Στόν καταραμένο τόπο, το Μάη μήνα βρέχει ! όχι ότι αυτό σημαίνει και πολλά ! και λιακάδα νά’κανε, και πάλι σαν κατάρα θα τη νοιώθαμε – είναι θέμα διαθέσεως, και, μιάς κι ο άνθρωπος εξακολουθεί να είναι ζώο πρωτίστως αγελαίο, και κατόπιν και μόνον υπό προϋποθέσεις κοινωνικό, η διάθεση συνδιαμορφώνεται και ισοκατανέμεται.
“Αφροντίζιακ”, άκουγα την Ελευθερία Ελευθερίου να παιανίζει ελευθεριαζόντως – εις μάτην όμως : είναι προφανές ότι η χώρα έχει περιπέσει σε πλήρη αναφροδισία, τίποτε δεν μπορεί να κινήσει το ενδιαφέρον. Ο Γιούρκας και οι περσινές του κλαυθμωδίες δεν ήσαν παρά προφητικές, τα χειρότερα ήσαν τελικά μπροστά για όλους μας, κι ίσως έχει ακόμη κι άλλα.
Ένας ελληνοαμερικανός φίλος μου αιτιολογούσε γιατί δεν θα έρθει φέτος στην Ελλάδα, όπως έκανε κάθε χρόνο : “όχι, δεν έχει τίποτε να κάνει με την ακρίβεια, μάλιστα τώρα η Ευρώπη γενικά, και η Ελλάδα, είναι φτηνότερες από τις προηγούμενες χρονιές. Αλλά, νά, εμείς οι Αμερικανοί θέλουμε λίγη χαρά, δουλεύουμε πολύ, έχουμε σκοτούρες, και, στα ταξείδια μας, θέλουμε γκλαμουριά, ομορφιά, ίσως λίγη υπερβολή, πάντως, όχι θλίψη και μελαγχολία. Ελάχιστοι από μας θα έρθουν στην Ελλάδα φέτος, θα προτιμήσουν μέρη όπου οι άνθρωποι θα δείχνουν ευτυχισμένοι και χαρούμενοι, μας είναι απαραίτητο το χαμόγελο στις διακοπές μας. Αλλά, δεν είναι ούτε αυτό μόνο. Οι αμερικανοί έχουμε και τις δικές μας μικρές και ανομολόγητες προλήψεις: νομίζουμε ότι, αν έρθουμε σε επαφή με κάποιο δυστυχισμένο, θα μας μεταδοθεί η δυστυχία του. Ποτέ δεν θα δείς Αμερικανό να πηγαίνει σε μέρη με οικονομικό πρόβλημα για τουρισμό, προτιμάμε ακόμα και εμπόλεμη ζώνη αντί για τη φτώχια”.
Δεν είναι ο μόνος που εκφράζει αυτό που, υποψιάζομαι, αισθάνονται όλοι – ότι ο έλληνας σήμερα έχει γίνει κάποιου είδους παρίας, μέλος της κάστας εκείνης των Ινδών, η επαφή προς τους οποίους θεωρείται τέτοια μόλυνση ή σπίλωση, ώστε να αποφεύγεται από τους πάντες. Με κάποιο τρόπο, οι φίλοι μας, οι εταίροι μας, οι μέχρι χθές ακόμα “δικοί μας” τέλος πάντων, μας φαντάζονται σε κάποιου είδους καραντίνα, ή απομόνωση, κάπως σαν ”όλοι μαζί, κι ο ψωριάρης χώρια”. Το δείχνουν κείμενα, γελοιογραφίες, άρθρα, αναλύσεις, συχνά περιορισμένης σοβαρότητας, καμμιά όμως χωρίς κάποια βάση και με σαφείς τις εθνικές συγκεκαλυμμένες αναφορές (όπου τα αρχαία “όμαιμον, ομότροπον, ομόθρησκον” του Ηροδότου φαντάζουν σήμερα κάπως σαν “ομόψευδον, ομάρπαγον, ομοτέμπελον”). Είναι βέβαια η άλλη πλευρά του ρατσισμού, η οριοθέτηση. Και δεν είναι για την άποψη των άλλων που νοιάζομαι (αυτή θα κρατήσει βέβαια μερικές δεκαετίες, δεν θα εξαλειφθεί έτσι εύκολα, αλλά, τέλος πάντων, τό ότι είμαστε σε αυτήν εδώ την ήπειρο διαφορετικά έθνη, συμπυκνώνεται ούτως ή άλλως στο “είμαστε κακοί, απλώς οι υπόλοιπο είναι ακόμα χειρότεροι”, που διαπνέει την ευρωπαΪκή ιστορία.
Δεν πειράζει ποσώς που οι Συνευρωπαίοι μας θα μας θεωρήσουν “σού-ντεβλοπέ”, “αχάριστους κι ανίκανους”, ούτως ή άλλως έτσι λέμε όλοι για όλους στην περιοχή αυτή τού κόσμου. Με προβληματίζει όμως ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούμε να αμυνθούμε, προβάλλοντας την μιζέρια μας σαν παντιέρα τιμημένη : την τεμπελιά μας σαν “μή ψυχαναγκασμό”, την ασυδοσία μας σαν “αντικομφορμισμό”, την τσαπατσουλιά μας σαν “πρωτοτυπία” – σημάδια τάχα όλα ότι, εν τέλει, οι κρίνοντες και επικρίνοντες Ολλανδοί, Γερμανοί, Φιλλανδοί και άλλοι, είναι κατώτεροί μας, και χάρη τους κάνουμε κι όλας που τους ξεσυνεριζόμαστε.
Στο πολιτικό επίπεδο, θεωρούμε σαν βέβαιο και ακατανίκητο όπλο μας το ενδεχόμενο να βουλιάξει το καράβι της Ευρώπης εξ αιτίας μας – όσο πιό ανίκανοι και αναξιόπιστοι φανούμε, τόσο πιό αξιόπιστη και αποτελεσματική η απειλή μας. Ο παρίας είναι ο κατώτερος όλων, ο αποδιοπομπαίος, ο μολυσμένος, κι έτσι μπορεί έμμεσα να επιβληθεί ή να φοβίσει ή να εκβιάσει μέσω της απεχθείας που προκαλεί. Κάπως όπως και πρίν 500 χρόνια, στην πολιορκία που σφράγισε την εθνική μας ταυτότητα και που την επέτειό της μνημονεύουμε αυτές τις μέρες (τον καιρό που η Πόλη έπεφτε, διότι κανένας δεν ήταν άξιος να την υπερασπιστεί εκτός από την Παναγία, κι άρα, άς έμενε πρακτικά ανυπεράσπιστη).
Παράκρουση ;
παραλογισμός ;
νεοελληνισμός !
Leo
leonline@hotmail.gr
Στον καταραμένο τόπο Μάη βρέχει….. (Leo)

