{ Life }

Τι συνέβη σαν σήμερα 1 Μαρτίου - το στρατιωτικό κίνημα των βενιζελικών αξιωματικών

Μια ακόμη ιστορία διχασμού


Κατηγορίες: Αυτό το ξέρατε;

Τι συνέβη σαν σήμερα 1 Μαρτίου - το στρατιωτικό κίνημα των βενιζελικών αξιωματικών



1η Μαρτίου 1935 - Ξεσπάει στην Ελλάδα στρατιωτικό κίνημα βενιζελικών αξιωματικών

Τα σημαντικότερα γεγονότα που συνέβησαν στο παρελθόν στις 1 Μαρτίου όπως τα κατέγραψε η βικιπαιδεια

86 π.Χ. – Ο Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας, επικεφαλής του στρατού της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, μπαίνει στην Αθήνα και καθαιρεί τον τύραννο Αριστίωνα, ο οποίος υποστηρίχθηκε από στρατεύματα του Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Πόντου.
 
293 – Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες Διοκλητιανός και Μαξιμιανός ανακηρύσσουν Καίσαρες τον Κωνστάντιο Χλωρό και τον Γαλέριο ξεκινώντας έτσι την Τετραρχία.
 
317 – Ο Κρίσπος και ο Κωνσταντίνος Β΄, γιοι του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄, και ο Λικίνιος, γιος του αυτοκράτορα Λικίνιου, γίνονται Καίσαρες.
 
350 - Ο Βετράνιος αυτοανακηρύσσεται Καίσαρας κατόπιν προτροπής της Κωνσταντίνας, αδελφής του Κωνστάντιου Β΄.
 
1476 - Οι δυνάμεις του Φερδινάνδου και της Ισαβέλλας εμπλέκονται με τον πορτογαλικό στρατό του Αλφόνσου Ε΄ και του πρίγκιπα Ιωάννη στη μάχη του Τόρο.
 
1562 - Δεκάδες Ουγενότοι σφαγιάζονται από Καθολικούς στο Βασί της Γαλλίας, σηματοδοτώντας την έναρξη των Γαλλικών Θρησκευτικών Πολέμων.
 
1565 - Ιδρύεται το Ρίο ντε Τζανέιρο.
 
1692 - Η Σάρα Γκουντ, η Σάρα Όσμπορν και η Τιτούμπα προσάγονται ενώπιον των τοπικών δικαστών στο Σάλεμ της Μασαχουσέτης, ξεκινώντας αυτό που θα γινόταν γνωστό ως δίκη των μαγισσών του Σάλεμ.
 
1811 - Ο διοικητής της Αιγύπτου Μεχμέτ Αλή Πασάς σκοτώνει τους ηγέτες της δυναστείας των Μαμελούκων.
 
1815 - Ο Ναπολέων επιστρέφει στη Γαλλία από την εξορία του στην Έλβα.
 
1923 – Εφαρμόζεται στην Ελλάδα το γρηγοριανό ημερολόγιο.
 
