28.1 C
Thessaloniki
26.9 C
Athens

Στην καρδιά… στο μυαλό…

Αυτή η αίσθηση που έρχεται πάλι, που αναβλύζει από εδώ… (δείχνει το στομάχι, κάτω απ’ το διάφραγμα, μετά στο στήθος)… σαν υπόγειο υγρό που κοχλάζει… σαν υγρή χλιαρή θλίψη… έρχεται και ξανάρχεται… χάνεται και ξανάρχεται πάλι…
Μη χάνεις το χρόνο σου βλέποντας εικόνες στις οθόνες, είναι σαν τα όνειρα, φαντάσματα ψεύτικης ζωής, που έρχονται και μετά χάνονται και δεν μένει τίποτα… Σου προσφέρουν για λίγο την ηδονή της παράστασης κι έτσι δεν χρειάζεται να κοπιάσεις να την βρεις στην πραγματική ζωή –δεν σου αντιστέκονται… Κάνουν πιο υποφερτή τη ζωή σου, όχι από τα βάσανα αλλά από τη ρουτίνα της… Όμως, αν εθιστείς σε αυτήν τη διαδικασία… δεν θα χρειάζεσαι πια την πραγματική ζωή. Το έχουν πάθει πολλοί.
Το έχασαν (δείχνει στο μυαλό)… Δεν ξέρουν πια γιατί έρχονται και πού πάνε… Κάπου πάνε κάθε φορά… από το σπίτι στη δουλειά, από τη δουλειά στο σπίτι… αλλά δεν ξέρουν γιατί. Για την αλλαγή ή την προσδοκία της αλλαγής, ίσως… Για το ενδιάμεσο της μετακίνησης από εδώ εκεί… και από εκεί πάλι εδώ. Δεν ξέρουν πια γιατί κάνουν κάθε μέρα ό,τι κάνουν… Η διαδικασία γίνεται αυτοσκοπός… Εργάζονται γιατί πρέπει να εργάζονται… γιατί κάτι πρέπει να κάνουν… και να το κάνουν ξανά και ξανά… Και γιατί πρέπει να ξοδεύουν κάπως αυτά που βγάζουν, λίγα ή πολλά… Υπάρχουν ξοδέματα για όλα τα γούστα… για όλα τα βαλάντια… για κάθε εθισμό… για κάθε ψυχαναγκασμό… Πάνε κι έρχονται… Έρχονται και πάνε… Και πάλι ξαναγυρνάνε… Δεν ξέρουν γιατί είναι μαζί… τα ζευγάρια.

