Μια ιδιαίτερα ζεστή ημέρα του Ιουνίου, το κατάμεστο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο καλωσόρισε τον Φερνάντο Αραμπούρου, από την Ισπανία, συγγραφέα των βιβλίων «Πατρίδα», «Τα πετροχελίδονα», «Το Παιδί», την Κλαούντια Πινιέϊρο, από την Αργεντινή που μάς έχει καθηλώσει με τα βιβλία της «Καθεδρικοί», «Η Ελένα ξέρει» και την Πιλάρ Τένα από την Ισπανία, διευθύντρια του Ινστιτούτου Θερβάντες στην Ελλάδα με το πρώτο της βιβλίο που έχει μεταφραστεί στα ελληνικά «Η αριθμητική της οικογένειας».
Το βιβλιοπωλείο «Κωνσταντινίδης» γιορτάζοντας τα 70 χρόνια από της ιδρύσεως του οργάνωσε με ιδιαίτερη φροντίδα και επιμέλεια την εκδήλωση αυτή, στα πλαίσια του «Φεστιβάλ Λ Ε Α», στην παρθενική του παρουσία στην Θεσσαλονίκη, ενός θεσμού που θεωρείται σημείο συνάντησης μεταξύ των χωρών της Ιβηρικής, της Λατινικής Αμερικής και της Ελλάδος και αναγνωρίζεται η αξία της γλώσσας και του πολιτισμού, μέσω της λογοτεχνίας, των εικαστικών τεχνών, της μουσικής, του κινηματογράφου και του θεάτρου.
Στην ομάδα παρουσίασης συμμετείχε ο κ. Γιάννης Πιτσιώρας, υπεύθυνος Λεσχών Ανάγνωσης του βιβλιοπωλείου και η κ. Αναστασία Δοσίδη, γνωστή στο βιβλιόφιλο κοινό της πόλης μας, από τις μεταφράσεις της στις ζωντανές παρουσιάσεις Ισπανόφωνων συγγραφέων.
Με θεματική «Μυθοπλασίες με μνήμη» και οι τρεις συμμετέχοντες ξετύλιξαν τα πιστεύω τους, την προσέγγιση του μύθου σε σχέση με την πραγματικότητα, τα όρια της μυθοπλασίας συγκριτικά με το πραγματικό ιστορικό γεγονός, τη διατήρηση της μνήμης σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο ως προς το βίωμα, μέσω των βιβλίων.
Αναφορικά με τη χρήση της λογοτεχνίας ως μέσο για την ανασκόπηση του τραύματος, ο Φερνάντο Αραμπούρου, με αναφορές στο βιβλίο του «Πατρίδα» που έχει να κάνει με τη βία, την τρομοκρατία, τη φίμωση του πόνου και τον διχασμό της κοινωνίας ξεκαθάρισε ότι ξεκίνησε να γράφει για να συνδεθεί με την προσωπική του ιστορία και ποτέ δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι αυτό το βιβλίο θα πυροδοτούσε σε τέτοια έκταση τον δημόσιο διάλογο σε σχέση για όσα συνέβησαν εκείνα τα χρόνια στην πατρίδα του καθώς και ότι θα αποτελούσε πηγή έμπνευσης και για άλλους συγγραφείς, σε αυτό το θεματικό πεδίο.
Από την πλευρά της, η Κλαούντια Πινιέϊρο στο ίδιο εδαφικό υπόβαθρο εστιάζει στην διαρθρωτική βία, τη σιωπή της οικογένειας ή ολόκληρης της κοινωνίας. Δήλωσε ότι αυτό που την ενδιαφέρει είναι να δώσει την ευκαιρία στον αναγνώστη να επεξεργαστεί τα δικά του συναισθήματα και τις δικές του ερμηνείες πάνω σε θέματα τα οποία είναι απαραίτητο να συζητηθούν. Και ίσως τελικά η κοινωνία να χρειάζεται παρόμοιας θεματικής βιβλία ως έναυσμα, προς συζήτηση χωρίς από την άλλη πλευρά να μπορεί να αναιρεθεί το γεγονός ότι στην Ισπανία η έξοδος από ένα δικτατορικό καθεστώς έχει διαχειρισθεί με βάση την συμφιλίωση ενώ στην Αργεντινή ο κόσμος ζει ακόμη στην διαχωριστική γραμμή των θυτών και των θυμάτων, με πολλές παραμέτρους οι οποίες έχουν ηχηρά αποσιωπηθεί.
Ως πρόκληση στην συγγραφική διαδικασία ο Φερνάντο Αραμπούρου θεωρεί το να μην ξεπεράσει το όριο παραγωγής λογοτεχνικού έργου εις βάρος του πόνου κάποιου άλλου ανθρώπου ενώ η Κλαούντια Πινιέϊρο θεωρεί πρόκληση την ανεύρεση ενός καινούργιου συγγραφικού θέματος κάθε φορά, θέμα που δεν θα την οδηγήσει σε επαναλήψεις ώστε να κουραστεί και η ίδια και το αναγνωστικό της κοινό. Η Πιλάρ Τένα ως νέα συγγραφέας εστιάζει στην καλή και ολοκληρωμένη συγγραφή, σε ένα υψηλό λογοτεχνικό πλαίσιο των προσωπικών ιστοριών και προβλημάτων που αφορούν τους ήρωες της με τρόπο ώστε το αποτέλεσμα να μην είναι κάτι επιφανειακό ή φθηνό.
Μεταξύ των ερωτήσεων που τέθηκαν από το κοινό, αυτό που έκανε εντύπωση ήταν η απάντηση της Κλαούντια Πινιέϊρο όταν ρωτήθηκε για την ύπαρξη του θεολογικού στοιχείου, της θρησκείας γενικότερα στα έργα της «Καθεδρικοί» και «Η Ελένα Ξέρει». Τόνισε ότι η θρησκεία στην γενικότερη μορφή της, όταν ενδύεται τον φανατισμό, ο οποίος μπορεί να νομίζουμε ότι είναι μακριά αλλά τις περισσότερες φορές είναι στην διπλανή μας πόρτα, μπορεί να κάνει την ζωή των ανθρώπων πραγματικά δύσκολη. Την εποχή που έγραφε το βιβλίο «Καθεδρικοί» είχε ψηφισθεί στην Αργεντινή ένας νόμος ο οποίος επέβαλε ποινή φυλάκισης μέχρι 4 έτη στις γυναίκες που αποφάσιζαν να κάνουν έκτρωση ο οποίος σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής για τις γυναίκες αυτές μπορεί να φθάνει και τα 52 έτη…
Η τελευταία ερώτηση αφιερωμένη στη νεολαία, έδωσε τη δυνατότητα και στους τρεις παρευρισκόμενους να δηλώσουν την πίστη τους σε αυτήν, τη διάθεση να παραδώσουν τη σκυτάλη σε μια γενιά που θα ανακτήσει την ελπίδα, θα διεκδικήσει το μονοπάτι προς το όνειρο και την υλοποίησή του.
Η εκδήλωση έκλεισε με την υπογραφή βιβλίων, σε προχωρημένη ώρα.
Γράφει η Ανδρομάχη Καρανίκα – Δημητριάδου Συντονίστρια Λέσχης Ανάγνωσης ΣΑΑΚ Ανατόλια | Ιούνιος 2025 |
