Τσούλες: παραφορά της λέξης “Δούλες”, τίτλο έργου του Ζαν Ζενέ, και παραφορά συναισθημάτων των δύο ηρωίδων, της Κυρίας και της Υπηρεσίας της. Δύο γυναικών με εναλλασσόμενους ρόλους κι ένα κοινό μυστικό, μια κοινή ενοχή.
Μπαίνοντας στο Studio Όρα όπου παίζεται η παράσταση, βρήκα ένα μιικρό συμπαθητικό θεατράκι γεμάτο από κόσμο. Μέχρι και μαξιλάρια δίπλα στη σκηνή αναγκάστηκαν να βάλουν οι άνθρωποι, μακάρι να καθόμασταν όλοι σε τέτοια! Κατά τη διάρκεια της παράστασης όμως ο χώρος έγινε στιγμές στιγμές αποπνικτικός, αν και το κυριότερο πρόβλημα ήταν ότι κάποιες θέσεις δεν είχαν πλήρη εικόνα της σκηνής. Γνωστό, άλλωστε, το πρόβλημα της κολώνας σ’ όλα τα υπόγεια!
Το έργο της Φωτεινής Βελκοπούλου είναι ένα έργο με μεγάλο ενδιαφέρον και πολλές δυνατότητες. Μερικές φορές, όμως, οι διάλογοι παρουσίαζαν αδυναμίες, σαν να μην κυλούσαν με φυσικό τρόπο οι λέξεις. Τόσο η γραφή όσο και η σκηνοθεσία, της Φ.Βελκοπούλου πάλι, εμφανίζουν σαφείς αναφορές στο έργο του Ζενέ. Όπως η ιδιαίτερη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ της Κυρίας και της Υπηρέτριας ή η συχνή αναφορά στον “αόρατο” Κύριο. Σκηνοθετικά, το πιο ενδιαφέρον σημείο είναι ίσως η πάλη των δύο γυναικών υπό τη μορφή σύγχρονου χορού, την οποία επιμελήθηκε η ίδια η σκηνοθέτις.
Τα κοστούμια της ιδίας, δεν έχουν τίποτα το αξιοσημείωτο. Αν και ήταν πολύ εντυπωσιακό το κοστούμι που κατά κάποιο τρόπο δημιουργήθηκε την ώρα της παράστασης δίνοντας ύψος και κάνοντας την Κυρία να φαντάζει κούκλα ενός φαντασιακού σύμπαντος. Το ίδιο κοστούμι- τέχνασμα είδαμε και στην είσοδο της Κυρίας στις “Δούλες”, που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Σφυρίδης τον περασμένο Μάιο για το Κοινωνικό Θεατροπωλείο του Κ.Θ.Β.Ε. Τα σκηνικά του Γιώργου Φάλλα είναι αναμφίβολα από τα ατού της παράστασης. Μαυροπίνακας και κιμωλία δημιουργούν την αίσθηση εν’ος δωματίου που υπάρχει-και δεν υπάρχει. Το βρήκα παιχνιδιάρικο, σαν τη χαμένη αθωότητα των ηρωίδων. Το δωμάτιο των δύο διαστάσεων, όμως, προκαλεί το πρόβλημα της ένταξης του ατόμου στην τρίτη διάσταση κι ο τρόπος που ακολουθήθηκε δεν ήταν τόσο ομαλός κάποιες φορές. Η μουσική, την οποία επιμελήθηκε ο Λευτέρης Κορδιάος, είναι εκεί, υπάρχει, αλλά θα μπορούσε να είναι κι οποιαδήποτε άλλη. Δεν είναι οργανικό στοιχείο της παράστασης.
Στην παράσταση πρωταγωνιστούν η Λουκία Ορφανίδου και η Αλεξία Φάλλα. Η Λουκία Ορφανίδου, σ’ έναν ρόλο κόντρα στην λεπτεπίλεπτη παρουσία της, ήταν ικανοποιητική μεν, μα σίγουρα έχει περισσότερες δυνατότητες. Στιγμές στιγμές όμως ήταν απολαυστική. Όσο για την Αλεξία Φάλλα, είχε έναν πολύ αβανταδόρικο ρόλο, στάθηκε καλά, αλλά κάπου υπερέβαλλε. Μερικές φορές ένιωθα ότι δεν πίστευε τις ατάκες της, ότι δεν υπήρχε νόημα κάτω απ’ αυτές. Παρ’ όλα αυτά όμως, η ενέργειά της κι οι κινήσεις της σε προκαλούσαν, σου τραβούσαν την προσοχή.
Τι μένει απ’ την παράσταση;
Πόσο εγκληματική μπορεί να γίνει μια προδομένη γυναίκα;
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
