Site icon Cityportal.gr

Το σκυλάκι (Σωτήρης Ζήκος)

Το σκυλάκι (Σωτήρης Ζήκος)

Ακούω ένα σκυλί να γαυγίζει σπαστικά κάθε τόσο… επίμονα, εκβιαστικά. Μου χτυπάει στα νεύρα το γαύγισμά του… Γαυγίζει ξανά και ξανά… Κάνει σύντομες παύσεις και μετά πάλι γαυγίζει… Σαν συναγερμός αυτοκινήτου ξαναρχίζει… Μου ’ρχεται να το πνίξω… (Παύση απορίας) Να το πνίξω! Γιατί να το πνίξω το καημένο το σκυλάκι; Τι μου έφταιξε; Α πα πα, δεν πρέπει να σκέφτομαι τέτοια πράγματα, δεν είναι σωστό… Ή, αν τα σκέφτομαι, να μην τα λέω φωναχτά… Μπορεί να με ακούσουν οι γείτονες και να με αντιπαθήσουν. Δεν επιτρέπεται να σκέφτομαι τέτοια πράγματα για τα σκυλάκια, τα καλά μας τα σκυλάκια, που άλλοι τα έχουν σαν παιδιά, τα οικόσιτα, τα κατοικίδια… Ούτε βέβαια για τα ίδια τα παιδιά, τα μικρά μας τα παιδιά… Ακόμα κι όταν σκούζουν τα σκασμένα… Τι φταίνε αυτά; Εμείς φταίμε πάντα… Κάτι δεν κάνουμε καλά… Κάτι θέλουνε και τα αγνοούμε… Κι έτσι μεγαλώνουν με τραύματα ψυχικά… Και γίνονται δύστροπα στην εφηβεία και μετά… Δύστροπα, που είναι ένα όρος ουδέτερος, επιστημονικός –δεν τα λες και τσογλάνια. Διότι δεν επιτρέπεται να τα λες τσογλάνια. (Ακούγεται το σκυλί να γαυγίζει.) Νάτο πάλι … Το γαύγισμά του μου τρυπάει τα μηνίγγια, δεν αντέχω… (Σταματάει το γαύγισμα.) Ευτυχώς που κάνει και παύσεις… Και παύσεις μεγαλύτερης διάρκειας καμιά φορά… Σαν κάτι να του δίνουν και σωπαίνει… Και μετά πάλι κάτι θέλει και αρχίζει να γαυγίζει… δεν του το δίνουν και γαυγίζει ξανά και ξανά… επίμονα, εκβιαστικά. Και τότε να… φαντασιώνομαι ότι το πνίγω και σιωπά… Δεν μπορώ να μη το φαντασιώνομαι, είναι πέρα από τις δυνάμεις μου… Δεν αντέχω!

Βγαίνω στο μπαλκόνι να δω πώς είναι αυτό το σκυλί που γαυγίζει… Είναι στην απέναντι πολυκατοικία, το διακρίνω στο μισοσκόταδο… έναν όροφο πιο ψηλά από το δικό μου, μόνο του σ’ ένα μπαλκόνι … Το άφησαν μόνο του να γαυγίζει… Δεν τους νοιάζει που το άφησαν και μας πρήζει. Αν ήταν παιδί, θα το άφηναν μόνο του έτσι σ’ ένα μπαλκόνι; (Γαυγίζει το σκυλί.) Νάτο πάλι, αρχίζει… Αυτό ξέρει να κάνει, όταν κάτι απαιτεί, κι αυτό κάνει το σκυλί… Αυτοί που το άφησαν μόνο του εδώ, στο μπαλκόνι μιας πολυκατοικίας, είναι για πνίξιμο και όχι το σκυλάκι….
(Παύση)
«Θα ήθελα να ήμουν αλλού… Αλλά νά, παγιδεύτηκα εδώ» σκέφτομαι για τον εαυτό μου και όχι για το σκυλάκι, ακούγοντάς το να γαυγίζει ξανά και ξανά… Ευτυχώς, λέω, που εγώ δεν γαυγίζω… Θα γινόμουν εξίσου ανυπόφορος… σκύλος.

