Συμβαίνουν και εις Παρισίους ...

Συμβαίνουν και εις Παρισίους ...

γραφει ο Leo

Πάντα πίστευα ότι τό πώς θά δή κανείς ένα ξένο μέρος (γνωστό ή άγνωστο, αδιάφορο) εξαρτάται από τό πώς ήταν η αφετηρία (η δική μας πόλη ή πατρίδα).

Θυμάμαι τό αίσθημα έκπληξης καί σχεδόν δέους όταν ταξίδευα σέ κάποια «ευρωπαϊκή» πρωτεύουσα μικρός, ή τήν ανυπομονησία νά τήν ξαναδώ (γιά τήν ακρίβεια : νά τήν κατακτήσω) στήν εφηβεία καί τήν πρώτη νεότητα, τό αίσθημα οικειότητος αργότερα (κάπως σάν νά πήγαινα σέ κάποια πόλη τής ίδιας τής χώρας μου), κι ακόμη μερικές φορές καί τής κάποιας αλαζονείας σχεδόν, όπως αμέσως μετά τήν Ολυμπιάδα, στίς επιδρομές στή Νέα Υόρκη όταν τό δολλάριο είχε κατακρημνισθή σέ σχέση μέ τό ευρώ, καί οι νεόπλουτοι Έλληνες τρέχαμε νά πάρουμε πάμφθηνα ρούχα στήν Πέμπτη λεωφόρο ή νά σωφάρουμε από τή Μάντισον Αβενιου γιά Κοννέκτικατ ή τό Λόνγκ άϊλαντ, έτσι, γιά νά πάρουμε αέρα (γιά τίποτε άλλες πόλεις, Ανατολικής Ευρώπης, καμμιά Κωνσταντινούπολη καί τέτοια, ούτε κουβέντα νά γίνεται : σχεδόν τούς κάναμε καί χάρη πού πηγαίναμε).

Παρήλθαν όμως οι χρόνοι εκείνοι – τό ένοιωσα στό τελευταίο μου ταξίδι, ήδη από τό αεροδρόμιο, εκείνο τό αξιοθρήνητο «Ελ. Βενιζέλος», σχεδόν έρημο από αεροπλάνα (είναι καί χειμώνας βέβαια …), ξαπλωμένο στήν ερημιά κάπου στήν άνυδρη γή τής ανατολικής Αττικής σάν πληγωμένο μοναχικό περίεργο εξάμβλωμα. Οι συνεπιβάτες μου γιά τό Παρίσι κυρίως Έλληνες (πώς θά λαχταρούσα λίγο περισσότερο κοσμοπολιτισμό !).

Κι ακόμη κι εγώ άλλωστε αισθανόμουν κάπως περίεργα : έχοντας στό μυαλό μου τό προηγούμενο τού καλοκαιρινού ταξιδιού μου στή Γερμανία μέ τά ευτράπελά του τά σχετικά μέ τήν προέλευσή μου, διερωτώμουν πόσο πραγματικά οικείο θά μού ήταν σ’ αυτό τό ταξίδι τό Παρίσι πού πάντα λατρεύω καί πού πάντα θεωρούσα τόσο αυθεντικά δικό μου.

Καί όντως ήταν διαφορετικό – ή μού φάνηκε διαφορετικό. Από τήν μικροαπατεώνισσα στόν δρομο πρός τό ξενοδοχείο μου πού πέταξε ένα κάλπικο χρυσό δαχτυλίδι στά ποδια μου καθώς περπατούσα (πώς αναβίωσε αλήθεια αυτό τό παληό κόλπο ; φαίνεται ότι τά τρίκ τών απατεώνων αναβιώνουν κι αυτά, κάπως όπως τά αποκριάτικα έθιμα στήν Ελλάδα), μέχρι τήν ρεσεψιονίστ τού ξενοδοχείου, τυπική καστανή καί νόστιμη Γαλλιδούλα, ευγενέστατη καί σαφέστατη, πού μέ ρώτησε από πού ήρθα. «ντέ Γκρές» τής απάντησα, «ά, ντέ Γκρές …» αποκρίθηκε εκείνη, μέ ένα τόνο πού θά άκουγα συνεχώς στή βδομάδα πού έμεινα στήν πόλη τού φωτός, ένα τόνο συγκαταβατικό, αμέτοχο, «ντετασέ», τόνο πού θά μπορούσε σχεδόν νά εξισώση τό «συγχαρητήρια» μέ τό «συλλυπητήρια».