Δεν ξέρουν πια γιατί είναι μαζί… γονείς και παιδιά… παιδιά και γονείς… Και πόσο κοντά μαζί… Και για πόσο μαζί… Δεν ξέρουν γιατί συναντιούνται φίλοι και συγγενείς… «Να τα πούμε»… Τι να πούμε; Βρίσκονται για να βρίσκονται, για να βρεθούν όπως βρίσκονταν κάποτε… από κάποια υποχρέωση… σε κανένα γάμο… σε καμιά κηδεία… σε καμιά γιορτή… Πάνε κι έρχονται…
Δεν ξέρουν πια γιατί τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο… «Πρέπει να πάνε.» Ναι, αλλά γιατί πρέπει; Πηγαίνουν κι έρχονται, έρχονται και ξαναπηγαίνουν… Μπαίνουν και βγαίνουν σε μια φυλακή, μια φυλακή με ανοιχτές τις πόρτες… Χωρίς να ξέρουν γιατί μαθαίνουν αυτά που μαθαίνουν… Δεν ξέρει κανείς… Ούτε γιατί πρέπει να μαθαίνουν όλα τα παιδιά -σώνει και καλά- μουσική, να παίζουν κάποιο μουσικό όργανο… Γιατί;
Δεν ξέρω πια γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά… και γιατί τα ερμηνεύω, έτσι όπως τα ερμηνεύω… Και γιατί τα λέω… Σε ποιον τα λέω… Σε ποιον θα έπρεπε να τα πω… Αν πρέπει να τα λέω… Δεν ξέρω πια.
Ο Φίλος μου με ρωτάει: «Τι κάνεις;» Του απαντώ: «Γράφω ένα καινούριο έργο». Απορεί: «Πάλι! Έχεις γράψει άλλα τρία, τα έστειλες από δω και από κει, και δεν τα ανεβάζει κανείς… Γιατί γράφεις κι άλλο έργο;» Το σκέφτομαι για μια στιγμή αυτό που μου λέει. Μετά του απαντώ, αυθόρμητα: «Δεν είναι δική μου δουλειά αν θα ανέβουν ή δεν θα ανέβουν. Η δική μου δουλειά είναι να τα γράψω… Κι αυτό συνεχίζω να κάνω, γράφω άλλο ένα… Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω». Κι αυτή η απάντησή με πείθει –τουλάχιστον εμένα με πείθει. Δεν βλέπω όμως να πείθεται αυτός… Αλλά εγώ το εννοώ αυτό που λέω. Ήδη τελείωσα δύο νέες συνθέσεις… Και κάνω σχέδια για δύο ακόμα έργα καινούρια… Αυτό θέλω να κάνω… Αυτό ξέρω να κάνω… Και νομίζω πως όσο περισσότερο το κάνω, το κάνω όλο και καλύτερα, βελτιώνομαι, πιάνω όλο και περισσότερο την ουσία –όσο βρίσκομαι επί το έργον, θέλω να πω, αλλιώς το χάνω… Τι άλλο να κάνω; Παρακάμπτω τα εμπόδια, την αδράνεια, τη χυδαιότητα που με αποθαρρύνει να κάνω αυτό που μπορώ να κάνω –ολοένα και καλύτερα… Αλλά στην επόμενη φάση μπορεί και να υποκύψω… να παραδοθώ…. Είναι πάντα μπροστά μου το ενδεχόμενο αυτό… Και έτσι πρέπει να είναι, λέω… Για να είναι τελεσίδικο ό,τι έχω να πω… Τελεσίδικο –εδώ και τώρα… Σαν να μην υπάρχει αύριο…
Το αύριο, ούτως ή άλλως, είναι κάτι που δεν υπάρχει – ακόμα… Το μέλλον είναι αυτό που δεν είναι –ακόμα… Όπως και το παρελθόν, από την άλλη, είναι αυτό που δεν υπάρχει –πια… Αν υπάρχει κάτι από το παρελθόν, είναι εδώ… (δείχνει στο μυαλό και στην καρδιά)… Στη μνήμη… Ή σε μια καταγραφή…
