Υπάρχουν στην πόλη μας θεατρικές Ομάδες, σχετικά άγνωστες αλλά εξόχως δυναμικές και ελπιδοφόρες, που μας τιμούν με την, σεμνή συχνά, παρουσία τους. Μια από αυτές είναι η Eclipses Group Theater, που έχει δώσει δείγματα δουλειάς της και στο εξωτερικό (Νέα Υόρκη, παρακαλώ, με τους «Πέρσες» του Αισχύλου) και μας παρέδωσε εδώ μια αξιόλογη παράσταση, επί ενάμισι σχεδόν μήνα (15-12-12 έως 27-1-13) στον υπόγειο χώρο του Studio Vis Motrix (Αγν. Στρατιώτου 20, κάτω από τον ΄Αγιο Δημήτριο, κέντρο πόλης). Η ομάδα αυτή επέλεξε ένα ιδιαίτερο κείμενο, το «Μαύρο Νερό» της Reza De Wet, που οδήγησε τόσο την σκηνοθέτιδα Ελεονώρα Αϊβαζίδου να στήσει μια σκηνική κατάσταση με πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία, όσο και τους ηθοποιούς να αποδώσουν, με όλα τους τα σωματικά και ψυχικά προσόντα, θεατρικές διαστάσεις που σπάνια βλέπουμε σε σκηνές της πόλης μας. Οι τέσσερις ηθοποιοί απέδωσαν με ευαισθησία αλλά και δυναμισμό τους ρόλους τους, χρησιμοποιώντας βέβαια το λόγο αλλά βασιζόμενοι κυρίως στις, λιγοστές έστω, σιωπές, τα εύγλωττα βλέμματα, τις όχι πολλές, αλλά απαραίτητες σε όλα τα έργα, παύσεις (σωματικές και λεκτικές). Το περίεργο είναι πως ο ηθοποιός που «έκλεψε» την παράσταση ήταν αυτός με το μικρότερο κείμενο και τις λιγότερες εμφανίσεις στο σανίδι της σκηνής, δηλαδή η Μάρα Τσικάρα, στο ρόλο της υπηρέτριας (νταντάς): μια συγκλονιστική παρουσία, με ένα βλέμμα φονικό, ένα gestus βγαλμένο κατευθείαν από ασπρόμαυρες ατμοσφαιρικές ταινίες του προηγούμενου αιώνα, μια θεατρική φιγούρα εμβληματική. Δεν θέλουμε να μειώσουμε, βέβαια την αξία και των υπόλοιπων τριών ηθοποιών: ο Γρηγόρης Παπαδόπουλος, ως Φρέντερικ, είχε κι αυτός φοβερές στιγμές πάθους και δυναμισμού, σε ένα ρόλο πολύ απαιτητικό. Το τόσο έντονο βλέμμα του, μας θύμισε τηλεοπτικούς κατά συρροή δολοφόνους που προσπαθούν να καλύψουν τα εγκλήματά τους μέσα από αθώες, φαινομενικά, κινήσεις του υπόλοιπου κορμιού. Η σκηνική «αδελφή» του, η Μαρία Χατζηιωαννίδου, διαθέτει μεγάλη εκφραστική ικανότητα, κυρίως στο πρόσωπο (συσπάσεις μυών, βλέμματα) υπερβάλλει, όμως, κάποιες στιγμές, στην φωνητική της απόδοση, όταν δηλαδή (κατ’ εντολή της σκηνοθέτιδος ή με δική της πρωτοβουλία;) βγάζει ψιλές κραυγές που δεν δικαιολογούνται από το ρόλο. Τέλος, ο Αλέξανδρος Ζαφειριάδης στο ρόλο του δικηγόρου, έπαιξε σωστά, ισοζυγιάζοντας χειρονομίες και ανάσες, είχε περισσότερα σωστά «κρατήματα» από τους δυο προαναφερθέντες, «μιλούσε» περισσότερο όταν «κάρφωνε» με τα μάτια του τους «συμπαίκτες» του, παρά όταν τους απηύθυνε το λόγο.
Η σκηνοθεσία μας έδωσε μια παράσταση με ρυθμό, νεύρο, δυνατές στιγμές. Βέβαια, το νεύρο αυτό τους βγήκε σε…κακό, μια και, ορισμένες φορές, δεν καταλαβαίναμε τι λέγανε, αφού μιλούσαν εξαιρετικά γρήγορα. Να φανταστείτε πως δεν μπορέσαμε να συγκρατήσουμε τα ονόματα των ηρώων! Δεν δικαιολόγησε, επίσης ΠΟΥ βρήκε την …. πιτζάμα του ο δικηγόρος, όταν θέλησε να κοιμηθεί (σε μια τέτοια παράξενη νύχτα κι ένα τόσο τρελό σπίτι, η αναγκαστική του διαμονή εκεί όλο το βράδυ κάλλιστα θα τον ανάγκαζε να κοιμηθεί ακόμη και με τα ρούχα του ή και γυμνός, αφού και ο οικοδεσπότης έτσι κυκλοφορούσε διαρκώς …). Της το «πρότεινε» η συγγραφέας μέσα στο κείμενό της; Αν ναι, γιατί να το πωλούν προς 6 ευρώ στην είσοδο; Ας μας το λέγανε (μαζί με όλα τα άλλα: εποχή, λόγοι επιλογής του έργου, δυσκολίες στο ανέβασμα κλπ.) με ένα απλό, αλλά πιο επεξηγηματικό φυλλάδιο. Γιατί να πωλείται το κυρίως πρόγραμμα ΜΑΖΙ με το θεατρικό κείμενο (έργο), αυτό δηλαδή που πιθανόν να κρίνουμε ως θεατές ότι ΔΕΝ αξίζει να κοσμεί τη βιβλιοθήκη μας; Ο υπογράφων αναγκάστηκε να ρωτήσει τους συντελεστές της συμπαθέστατης Ομάδας, όταν τελείωσε η παράσταση, ποιο ήταν το όνομα του κάθε ηθοποιού, αλλά και μερικές άλλες πληροφορίες, ώστε να μάθει κάποια χρήσιμα στοιχεία για τη συνολική δουλειά τους. Και πάλι όμως έμεινε με απορίες …
Απλό, λιτό αλλά και λειτουργικό το σκηνικό της Μαρίνας Γκούμλα, βοήθησε τους ηθοποιούς να κινηθούν άνετα στο χώρο, δεν έκανε όμως κάτι για να «εξαφανίσει» το κατάμαυρο και γυαλιστερό πάτωμα, το τόσο αταίριαστο με το υπόλοιπο σκηνικό! Οι ενδυματολογικές της επιλογές, σωστές σε σχέση τόσο με την εποχή, όσο και με την υπόθεση. Οι φωτισμοί του Πολύβιου Σερδάρη μέσα στο κλίμα της σκηνοθεσίας, δραματουργικά υπηρετούντες την εξέλιξη του μύθου, μας συγκλόνισε η μεγάλη σκιά της υπηρέτριας από τα παρασκήνια επί του αριστερού τοίχου, είμαστε όμως σίγουροι πως οι εκεί καθήμενοι θεατές δεν χάρηκαν αυτό το εύρημα.
Οι υπόλοιποι συντελεστές είναι ο Μιχάλης Σιώνας στην μουσική, η Ματίνα Κουλουριώτη ως βοηθός στη σκηνοθεσία, καθώς οι Βάλια Σταματάκη και η προαναφερθείσα Μ. Κουλουριώτη στην τεχνική υποστήριξη. Τέλος ο Χρήστος Αθηνέλης στην οργάνωση παραγωγής.
Πήγαμε το Σάββατο 26 Ιανουαρίου και η αίθουσα δεν είχε μεγάλη πληρότητα. ΄Εφταιγε το κρύο, οι υπόλοιπες -πολλές πλέον και αξιόλογες- παραστάσεις στην πόλη, ο άβολος χώρος ή το ότι μαθεύτηκε από στόμα σε στόμα, τόσο καιρό που παίζεται, πως το κείμενο μπορεί και να σε μπερδέψει συνολικά ή και να σε πικράνει με τις τελευταίες βίαιες σκηνές, τόσο απωθητικές σε ένα γενικά παγωμένο κλίμα (οφειλόμενο στον υπόγειο «μαύρο» χώρο, αλλά και στο υπέρ του δέοντος συμβολικό κείμενο); Ακόμη και ο τίτλος του έργου σε αφήνει να σκέπτεσαι, αλλά συμπέρασμα να μη βγάζεις: το «μαύρο νερό» του οικοπέδου τι μυστικό κρύβει; Και γιατί να οδηγήσει τα δυο μισότρελα αδέρφια στη…δολοφονία ενός δικηγόρου που τους κάνει μια μάλλον δελεαστική πρόταση; Το μόνο ενδιαφέρον, θεατρικά, στο κείμενο ήταν η σκηνή που τα δυο αδέλφια παίζουν, σε ένα αυτοσχέδιο παιχνίδι, τους γονείς τους, δηλ. αυτούς που τόσο τους έλειψαν σε όλη τους τη ζωή. Δραματουργικά, όμως, αυτή η «δυνατή» σκηνή, δεν «προσφέρει» τίποτε στον υπόλοιπο μύθο…
Τέλος, ως πότε οι θεατρικές Ομάδες τέτοιου μεγέθους, θα αρέσκονται στο να ανεβάζουν θεατρικά έργα, που είναι ολοφάνερο ότι δεν ελκύουν το ευρύ κοινό, παρά μόνο ένα μικρό και ιδιαίτερο; Ας τα ανεβάζει αυτά ένα Κρατικό Θέατρο, που έχει τα χρήματα (του λαού, δυστυχώς) να παράγει παραστάσεις, απλά για να έχουν δουλειά οι τεχνικοί και οι ηθοποιοί του. Οι μικρές αυτές Ομάδες θα μπορέσουν να αποπληρώσουν τουλάχιστον τα πάγια έξοδά τους, σίγουρα όχι με τέτοια κείμενα …
Εντούτοις θα προτείνουμε τόσο στην Eclipses Group Theater όσο και στον υπεύθυνο του χώρου, τον Κώστα Γεράρδο να συνεχίσουν τις προσπάθειές τους για ποιοτικό θέατρο και άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις, αυτά δηλαδή που λείπουν από την πόλη μας και από ένα, μικρό έστω, ποσοστό του, ούτως ή άλλως περιορισμένου, θεατρικού πληθυσμού της (σύμφωνα με μετρήσεις, επτά τοις εκατό ΜΟΝΟ του ενός εκατομμυρίου, περίπου, κατοίκων πηγαίνει στο θέατρο …). Η παράσταση αυτή θα παιχθεί τον Μάρτιο στο ΑΝΕΤΟΝ, ίσως εκεί να έχει καλύτερη τύχη …
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