Κι όχι ότι τό Παρίσι δέν τό είχα δή σέ καλλίτερες φάσεις … αυτή τή φορά ήταν γεμάτο άστεγους καί ζητιάνους, δεκάδες, εκατοντάδες σέ μιά βόλτα μόνο, σέ κάθε γωνιά, σέ κάθε αψιδωτή βιτρίνα καταστήματος στίς στοές στή Ριβολί ή τήν Σαίντ Ονορέ, καί γεμάτο αστυνομικούς μέ αυστηρά πρόσωπα (μά, μόλις τό 2010 ήταν πού είχα δή ακριβώς στή Νότρ Ντάμ δύο αστυνομικούς νά διώχνουν ένα ζευγάρι σκούρων Αφρικανών μικροπωλητών από τήν πλατεία μπροστά στό ναό, αλλά μέ τόση ευγένεια, γλύκα καί χαμόγελο – σχεδόν καλαμπούριζαν όλοι μαζί, καθώς οι Νιγηριανοί ή ό,τι άλλο ήσαν πακέταραν τήν πραμάτεια τους – πώς διάολο έγιναν ξαφνικά έτσι αγέλαστοι καί σκυθρωποί όλοι τους ;).

Κι ακόμα, γεμάτο «σωστούς ανθρώπους», υπερβολικά πολλούς σωστούς ανθρώπους : Ξανθές σίκ μεσόκοπες Ιταλίδες πού χάζευαν στίς ακριβές επώνυμες βιτρίνες ενώ οι σύζυγοί τους κοίταζαν τίς πωλήτριες μέ μάτια πού κραύγαζαν σχεδόν «μπούνγκα μπούνγκα!». Μουσουλμάνες μέ καλυμμένα μόνο τά μαλλιά, διότι εδώ η μπούρκα απαγορεύεται. Έγχρωμους αξιοπρεπέστατους, άμεμπτους καί κοινωνικά ευνουχισμένους, άσχετους εντελώς μέ τίς εξεγέρσεις στά προάστεια λίγα μόλις χρόνια πρίν.

Γάλλους αστούς, χαμογελαστούς πάντα, αλλά μέ κάτι σάν ερωτηματικό στό πρόσωπό τους – «θά είναι ο Σαρκοζύ», σκέφθηκα, «μέχρι καί τή Μπρούνι τήν έχει καταντήσει σάν άχαρη γεροντοκόρη αυτός ο ναζιάρης καί γαλίφης κομπλεξικός». Ακόμα καί τά φώτα τών Παρισίων ήσαν αυτή τή φορά λιγώτερα – τό παρατήρησα στή νόστιμη δεσποινίδα (σόρρυ, « κυρία» , τό «ντεμουαζέλ» καταργήθηκε), «ίσως γιά λόγους λιτότητος, ξέρετε, η κρίση, μά, είναι καλλίτερα τώρα, βουαγιόν, αβάν σ’ εταί τρό, πρίν ήταν πολύς ο φωτισμός» (μά, νεαρή μου κυρία, είναι ποτέ υπερβολικό τό φώς ;).