1935 - Ξεσπάει στην Ελλάδα στρατιωτικό κίνημα βενιζελικών αξιωματικών. Μια ακόμη ιστορία διχασμού. Στρατιωτικοί τουφεκίστηκαν,αποτάχθηκαν, εξευτελίστηκαν, μετά από το αποτυχημένο κίνημα του Ναυτικού.
Το Κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935 θεωρητικά απέβλεπε στην αποτροπή της παλινόρθωσης της βασιλευόμενης δημοκρατίας. Πίσω από το στόχο αυτό βρισκόταν η επιθυμία των απότακτων βενιζελικών αξιωματικών να ξαναγυρίσουν στο στράτευμα και να προχωρήσουν σε ριζικές εκκαθαρίσεις των αντιφρονούντων, καθώς και η επιδίωξη των πολιτικών της ίδιας παράταξης να επανέλθουν στην εξουσία. Οι ανησυχίες των βενιζελικών για το μέλλον της αβασίλευτης δημοκρατίας ίσως δεν ήταν δικαιολογημένες, επειδή, παρ΄ όλες τις προκλήσεις των φανατικών βασιλικών, στη πραγματικότητα το πολίτευμα δεν κινδύνευε σοβαρά. Το Λαϊκό Κόμμα, το οποίο στέγαζε τη μεγάλη πλειοψηφία των παλιών βασιλοφρόνων, είχε αναγνωρίσει το 1932 την αβασίλευτη δημοκρατία Μολονότι η ηγεσία και ο συμπολιτευόμενος τύπος αρνούνταν να αποκηρύξουν τη βασιλευόμενη δημοκρατία, η άρνησή τους αυτή είχε σχέση μάλλον με την εύλογη επιθυμία να μην προκαλέσουν μια μερίδα των ψηφοφόρων τους και όχι τόσο με τη φανατική τους προσήλωση στο βασιλικό θεσμό.
Η απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου το 1933 τον έπεισε ότι οι πολιτικοί του αντίπαλοί του δε θα δίσταζαν να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο προκειμένου να τον εξοντώσουν. Η πεποίθησή του αυτή, καθώς και η πίστη του ότι η παράταξή του και η χώρα γενικά χρειάζονταν τις υπηρεσίες του, συνέλαβαν στη λήψη αποφάσεων που μόνο ατυχείς μπορούν να χαρακτηριστούν. Η από μέρους του ενθάρρυνση και υπόθαλψη συνωμοτικών οργανώσεων στο στρατό, με ανομολόγητο αλλά πραγματικό σκοπό την προάσπιση της βενιζελικής σύνθεσης του στρατεύματος, πρόδιδαν έλλειψη αυτοκυριαρχίας. Τέτοιες οργανώσεις ήταν η «Ελληνική Στρατιωτική Οργάνωση» (ΕΣΟ) και η «Δημοκρατική Άμυνα» Η πρώτη συγκροτήθηκε από αξιωματικούς που υπηρετούσαν στο στρατό και από τα ηγετικά στελέχη της ήταν ο αντισυνταγματάρχης Χριστόδουλος Τσιγάντες, ο αδελφός του λοχαγός Ιωάννης Τσιγάντες, ο συνταγματάρχης Στέφανος Σαράφης και άλλοι. Σκοπός της οργάνωσης ήταν να εμποδίσει τον Γεώργιο Κονδύλη να επιβάλει με δικό του κίνημα δικτατορία, αλλά και να ετοιμάσει αντίστοιχα στρατιωτικό κίνημα, για να αποτρέψει ενδεχόμενη μεταβολή του πολιτεύματος. Η δεύτερη οργάνωση, η «Δημοκρατική Άμυνα», συγκροτήθηκε από αποστρατευμένους κυρίως βενιζελικούς αξιωματικούς. Ηγέτες της ήταν οι στρατηγοί Αναστάσιος Παπούλας και Στυλιανός Γονατάς αλλά πραγματικός αρχηγός ο Νικόλαος Πλαστήρας, αυτοεξόριστος στη Γαλλία μετά την αποτυχία του κινήματος που είχε οργανώσει το 1933. Οι δύο αυτές οργανώσεις ενώθηκαν με την πρωτοβουλία του βενιζελικού πολιτικού Αλέξανδρου Ζάννα με κοινό στόχο την προάσπιση του πολιτεύματος. Τους φόβους του Βενιζέλου, και γενικότερα της ηγεσίας της βενιζελικής παράταξης, ενίσχυαν οι κατά καιρούς αποτάξεις βενιζελικών αξιωματικών και εμφανείς στόχοι των κρατούντων μετά το 1932 να απομακρύνουν τους αντιπάλους τους από το στράτευμα και τον κρατικό μηχανισμό γενικά και να τους υποκαταστήσουν σε κάθε τομέα και με κάθε μέσο. Γενικότερα, επρόκειτο για την αντίδραση μιας πολιτικής ηγεσίας που είχε ταυτιστεί με την εξουσία και το κράτος, ύστερα από μακροχρόνια και μονοκομματική διακυβέρνηση, και αρνιόταν να εγκαταλείψει την εξουσία και να αφήσει το πεδίο ελεύθερο στους αντιπάλους της για την εγκαθίδρυση ανάλογου μακροχρόνιου και μονοκομματικού καθεστώτος.
Οι κινηματίες απέβλεπαν στην κατάληψη του στόλου, ο οποίος, σύμφωνα με τα σχέδιά τους, θα έπαιξε βασικό ρόλο στην επιτυχία του κινήματος. Στόχος τους ήταν ακόμη οι στρατιωτικές δυνάμεις που έδρευαν στη Θεσσαλονίκη και την Καβάλα, και τις οποίες θα έθεταν κάτω από τον έλεγχό τους. Με τον έλεγχο του στόλου, των φρουρών Θεσσαλονίκης και Καβάλας και την Κρήτη και τα νησιά του Αιγαίου στη διάθεσή τους, οι κινηματίες θα σχημάτιζαν προσωρινή κυβέρνηση στη Θεσσαλονίκη, αν στο μεταξύ δεν υπέβαλλε παραίτηση η κυβέρνηση στην Αθήνα, όπου οι μυημένοι αξιωματικοί θα προσπαθούσαν να θέσουν κάτω από τον έλεγχό τους τις φρουρές της πρωτεύουσας για τη δημιουργία αντιπερισπασμού.
Το κίνημα απέτυχε στην πρώτη και κρίσιμη φάση του, όταν ο στόλος, αντί για τη Θεσσαλονίκη, κατευθύνθηκε προς την Κρήτη, όπου ο Βενιζέλος ανέλαβε την ηγεσία του κινήματος, όχι όμως χωρίς ενδοιασμούς. Οι φρουρές στη Βόρεια Ελλάδα επαναστάτησαν με μεγάλη καθυστέρηση, και της πρωτεύουσας τέθηκαν και πάλι κάτω από κυβερνητικό έλεγχο, ευθύς μετά την εκδήλωση του κινήματος. Στο μεταξύ η κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη αντέδρασε δυναμικά, αναθέτοντας την καταστολή του κινήματος στον Υπουργό Στρατιωτικών Γεώργιο Κονδύλη και προσλαμβάνοντας τον Ιωάννη Μεταξά ως Υπουργό Άνευ Χαρτοφυλακίου.
Ο Κονδύλης, με έδρα του τη Θεσσαλονίκη, κατέπνιξε γρήγορα το κίνημα στη Μακεδονία μετά από μια σειρά συγκρούσεων και ο ηγέτης των επαναστατών στην περιοχή υποστράτηγος Καμμένος, διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού στην Καβάλα, αναγκάστηκε να ζητήσει καταφύγιο στις 11 Μαρτίου στη Βουλγαρία. Τελικά παραδόθηκε και ο στόλος, ενώ ο Βενιζέλος κατέφυγε στην Κάσο των ιταλοκρατούμενων Δωδεκανήσων και εζήτησε πολιτικό άσυλο. Ουσιαστικά, το κίνημα κατέρρευσε, γεγονός που οφειλόταν στην έλλειψη γενικά αποδεκτού στρατιωτικού αρχηγού, στον ελαττωματικό σχεδιασμό και την κακή εκτέλεση των σχεδίων, στις αντιζηλίες των διαφόρων ομάδων και στην έλλειψη συντονισμού. Τέλος, το κίνημα δεν είχε παρά ελάχιστη απήχηση στο λαό, ο οποίος ένιωθε δυσφορία και κόπωση από τις αυθαίρετες επεμβάσεις των στρατιωτικών στην πολιτική.
Οι συνέπειες του κινήματος ήταν σοβαρές τόσο για την βενιζελική παράταξη όσο και για τη χώρα γενικά. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα ως κινηματίας, για να πεθάνει ένα χρόνο αργότερο αυτοεξόριστος στο Παρίσι. Οι πολιτικοί ηγέτες της βενιζελικής παράταξης, συμπεριλαμβανομένων του Βενιζέλου και του Πλαστήρα, που καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε διάφορες βαριές ή ελαφριές ποινές, σε μια επίδειξη εκδικητικών διαθέσεων εκ μέρους των κρατούντων. Η στρατιωτική ηγεσία του κινήματος, μεταξύ των οποίων ανώτεροι αξιωματικοί, δικάσθηκαν από έκτακτα στρατοδικεία, καταδικάστηκαν, ταπεινώθηκαν δημόσια και αποτάχθηκαν από το στράτευμα.  Το σπουδαιότερο , από την άποψη των μακροπρόθεσμων συνεπειών, ήταν ότι αποτάχθηκε ένα μεγάλο και ασφαλώς το σπουδαιότερο μέρος των βενιζελικών - δημοκρατικών αξιωματικών του στρατού και του ναυτικού. Η απόταξη των βενιζελικών αξιωματικών, περισσότερο από κάθε άλλη ενέργεια ή μέτρο της νικήτριας παράταξης, εξουδετέρωσε τα ερείσματα της βενιζελικής παράταξης στο στράτευμα και διευκόλυνε όχι μόνο την παραμονή της αντιβενιζελικής παράταξης στη εξουσία, αλλά και τη σταδιακή δημιουργία μονοκομματικού κράτους
 
1943 - Οι αντάρτες του ΕΛΑΣ αφοπλίζουν και συλλαμβάνουν τους αντάρτες της αντιστασιακής Οργάνωσης ΕΣΑΠ, μεταξύ αυτών, τον Γεώργιο Κωστόπουλο και Στέφανο Σαράφη.
 
1953 - Ο Σοβιετικός ηγέτης Ιωσήφ Στάλιν παθαίνει εγκεφαλικό και καταρρέει. Πεθαίνει τέσσερις ημέρες αργότερα.
 
1966 - Το σοβιετικό ρομποτικό διαστημόπλοιο Βενέρα 3 προσεδαφίζεται στην Αφροδίτη και γίνεται το πρώτο διαστημόπλοιο που προσεδαφίζεται στην επιφάνεια άλλου πλανήτη.
 
1981 - Ο Μπόμπι Σαντς, μέλος του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού, ξεκινά στη φυλακή απεργία πείνας.

Με πληροφορίες από τη wikipedia





 



TOP 10 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