«Ποιος είστε κύριε μου, που θέλετε να φύγετε, να πάτε αλλού;» ακούω μέσα μου μια φωνή. (Ακούω φωνές;) «Ποιος νομίζετε ότι είστε; Ο Μιλού; Ή ο Μίλαν; Ο Μιλού, το σκυλάκι του Τεν Τεν, που τον ακολουθούσε παντού, σε όλες τις περιπέτειές του από χώρα σε χώρα, από ήπειρο σε ήπειρο; Ή, ο Μίλαν, ο Μίλαν Κούντερα, από την Βοημία, που έφυγε για αλλού, για τη Γαλλία, για ένα νέο ξεκίνημα ζωής, με απώτερο σκοπό το στερέωμα της παγκόσμιας λογοτεχνίας;» Σωπαίνω, δεν απαντώ. «Ποιος είστε και πώς λέγεστε, αγαπητέ μου;» Τι να πω; «Έχετε κάποιο όνομα που το περιβάλλει ένα μύθος;» Λουφάζω. «Ή είστε απλώς ένα ανώνυμος… ένας ανώνυμος σκύλος που γαυγίζει με παράπονο και πείσμα κάθε τόσο… και μας ενοχλεί;» (Ακούγεται πάλι ο σκύλος απέναντι να γαυγίζει.) Νάτο πάλι… Και έχει τώρα ένα γαύγισμα αλλιώτικο, ρυθμικό… Έχει πάρει τα πάνω του. Γαβ-γαβ-γαβ / γαβ-γαβ… Γαβ-γαβ-γαβ / γαβ-γαβ… Γαβ-γαβ… Τι σκύλος ποιητής είναι αυτός!

Ο σκύλος, λένε, ότι ήταν κάποτε ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου… Προφανώς του μοναχικού ανθρώπου. Και τώρα τι είναι; Κάποιο πλάσμα πιο αδύναμο από τον ίδιο τον άνθρωπο που τον κάνει και νιώθει πιο δυνατός; Κάποιο πλάσμα που έχει την ανάγκη του; Που τον χρειάζεται για να τον φροντίζει… και όταν απουσιάζει γαυγίζει; (Παύση περίσκεψης) Και τι είναι ένας σκύλος που δεν γαυγίζει; Είναι σκύλος αυτός; Είναι φίλος; (Ξύνει το κεφάλι του σαν χιμπατζής.)

Άλλο σύντροφος και άλλο φίλος, ε; Θέλω να πω… τους συντρόφους τους φέρνει η περίσταση, η συγκυρία… Τους φίλους τους διαλέγουμε… ή τους διαλέγει για μας η ίδια η φιλία… Χωρίς καμιά προφανή αιτία… Όπως συμβαίνει με τον έρωτα… Που κάνει τους άλλους και απορούν: Γιατί είναι ερωτευμένοι αυτοί οι δύο; Σε τι άραγε ταιριάζουν; Όπως μπορεί ν’ απορούν: Γιατί είναι φίλοι αυτοί οι δύο; Δεν φαίνονται να ταιριάζουν… Κι όμως, αλλησυμπληρώνονται τέλεια… για όσο είναι φίλοι. Και μετά, όταν τελειώσει η φιλία τους, ξαναφαίνονται τεράστιες οι διαφορές τους όπως και πριν… πριν γίνουν φίλοι. Γιατί οι φιλίες, όπως και οι έρωτες, τελειώνουν… κάποτε τελειώνουν… Απλώς μερικές φιλίες, επειδή δεν βασίζονται σε αποκλειστικότητες και δεσμεύσεις όπως στους έρωτες, κρατούν πιο πολύ από τους έρωτες…

Έχω ένα φίλο σημαίνει έχω μια θέση στη ζωή μου –και την καρδιά μου, αν θες, αλλά χέσε μας με την καρδιά, τώρα μιλάμε για τη ζωή, την πραγματική ζωή– έχω, λοιπόν, μια θέση στη ζωή μου και για ένα φίλο… Όπως έχω θέση για ένα σύντροφο ερωτικό, για τη δουλειά μου, για τους γονείς μου, για τα παιδιά μου, για τα ενδιαφέροντά μου… Και έρχεται ο φίλος ή η φίλη και καταλαμβάνει τη θέση αυτή –στη ζωή μου… Κι εγώ, αντίστοιχα, στη δική του ζωή… Αν δεν υπάρχει μια τέτοια διαθέσιμη θέση, δεν υπάρχει φιλία, υπάρχει ίσως αυτό που λένε «παρέα», η καλή παρέα «για να περνάμε καλά»… Άλλο είναι αυτό… Την καλή παρέα την φέρνει η περίσταση, η συγκυρία…

Η φιλία, όπως και ο έρωτας και η συζυγία στο γάμο και η σχέση με τα παιδιά, είναι επιλογή, είναι αξίες ζωής που δημιουργούν κάποιες θέσεις για τον άλλον στη ζωή σου, με τα καλά τους και τα κακά τους, τα ωραία τους και τα ανάποδά τους, τα πάνω τους και τα κάτω τους… Φίλος δεν είναι αυτός που έγινε βαρετός στην παρέα και τον αποφεύγεις, ούτε ο σεξουαλικός παρτενέρ που δεν σε ικανοποιεί πια και τον αλλάζεις…
(Παύση. Οσφραίνεται τον αέρα.)
Κάποιος τηγανίζει… Μυρίζει… Και το σκυλάκι πια δεν γαυγίζει…
Λέω πως έχω έναν προορισμό… Κάπου να φτάσω –αν προφτάσω… Κάπου πιο πέρα από εδώ… Να προχωρήσω ρε φίλε… Να μην κολλήσω εδώ με αυτόν τον σκύλο, με οποιονδήποτε σκύλο που γαυγίζει και μου σπάει τα νεύρα κάθε φορά που προσπαθώ να σκεφτώ, να συγκεντρωθώ σε κάτι… Να πάω τα πράγματα, σε ό,τι με αφορά, λίγο πιο πέρα… και ακόμα πιο πέρα… Περνάει ο καιρός. Και όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο το συνειδητοποιώ: Η ζωή είναι ένα όνειρο! Δεν ξέρω τι μένει… Μένουν οι φιλίες; Μένουν οι έρωτες; Μένουν οι στιγμές που «περάσαμε καλά»; Εντάξει, μένουν τα σπίτια που φτιάξαμε… για κάποιον καιρό. Μένουν οι δορυφόροι που στείλαμε στον ουρανό… Μένουν οι τόποι που ζήσαμε κάποτε… Αλλά τα όνειρά μας δεν μένουν για πολύ… εξατμίζονται στην αμέσως επόμενη φάση. Θα φύγουμε κι εμείς και θα επιστρέψουν κάποτε τα δάση, η άγρια βλάστηση που θα καλύψει κάθε ξέφωτο ανθρώπινης παρουσίας… Είμαστε επινοητικοί και τολμηροί σαν είδος -δεν λέω!- αλλά δεν είμαστε για πολύ, είμαστε θνητοί… Γι’ αυτό μιμούμαστε οι επόμενοι τους προηγούμενους, για υπάρχει κάποια συνέχεια και γι’ αυτό μιμούνται οι σύγχρονοι οι μεν τους δε, για να υπάρχει κάποια συνοχή… για να συνυπάρχουμε στο χρόνο για όσο υπάρχουμε δηλαδή… Ώσπου τελειώνει ο χρόνος του καθενός μας και δεν υπάρχουμε πια. Ποτέ πια. Και θα είναι σαν να μην υπήρξαμε ποτέ, αν δεν υπάρχει κάποιος που μας αγάπησε να μείνει πίσω να μας μνημονεύει… να μας θυμάται. Σαν ένα όνειρο…
(Παύση)
Δεν ακούγεται πια το σκυλάκι. Γιατί;

Σωτήρης Ζήκος
sz@citymedia.gr

Exit mobile version