Και το μέλλον, αν υπάρχει κάτι από το μέλλον, αυτό είναι ένα σχέδιο… μια πρόθεση… μια υπόσχεση… Μια φαντασίωση αυτού που θέλεις να κάνεις… Που επειδή το φαντάστηκες είναι ήδη εδώ… (δείχνει στην καρδιά και στο μυαλό)… Κι έτσι διατηρείται η επιθυμία να πραγματοποιηθεί… Αλλιώς υπάρχει κάθε φορά μόνο το παρόν… που έρχεται και φεύγει στη στιγμή, κάθε στιγμή… σαν να μην υπάρχει. Αυτή είναι -φαντάζομαι- η ύπαρξη του ζώου… που δεν αναρωτιέται ποτέ γιατί κάνει ό,τι κάνει… Που δεν θυμάται, δεν αναπολεί… δεν αναστοχάζεται, δεν απορεί… δεν ζει μια άλλη ζωή μέσα στη φαντασία του… Το ζώο είναι μια ύπαρξη λειτουργική, χωρίς ενδιάμεσα διαστήματα που χάσκουν… σαν παύσεις… ή σαν γκρεμοί…
(Σιωπή)
Πάνε κι έρχονται… Έρχονται και πάνε… Τα παιδιά μεγαλώνουν και φεύγουν… Η αγάπη μαραίνεται κάποτε… Χάνονται οι φίλοι… Ο καθένας τραβάει τη δική του πορεία… Έρχεται, φεύγει, πεθαίνει… Η μουσική όμως δεν χάνεται… ποτέ δεν πεθαίνει… Έτσι λέω… Η μουσική δεν πεθαίνει ποτέ –απλώς σωπαίνει. Οι παύσεις της μουσικής, οι μικρές και οι μεγάλες παύσεις, δεν είναι κενά, άδειες τρύπες, είναι σιωπές που μέσα τους μπορείς, αν το επιθυμείς, να βυθιστείς και να συνεχίζεις ν’ ακούς ό,τι άκουσες πριν, μόνον εδώ… (δείχνει στην καρδιά και στο μυαλό)… Και κάνουν επίσης να γεννιέται μια αναμονή… για την επόμενη στιγμή… να συνεχίζεις ν’ ακούς αυτήν τη μουσική που σε παρασέρνει… (Παύση απορίας και θαυμασμού) Τι όνειρο κι αυτό!
(Σιωπή)
– Έχεις κάτι άλλο να πεις;
– Όχι… Τι άλλο να πω;
– Να θέσεις αυτά που λες σε μια ενδιαφέρουσα δραματική συνθήκη… σε μια πλοκή… Να τα πεις με ένα παράδειγμα… έναν μύθο –όχι απλώς σαν να μονολογείς.
– Όχι… Λυπάμαι.
– Γιατί δεν προσπαθείς;
– Προσπάθησα, άλλοτε… όσο μπορούσα. Μου τελείωσαν οι αφηγήσεις…
(Παύση)
– Δέχεσαι τουλάχιστον ερωτήσεις;
– Να ακούσω…
– Αποδέχεσαι τους συμβολισμούς σ’ ένα έργο;
– Όχι… Απεχθάνομαι τους συμβολισμούς… Προτιμώ τα δύστροπα σχόλια… Και τους υπαινιγμούς… Που σε κάνουν και επανέρχεσαι… σε κάνουν και απορείς…σε κάνουν ν’ αναρωτιέσαι… Οι συμβολισμοί σε παραπέμπουν σε κάτι δεδομένο, δήθεν κρυμμένο… Οι υπαινιγμοί όμως είναι ανοιχτοί… σε μια διαρκή απορία… Γιατί το είπε αυτό; Τι εννοεί; Το εννοεί ή κάνει χιούμορ;… Ή μήπως εννοεί το ακριβώς αντίθετο; Υπάρχουν τα πρόσωπα αυτά, σαν πραγματικές παρουσίες;… Ή, είναι φαντάσματα, δημιουργήματα της φαντασίας του; (Παύση περίσκεψης) Οι υπαινιγμοί εμφανίζονται σε ένα έργο σαν… ρωγμές –στις απόλυτες βεβαιότητες… (Παύση απορίας) Υπάρχει το αναπόφευκτο… και υπάρχει και το τυχαίο… Δεν υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο… Δεν υπήρξε ποτέ…

(Παύση διαρκείας)

«Το βάθος αναπνέει στην επιφάνεια», έχει πει ο Ζαν Κοκτό. Τι περίφημη φράση! Εκπληκτική!… «Το βάθος αναπνέει στην επιφάνεια»! Τι άλλο να πει κανείς;

Σωτήρης Ζήκος
[email protected]

Ακολουθείστε το Cityportal.gr στο Google News να μαθαίνετε πρώτοι όλα τα τελευταία νέα

Διαβάστε όλα τα Τελευταία Νέα (Ελλάδα, Διεθνή) στο Cityportal.gr

Cityportal.gr Live ενημέρωση: O κορωνοϊός λεπτό προς λεπτό στην Ελλάδα και  παγκοσμίως


 

Τελευταία νέα

Ο ΚΑΙΡΟΣ

Thessaloniki
few clouds
28.3 ° C
30.3 °
26.3 °
47 %
0.9kmh
20 %
Κυ
29 °
Δε
24 °
Τρ
25 °
Τε
29 °
Πε
29 °