The Ugly Stepsister | Κριτική της ταινίας Den Stygge Stesοsteren Ταινία τρόμου, νορβηγικής και διεθνούς συμπαραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Έμίλιε Μπλίχφελντ, με τους Λέα Μύρεν, Τέα Σόφιε Λοχ Νες, Άνε Νταλ Τορπ, Φλο Φάγκερλι, Ίσακ Καλμρόθ, Μάλτε Γκόρντινγκερ κα.
The Ugly Stepsister | Κριτική – παρουσίαση
Το κλασικό παραμύθι της Σταχτοπούτας συναντά τον ζοφερό κόσμο των ακατόρθωτων προτύπων ομορφιάς, μέσα από μία σκοτεινή και αιματηρή ιστορία σωματικού ανείπωτου τρόμου, ψυχικού διεστραμμένου πόνου, ιδωμένη από την πλευρά της αντιπάλου της Σταχτοπούτας.
Ταυτόχρονα όμως στο ντεμπούτο της, η 30χρονη Νορβηγίδα σκηνοθέτιδα, βρίσκει την ευκαιρία για να ξεδιπλώσει μία κατάμαυρη σάτιρα, για τα στερεότυπα της ομορφιάς, της εικόνας στον καθρέφτη, φτάνοντας κυριολεχτικά το μαχαίρι στο κόκκαλο, με τις πρωτόγονες και αποκρουστικές εικόνες αισθητικής εκείνης της εποχής, αλλά και τις γενικευμένες πεποιθήσεις ενός υποκριτικού κύκλου ευγενών, προκαλώντας ορισμένες φορές ακατάσχετα – ίσως και νευρικά – γέλια.
Η Ελβίρα, προσπαθεί απεγνωσμένα να ανταγωνιστεί την εκθαμβωτική όμορφη θετή αδελφή της Αγνή, η οποία είναι μοχθηρή και κακότροπη. Σε ένα παραμυθένιο βασίλειο, όπου η ομορφιά είναι ίσως το μοναδικό ζητούμενο για μια κοπέλα, η Ελβίρα, που έχει στραβή μύτη, σιδεράκια στα δόντια και αρκετά κιλά παραπάνω από το αποδεχτό, είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα για να τραβήξει το βλέμμα του πρίγκιπα. Από το σπάσιμο της μύτης και την επανατοποθέτησή της, μέχρι το ράψιμο ψεύτικων βλεφαρίδων στα μάτια και το κόψιμο των δαχτύλων στα πόδια! Μια αιματηρή ιστορία πόνου, λάσπης και χρυσόσκονης που χρειάζεται η Ελβίρα για να γίνει η βασίλισσα του χορού.
Η Μπλίχφελντ, έχοντας την ιδέα να επαναφέρει το πασίγνωστο παραμύθι από την πλευρά της μισητής αδελφής – αντιστρέφοντας ρόλους και χαρακτήρες, καθώς η αν μη τι άλλο αντιπαθητική είναι η Σταχτοπούτα, αναβαθμίζει με υπερβολική βαναυσότητα τον σωματικό τρόμο, για να προχωρήσει στο κοινωνικό της σχόλιο για τα στερεότυπα της ομορφιάς, τη γυναικεία εικόνα («ομορφιά σημαίνει πόνος!»), με τον καθρέφτη ναι είναι τα μάτια του άντρα, αλλά και στήνοντας επιτηδευμένα μια παγίδα στον θεατή, που ασυναίσθητα θέλει την επικράτηση της ηρωίδας έναντι της Σταχτοπούτας, ενώ αυτή βασανίζεται έξω από κάθε όριο για να το πετύχει.
Ξεφλουδίζοντας με ευχαρίστηση τις αφηγηματικές συνταγές και τα κλισέ του Ντίσνεϊ, η Μπλίχφελντ φτάνει στον πυρήνα του θέματός της, τη σάπια πεποίθηση για την ομορφιά, την κριτική της για τα «ιδανικά κορίτσια» στα μάτια των αντρών, ενώ σίγουρα υπερβάλει πέρα από κάθε όριο και κάθε αντοχή, στις σκηνές σωματικού πόνου, που πρέπει να υποστεί η ηρωίδα της, για να γίνει αρεστή.
Κατά τα άλλα, η ταινία συνδυάζει επαρκώς την μπαρόκ ατμόσφαιρα, με τα δουλεμένα σκηνικά, τα κοστούμια, τις περούκες και τα επιτηδευμένα χοντροκομμένα εφέ, τον τρόμο με την μαύρη κωμωδία και τη χαλαρότητα ενός μύθου με την εφιαλτική προσέγγιση της ομορφιάς, αν και ορισμένες φορές το σενάριο φαίνεται ανεπαρκώς ανεπτυγμένο, οδηγώντας σε παράλογες, ανεξήγητες ανατροπές στην πλοκή.
Στο άκρως ενδιαφέρον αν και υπερβολικά βίαιο, ξεπερνώντας κάποιες φορές τα όρια της διαστροφής, φιλμ, συνεισφέρουν τα μέγιστα οι Λέα Μύρεν και Τέα Σόφιε Λοχ Νες, ενώ το υπόλοιπο καστ δείχνει σε μεγάλο βαθμό να το γλεντάει.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Σε ένα παραμυθένιο βασίλειο όπου η ομορφιά είναι μεγάλη υπόθεση, η Ελβίρα είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα για να τραβήξει το βλέμμα του Πρίγκιπα. Μία αιματηρή ιστορία πόνου, ιδρώτα, λάσπης της χρυσόσκονης.
ΑΠΕ ΜΠΕ | Χάρης Αναγνωστάκης