«Ιταλός;», ρωτά ο ιδιοκτήτης τής μικρής μπουτίκ μέ τουριστικά είδη – «Έλληνας», απαντώ, «ά, Έλληνας» ανταπαντά εκείνος στόν τόνο πού ήδη μού ήταν οικείος, κι όταν πλησιάζω νά πληρώσω θέτει τά πράγματα ωμά ά λά γκρέκ κατ’ εμπορίαν καί κατά θεωρίαν: «μέ απόδειξη, σαράντα ευρώ, χωρίς απόδειξη, τριάντα δύο». Δέν ήταν άλλωστε ο μόνος πού φοροδιέφευγε – σέ ένα καλό σχετικά εστιατόριο στό κέντρο, είδα κι έπαθα νά αποσπάσω από τό γκαρσόν απόδειξη : τή μιά μού έφερε ένα άθλιο κομμάτι χαρτί μέ τήν παραγγελία μου καί τή σούμμα, κι όταν τού ζήτησα «κάτι πιό νόμιμο», μού έφερε τό ίδιο αυτό χαρτί μέ σφραγίδα τού καταστήματος «μα τέλος πάντων, τί άλλο θέλετε ;».

Ευτυχώς, είχα τό ποδηλατάκι μου, νοικιασμένο σέ κάποια συνοικία (από τά ποδήλατα τού δήμου πού βρίσκει κανείς σχεδόν παντού). Δυσκολεύτηκα νά τό απασφαλίσω, κι άς είναι καλά η μεσόκοπη κυρία πού μέ βοήθησε μέ τίς τεχνικές της γνώσεις – ποδηλάτισσα η ίδια. Καθώς χωρίζαμε, μού πέταξε ένα «βουζ έτ ντού» («είσθε γλυκός»), καί τής απάντησα μέ ένα ερυθριάζον «μερσί». Δυστυχώς όμως, η ίδια μέ προσγείωσε (τό ομόηχον, δυστυχώς εξαπατά καί στά γαλλικά) «μαί, βουζ έτ ντ’ ού;» επανέλαβε (μά, από πού είσθε;).

Τό υπόλοιπο τού διαλόγου, τό φαντάζεσθε ήδη. «Ντέ Γκρές, ά, ντέ Γκρές» . Άς είναι πάντως καλά η κυρία μέ τό ποδήλατο καί τή Γαλατική ευγένεια ! τής χρωστάω τίς ωραιότερες βόλτες πού έκανα ποτέ στό Παρίσι, αυτές τίς ατελείωτες ποδηλατάδες πού κάνουν τήν κάθε πόλη νά γίνεται δική μας σάν ένα μεγάλο παιγνίδι όταν ήμασταν παιδιά, ή σάν σκηνικό γιά τό ατομικό μας όνειρο στά ξύπνια.

Κρίμα, μιά βδομάδα περνά γρήγορα – καί στό Παρίσι, υπερβολικά γρήγορα. Όπως τό λεωφορείο τρέχει πρός τό αεροδρόμιο γιά τήν πτήση τής επιστροφής, αισθάνεται κανείς ότι μόλις τήν προηγουμένη έκανε τήν αντίστροφη διαδρομή, καί σχεδόν βλέπει ό,τι έζησε νά ξεδιπλώνεται πάλι κατ’ αντίστροφο φορά, είναι περίεργο (μήπως ο Μπεργκσόν δέν μίλησε γιά τή μή γραμμική διάσταση τού χρόνου ; έ, εδώ ζούσε κι αυτός !). εύχομαι μόνο τήν επόμενη φορά πού θά ξαναείμαι εδώ νά είναι όλα πιό χαρούμενα, πιό … τέλος πάντων, λιγότερο Σαρκοζικά !

Leo
leonline@hotmail.gr

Ακολουθήστε το cityportal.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις Διαβάστε για Συναυλίες, Σινεμά, Θέατρο, βιβλία, τέχνες, εκδρομές στην ατζέντα (ημερολόγιο) αλλά και όλα τα Τελευταία νέα από τη Θεσσαλονίκη, την Ελλάδα και τον Κόσμο, σήμερα, τώρα που συμβαίνουν.

 

Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε