Το Πιο Πολύτιμο Φορτίο | Κριτική της ταινίας (“La Plus Précieuse des Marchandises”) Δραματική ταινία εποχής, γαλλικής και βελγικής παραγωγής του 2024, σε σκηνοθεσία Μισέλ Χαζαναβίσιους.
Ο Μισέλ Χαζαναβίσιους, έπειτα από το οσκαρικό και αριστοτεχνικό «The Artist» του 2011, έδειξε μία κάμψη η καριέρα του, χωρίς, ωστόσο, να εγκαταλείπει τις προσπάθειές του για κάτι που θα μας εκπλήξει θετικά. Έτσι, από το 2019 έβαλε στόχο να γυρίσει την πρώτη, στη σταδιοδρομία του, ταινία κινουμένων σχεδίων, που λόγω της πανδημίας, πήγε πίσω και παρουσίασε πέρσι στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Καννών.
Γυρισμένη με παραδοσιακό σχέδιο, η ταινία, που διασκευάζει το ομώνυμο μυθιστόρημα του Ζαν – Κλοντ Γκριμπέργκ, έχει μία ποιητική και εγκάρδια προσέγγιση για μια κατάμαυρη εποχή της ανθρωπότητας, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, συνδυάζοντας με μαεστρία τη σκληρότητα μιας ιστορίας μίσους και ρατσισμού με την ομορφιά και την «αθωότητα» του animation.
Σε ένα απέραντο χιονισμένο δάσος, έξω από το χωριό και κοντά στις σιδηροδρομικές γραμμές, ζει ένας φτωχός Πολωνός ξυλοκόπος με τη γυναίκα του. Το σφοδρό κρύο, η αβάσταχτη πείνα, η δυστυχία και ο πόλεμος έκαναν τη ζωή τους αφόρητη. Μια μέρα η γυναίκα τού ξυλοκόπου θα βρει ένα μωρό, πεταμένο από τα πολλά τρένα που περνούσαν με προορισμό το Άουσβιτς. Η σύζυγος, που ζούσε με τη θλίψη της γυναίκας που δεν μπορούσε να κάνει παιδί, θα δει αυτό το «πολύτιμο φορτίο», ως δώρο Θεού και παρά τις αρχικές αντιρρήσεις του άντρα της και το αυξανόμενο αντισημιτικό μίσος των κατοίκων του χωριού, θα αποφασίσει να το κρατήσει.
Ο Χαζαναβίσιους, που για μία ακόμη φορά επιστρατεύει τα εργαλεία του πρώιμου σινεμά, όπως είχε κάνει και με το «The Artist», καταφέρνει να μετατρέψει ένα τραγικό γεγονός και σε μία δυστοπική εποχή, σε μία οικεία και συγκινητική ιστορία, προσιτή ακόμη και από τους νεότερους, χάρη στην γοητευτική αφηγηματική της δύναμη.
Το Πιο Πολύτιμο Φορτίο | Κριτική της ταινίας Η ταινία συνδυάζει ρεαλισμό και ποίηση
Η ταινία θέτει ερωτήματα σχετικά με την ανθρώπινη φύση και την ενσυναίσθηση, ακόμη και κάτω από απάνθρωπες συνθήκες, με την ανάγκη για ελπίδα, που συμβολίζει το μωρό και ζωή, που συμβολίζει η γυναίκα, παρόλο το έρεβος της εποχής. Βεβαίως και τα μηνύματα για τη διάχυση του ρατσιστικού μίσους ανάμεσα στους φτωχούς ανθρώπους ενός χωριού.
Το φιλμ, με εξαιρετική ποιότητα εικόνας, δημιουργεί ένα υποβλητικό στυλ που συνδυάζει ρεαλισμό και ποίηση, οι σκηνές διαπνέονται από την οπτική ένταση, χρησιμοποιώντας το φως και τον καπνό τον δυνατό ήχο των τρένων και τη βαριά σιωπή των χαρακτήρων, ενισχύοντας την ονειρική ατμόσφαιρα, ενώ ταυτόχρονα υπογραμμίζεται διακριτά η σκληρή πραγματικότητα των ιστορικών γεγονότων.
Η ταινία, τη μουσική της οποίας υπογράφει ο Αλεξάντρ Ντεσπλά, διαθέτει τις φωνές καταξιωμένων Γάλλων ηθοποιών, ενώ ξεχωρίζει εκείνη του αφηγητή, του θρυλικού Ζαν Λουί Τρεντινιάν, που ηχογραφήθηκε λίγο πριν πεθάνει.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ένας φτωχός Πολωνός ξυλοκόπος ζει με τη γυναίκα του, που δεν μπορεί να αποκτήσει παιδί, σε ένα χωριό. Ο κόσμος τους αλλάζει, ξαφνικά, όταν ένα μωρό ρίχνεται από ένα διερχόμενο τρένο με προορισμό το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Η γυναίκα υπόσχεται να μεγαλώσει αυτό το παιδί, αψηφώντας τόσο την αρχική άρνηση του συζύγου της όσο και το αντισημιτικό μίσος των κατοίκων του χωριού.
ΑΠΕ ΜΠΕ | Κριτική ταινίας: Χάρης Αναγνωστάκης
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε

