καλλιέργεια ούτε αισθητική, που μιλούν με περίεργη προφορά…
Η Θεσσαλονίκη για πολλούς είναι μια πόλη που δεν παράγει καμία εξαγώγιμη πνευματική σοδειά πέρα από τις φουρνιές τραγουδιστών και καλλιτεχνών πίστας που διοχετεύονται στην Αθήνα. Μια πόλη όπου συναθροιζονται λαϊκές μάζες δίπλα σε μια ελίτ που φοίτησε σε αμερικάνικα κολλέγια και ζει είτε στην παραλία είτε στο Πανόραμα… 
Η Θεσσαλονίκη για τα παιδιά που μεγαλώνουν στη βορειοελλαδίτικη επαρχία είναι πάντοτε κάτι σαν μακρινός στόχος, σαν ένα μελλοντικό ορμητήριο πραγματοποίησης ονείρων και απελευθέρωσης από οικογενειακούς και επαρχιώτικους περιορισμούς. Και συνήθως, η μόνη καλή δικαιολογία για να πείσει κανείς τους γονείς του ότι ήρθε η ώρα να μετακομίσει στη πρωτεύουσα πόλη του Βορρά, είναι η είσοδος στο Πανεπιστήμιο ή σε κάποια άλλη σχολή…
Στη Θεσσαλονίκη κάθε χρόνο καταφθάνουν μερικές χιλιάδες φοιτητών και σπουδαστών, βρίσκουν σπίτι στο κέντρο ή στην ευρύτερη περιοχή Κάτω Τούμπας και Φαλήρου, το οποίο συνήθως κοστίζει γύρω στα 400 ευρώ, δεν διαθέτει ούτε θέρμανση ούτε ασανσέρ, ούτε οι τριμμένοι μουσαμάδες στα πατώματά του θυμίζουν τίποτα από τη θαλπωρή και την καθαριότητα του πατρικού σπιτιού. Συνήθως τα σπίτια αυτά επιπλώνονται από τα φοιτητικά επιπλάδικα της Ολύμπου αν και πλέον μεγάλες αλυσίδες έχουν πάρει τα πρωτεία στον τομέα της διακόσμησης φοιτητικού δωματίου…
Στη Θεσσαλονίκη οι νεοφερμένοι φοιτητές το Νοέμβριο πηγαίνουν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου, το Μάρτιο στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, το Σεπτέμβριο στο στρατόπεδο Κόδρα, τα βράδια βγαίνουν στα νέα στέκια των οδών Βαλαωρίτου και Συγγρού ή στα παλιότερα της Προξένου Κορομηλά, τη μέρα την πέφτουν στα πεζούλια της Ναυαρίνου και στα γρασίδια του ΑΠΘ, αν δεν είναι στο facebook ή στις ιστοσελίδες φθηνών αεροπορικών εταιρειών ψάχνοντας εισιτήρια σε τιμή ευκαιρίας, κατά προτίμηση για το Λονδίνο, το Βερολίνο ή τη Βαρκελώνη, πόλεις που θεωρούν ότι έχουν όλα όσα θα μπορούσε να έχει η Θεσσαλονίκη και δεν τα έχει…
Υπάρχουν και κάποιοι που αντί να νοσταλγούν μακρινές πόλεις, αποφασίζουν πως όταν κάτι δεν υπάρχει στην πόλη, πρέπει να το δημιουργήσουμε μόνοι μας. Έτσι ξεκίνησε το Dynamo project space στα Άνω Λαδάδικα, έτσι ξεκίνησε η Θεσσαλονίκη Αλλιώς, η ομάδα Kids In Action, οι Φίλοι των Δημητρίων, τα αστικά beach party που κάνει η Sfina, το blog mutant sounds, το υπόγειο Arder στη Λώρη Μαργαρίτη, ο πολυχώρος Πείραμα…
Και για άλλους, το ιδανικό είναι η ζωή στο εξειδανικευμένο Βερολίνο ή το πολυπολιτισμικό Λονδίνο, όπου όλα φαίνονται συστηματοποιημένα, καθαρά, πολιτισμένα και αποτελεσματικά, σε ένα περίβλημα υψηλής αισθητικής…
Το Λονδίνο είναι η πόλη των τεχνών, του street fashion, των μουσείων με δωρεάν είσοδο, των εργασιακών ευκαιριών, της μεγάλων μυαλών της μόδας, της τέχνης, της μουσικής, της πολιτικής, όπου το περίβλημα του κουλ και της avant-garde-ίλας συντηρείται από τόνους κόκας, τα υπολείμματα της οποίας καταλήγουν μέσω του αποχετευτικού συστήματος στα λασπερά νερά του Τάμεση…
Το Λονδίνο δεν είναι μόνο οι κομψές γειτονιές του Νότιγκ Χιλ και του Πορτομπέλο. Ούτε τα πολύχρωμα πλήθη της Bricklane και του Κάμντεν, που φιγουράρουν στις σελίδες με street fashion του Facehunter και λοιπών κυνηγών της hip και cool ζωής. Υπάρχουν ολόκληρες επιφάνειες στο χάρτη της πόλης που σηματοδοτούνται από τα ίχνη από αίμα που αφήνουν τα θύματα από τα καθημερινά μαχαιρώματα. Ή άλλες όπου δεν υπάρχει μετρό ούτε νυχτερινό λεωφορείο ή το μετρό έχει πάντα καθυστέρηση και ο σταθμός δεν έχει πότε κυλιόμενες σκάλες, ασανσέρ, πίνακα ανακοινώσεων ή στοιχειώδη καθαριότητα. Συμπτωματικά, σε αυτές τις περιοχές το ποσοστό λευκών κατοίκων είναι απειροελάχιστα μικρό…
Το Λονδίνο έχει πανάκριβα σπίτια, με το φθηνότερο φοιτητικό στούντιο να κοστίζει γύρω στις 600 λίρες, εμπλουτισμένο με μουχλιασμένη μοκέτα και κακά υδραυλικά. Στο Λονδίνο όταν κάποιος τρώει κάτι, πετάει το περιτύλιγμα στο δρόμο ή το αφήνει στην κενή θέση δίπλα του στο μετρό…
Στη Θεσσαλονίκη πάλι…

Δανάη Σοφία Βαρδαλή
dv@citymedia.gr

Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε

Ακολουθείστε το Cityportal.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι όλα τα τελευταία νέα

Cityportal.gr Live ενημέρωση: O κορωνοϊός λεπτό προς λεπτό στην Ελλάδα και παγκοσμίως