{ Βιβλία }

«Το Υπόγειο», Φιόντορ Ντοστογιέφσκι (τα αγαπημένα μας βιβλία)

Προτείνει η Έλενα Καρακασίδου

 

Κατηγορίες: Αγαπημένα βιβλία

«Το Υπόγειο», Φιόντορ Ντοστογιέφσκι (τα αγαπημένα μας βιβλία)

Προτείνουμε τα καλύτερα βιβλία που διαβάσαμε κ αξίζει να διαβάσετε: «Το Υπόγειο», Φιόντορ Ντοστογιέφσκι (τα αγαπημένα βιβλία του cityportal)

«Το Υπόγειο»
Συγγραφέας: Φιόντορ Ντοστογιέφσκι  - Dostojevskij Fedor Michajlovic
Εκδότης: Εκδόσεις Γκοβόστη
ISBN: 9789604462179
Αριθμός Σελίδων: 127
Εξώφυλλο: Μαλακό εξώφυλλο
Διαστάσεις: 21χ14
Γλώσσα Γραφής: ελληνικά

 Για κανένα ίσως άλλο έργο του κορυφαίου της Ρωσίας συγγραφέα, δεν έγινε τόσος λόγος από την παγκόσμια κριτική, όσο για το «Υπόγειο». Ίσως γιατί είναι το μοναδικό έργο που κλείνει περισσότερο τη  φρικιαστική ανησυχία, την αγωνία,  μπορούμε να πούμε, της ψυχής του Ντοστογιέφσκι για το τρομερό πρόβλημα και τον σκοπό της ζωής.
 
Τέλη Μαρτίου του 1864 το λογοτεχνικό – πολιτικό μηνιαίο περιοδικό «Επόχα» φιλοξένησε την εξομολόγηση ενός παράδοξου ανθρώπου. Το κείμενο, που έφερε τον τίτλο «Σημειώσεις από το Υπόγειο», υπέγραφε ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, εκδότης, μαζί με τον αδελφό του Μιχαήλ, του περιοδικού.
 
Ο Ντοστογιέφσκι έγραψε  «Το Υπόγειο» όταν επέστρεψε στη Ρωσία από το Παρίσι, χρεοκοπημένος από τη χαρτοπαιξία και βρήκε τη σύζυγό του Μαρία Ντιμιτρίεβνα ετοιμοθάνατη. Στο χρονικό διάστημα που της παραστάθηκε έγραψε αυτό το σπουδαίο έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας, το οποίο ο ίδιος χαρακτήρισε «τραχύ» και «παράδοξο».

Η υπόθεση από το βιβλίο «Το Υπόγειο», Φιόντορ Ντοστογιέφσκι

Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη. 
Στο πρώτο μέρος, που χωρίζεται σε μικρά κεφάλαια, ο ήρωας βρίσκεται μέσα στο υπόγειο και τον γνωρίζουμε από τον μονόλογό του. Το μέρος αυτό είναι αμιγώς φιλοσοφικό και εκφράζει χωρίς αμφιβολία αλήθειες καθολικότερες. Ο Ντοστογιέφσκι επιτίθεται με δριμύτητα σε όλα τα μεγάλα ρεύματα σκέψης και τα πνευματικά κινήματα που εισάχθηκαν και άκμασαν στη Ρωσία των μέσων του 19ου αιώνα όπως ο ντετερμινισμός, ο εξελικτισμός, ο ρασιοναλισμός, η ιατρική και οι φυσικές επιστήμες, και ο σοσιαλισμός. Ο συγγραφέας μας συστήνεται ως ένας συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος στην Πετρούπολη, σαράντα χρόνων, που αυτοπροσδιορίζεται ως άνθρωπος του Υπογείου, ως διανοούμενος, ως ένας «ποντικός» με υπερτροφική συνείδηση που αποφασίζει να αντιδράσει αποσυρόμενος… στο Υπόγειο. Σε έναν εθελούσιο πολυετή εγκλεισμό, λοιπόν, πλήττονται βάναυσα από τον ήρωα όλοι οι "κανονικοί" άνθρωποι, οι θεωρήσεις και οι βεβαιότητές τους, όλοι οι άνθρωποι της δράσης που υποτάσσονται στην επιστήμη και στην κοινωνία. Ο αξιοθρήνητος δημοσιοϋπαλληλίσκος αυτοπαρατηρείται και αυτοσαρκάζεται.
 
«Πρώτα πρώτα ήμουν ανίκανος να αγαπήσω, επειδή -επαναλαμβάνω- για μένα αγάπη σημαίνει τυραννία και ηθική κυριαρχία. Σε ολόκληρη τη ζωή μου δεν μπορούσα να φανταστώ διαφορετική αγάπη, και μερικές φορές έφτασα στο σημείο να σκέφτομαι πως η αγάπη έγκειται στο δικαίωμα που θεληματικά σου παραχωρεί το αγαπημένο αντικείμενο να το τυραννάς…».
 
Ο άνθρωπος του υπογείου πάλι, σύνθετος και πολυεπίπεδος, μοιάζει αιώνια καταδικασμένος στην τύχη όλων των έξυπνων ανθρώπων, τη φλυαρία και προτάσσει την ανάγκη διαμόρφωσης της ελεύθερης βούλησης:
 
 «Ο άνθρωπος μόνο ένα πράγμα έχει ανάγκη, να είναι η θέληση του εντελώς ανεξάρτητη, όσο και αν του στοιχίζει αυτή του η ανεξαρτησία, όσες και αν είναι οι κακές συνέπειες που συνεπάγονται».
 
Απορρίπτει όλα τα κοινωνικά οικοδομήματα, τα κρυστάλλινα παλάτια, που περιορίζουν τον άνθρωπο παρέχοντας μια φενάκη ασφάλειας.
 
«Προσέξτε τώρα: στη θέση του παλατιού, ας υποθέσουμε, πως βρίσκεται ένα κοτέτσι, και αρχίζει να βρέχει. Είναι πολύ πιθανό να μπω μέσα στο κοτέτσι για να μη βραχώ, μα δε θα το πάρω ποτέ το κοτέτσι για παλάτι από ευγνωμοσύνη, επειδή με προστάτεψε από τη βροχή. Γελάτε. Λέτε μάλιστα πως σε μια τέτοια περίπτωση παλάτι και κοτέτσι είναι το ίδιο. Ναι, θα απαντήσω, αν ζει κανείς μόνο για να μη βρέχεται».
 
Κατηγορεί τον μορφωμένο άνθρωπο της εποχής του για υποκρισία και θέτει το θέμα της αυτογνωσίας και του αυτοσεβασμού.
               
 «Μπορεί ένας άνθρωπος να σέβεται τον εαυτό του έχοντας συνείδηση του ξεπεσμού του;»
 
Στο δεύτερο μέρος του έργου ο συγγραφέας σκιαγραφεί την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα του ήρωά του, μέσα από την απολύτως ειλικρινή εξιστόρηση κάποιων γεγονότων της ζωής του και χωρίς να φοβάται την αλήθεια, ψυχογραφεί σε βάθος την ανθρώπινη φύση. Στη συνάντηση του ήρωα με μια πόρνη αποκαλύπτονται οι αντιφάσεις στον ψυχισμό ενός κλασικού ρομαντικού ήρωα με κωμικοτραγικό τρόπο. Θα τον γλιτώσει η Λίζα από την πάλη με τους εσωτερικούς του δαίμονες που καραδοκούν στις σκοτεινές υπόγειες διαβάσεις του μυαλού του; Ή θα προτιμήσει ο έγκλειστος να καταβυθιστεί και πάλι σε μια οδύνη που έχει επιλέξει να τον συντηρεί στην ζωή;

Η μοναξιά του, η αποτυχημένη συναναστροφή με τους παλιούς του συμμαθητές, η αδυναμία του να αφεθεί στην αγάπη της Λίζας, είναι τα γεγονότα που θα μας συγκινήσουν και θα μας κάνουν να ταυτιστούμε με τον Έγκλειστο Αντιήρωα του Υπογείου.
 
«Αφήστε μας μόνους, χωρίς βιβλία, και αμέσως θα πελαγώσουμε, θα τα μπερδέψουμε, δε θα ξέρουμε που να στηριχθούμε και σε τι να αφοσιωθούμε, δε θα ξέρουμε τι πρέπει να αγαπήσουμε ή να μισήσουμε, τι πρέπει να εκτιμήσουμε ή να περιφρονήσουμε. Βαριόμαστε ακόμη και που είμαστε άνθρωποι, άνθρωποι με σάρκα και οστά αληθινά, ντρεπόμαστε για αυτό και το θεωρούμε ατιμία. Γυρεύουμε να γίνουμε ένας τύπος γενικού ανθρώπου που δεν υπήρξε ποτέ. Είμαστε πεθαμένοι μόλις γεννηθούμε και χρόνια μας γεννούν πατέρες που δεν είναι ζωντανοί, μια κατάσταση που μας ευχαριστεί όλο και πιο πολύ. Μας αρέσει. Σε λίγο, θα επινοήσουμε κάποιο τρόπο να γεννιόμαστε από μια ιδέα. Μα δε θέλω πια να γράφω μέσα από το υπόγειο».

Σας προτείνουμε απο τα αριστουργήματα της παγκόσμιας Λογοτεχνίας

«Το Υπόγειο» είναι από τα πιο καταπληκτικά έργα, όχι μονάχα της Ρωσικής, αλλά και της παγκόσμιας Λογοτεχνίας. Διαβάζοντάς το ευθύς εξαρχής νιώθεις ότι πρέπει να σταματήσεις μετά από κάθε κεφάλαιό του να πάρεις μιαν ανάσα, να αφουγκραστείς τον συγγραφέα, να στοχαστείς. Μαζί με τον αναγνώστη νομίζεις πως και του Ντοστογιέφσκι του ίδιου του κόβεται η αναπνοή από την μανιώδη και άγρια ορμή των «καινούριων» σκέψεων, που ξεπετιούνται από τα κατάβαθα του απόκρυφου εγώ του. 
 
Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους θέλουν να τολμήσουν να φέρουν τον εαυτό τους σε αντίθεση με το σύμπαν, όπως ακριβώς ο ήρωας του έργου και να απαντήσουν μόνοι τους σε θεμελιώδη ερωτήματα, σε όσους θέλουν να υιοθετήσουν μια λοξή ματιά για την «πραγματικότητα» και την πρωτοπορία και να ακολουθήσουν την λογική της σύγκρουσης που εκφράζει το κείμενο του Ντοστογιέφσκι. 
 
«Όλοι έχουμε ξεσυνηθίσει σε τέτοιο βαθμό τη ζωή, που σε μερικές στιγμές αισθανόμαστε κάποια αηδία για την πραγματική ζωή και για τούτο την αποστρεφόμαστε όταν μας τη θυμίζουν. Καταντήσαμε να θεωρούμε την πραγματική ζωή σαν αγγαρεία, σχεδόν σαν ένα επάγγελμα, και όλοι μέσα μας είμαστε της γνώμης ότι είναι προτιμότερο να ζει κανείς τη ζωή των βιβλίων.»

cityportal.gr/ προτείνει η Έλενα Καρακασίδου

 
 
 
 
 
 





 



TOP 10 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