www.giatobutso.gr (1)

Η καημένη θεία Ρούλα ήτο, υποψιάζομαι, πανηγυρικώς άμοιρος τού σάiτ, όσο καί τού σημαινομένου του – συγκεκριμμένως, πρέπει νά διήνυσε τή σκοτεινή ατραπό τών αιωνίων μονών άθικτη καί άσπιλη


Η έγερση, Κυριακή πρωί, γιά ετήσιο μνημόσυνο, έστω καί αγαπημένης θείας, δέν είναι ό,τι καλλίτερο, μέ όση φιλοσοφία καί νά βάλη κανείς στήν ιδέα. Πολλώ μάλλον, άν ψιλοβρέχη, έχης κοιμηθή κατά τίς 4 τά ξημερώματα, δέν βρίσκεις ζώνη γιά τό παντελόνι πού νά πηγαίνη μέ τά παπούτσια, δέν βρίσκεις τό κινητό σου πού, μάλιστα, τό βράδυ απενεργοποίησες, τό κλειδί τής τηλεκατεύθυνσης τού πάρκινγκ, ξέρεις ότι τά ετήσια μνημόσυνα κρατούν στήν εκκλησία λιγότερο χρόνο από αναφιλητό αηδονιού (σίκ!), στό ανθοπωλείο η ανθοπώλις κάνει δυόμιση πολύτιμα λεπτά νά τυλίξη ένα λευκό τριαντάφυλλο πού είπες ν’ απιθώσης στόν τάφο μέ τούλια, χλόες καί κορδέλλες (να ’σαν τουλάχιστον καί λίγο μωβ ή λιλά έ-στω…), δέν θυμάσαι τήν τοποθεσία τού τάφου ώστε νά προχωρήσης εάν χάσης τό πρελούδιο στόν οίκο τού Θεού, καί εν ώ, τέλος πάντων, καί μάξιμουμ ένα τέταρτο γιά νά καλύψης αστικό άνυσμα δέκα πέντε χιλιομέτρων.


Έ, όσο καί νά ορκίζεσαι ότι τά καταφέρνεις νά διατηρήσης κυριακάτικη αμεριμνησία, δέν τά καταφέρνεις  –  τά νεύρα σου τσιτώνουν, πυρακτώνονται, αρχίζουν νά πετάνε σπίθες, μετά νά βγάζουν καπνούς καί τέλος, πέφτουν σέ μιά κατάσταση περίεργης απάθειας.
Έτσι περίπου έφτασα καί εγώ στό πάρκινγκ τού κοιμητηρίου, παλεύοντας ταυτόχρονα μέ όλες τίς ιεροτελεστίες τής αφίξεως – νά πιώ τήν τελευταία γουλιά τού φρενεγέρτη καί στομαχοκτόνου καφέ τής αναμπουμπούλας, νά κλείσω τά μπλού-τουθ, νά σβήσω τό τσιγάρο, νά φέρω στήν μπροστά θέση σακάκι καί τριαντάφυλλο, παρκάροντας πίσω από ένα παληό μπλέ φορτηγό, μάλλον πα-ρατημένο προσωρινά από τόν οδηγό του γιά τό σαββατοκύριακο. Μέχρι πού η θεία Πρόνοια, αποφάσισε νά παίξη μέ τή χρηστοήθειά μου. Έχοντας τραβήξει τό κλειδί  ήδη καί έτοιμος νά βγώ, ρίχνω μιά τυχαία ματιά στήν μπλέ καρότσα – πάνω στήν οποία ένα έλασμα διαφημιστικό από αλουμίνιο, παρέπεμπε σέ ένα προσεκτικά τυπωμένο, ολοκάθαρο «www.giatobutso.gr».
 
Η καημένη θεία Ρούλα ήτο, υποψιάζομαι, πανηγυρικώς άμοιρος τού σάϊτ, όσο καί τού σημαινομένου του -συγκεκριμμένoυ, πρέπει νά διήνυσε τή σκοτεινή ατραπό τών αιωνίων μονών άθικτη καί άσπιλη- ωστόσο, εγώ στό μνημόσυνό της δέν μπορούσα νά σταματήσω νά κρυφογελάω. Σκεφτόμουνα την ημιπληγία πού τήν αποτελείωσε (η θεία έπασχε από… λίγο απ’ όλα: όταν ρώτησα τό γιατρό της στήν κλινική, τί τέλος πάντων μπορεί νά έχη, μού απάντησε, κάπως κυνικά είναι αλήθεια: «Ρωτήστε με καλλίτερα τί ΔΕΝ έχει», καί, στό δικό μου συναινετικά ερωτηματικό βλέμμα, αποκρίθηκε: «Κάταγμα, αίηντς καί καρκίνο! Όλα τ’ άλλα, τά έχει!»), καί αμέσως στήν απεικόνιση τής λέξεως «εγκεφαλικό», στό μυαλό μου πεταγόταν ένα ακόμη βέβηλο γιά τή μνήμη της, παρείσακτο καί θρασύ λάμδα δίπλα στό άλλο. Στό «μακαρία η οδός», τό μυαλό μου πήγαινε στά ατελείωτα χιλιόμετρα τού φορτηγατζή, στό «πάν αμάρτημα εκούσιόν τε καί ακούσιον, έργω, λόγω ή διανοία», τό μυαλό μου έτρεχε στά δυνητικά εκείνα διολισθήματα τού υπογαστρίου, πού η μέν θεία μου αγνόησε εναρέτως μέν μέχρι κάποια φάση τής ζωής της (υπαναιρέτως δέ κατά τή δεύτερη φάση) -καί πού ίσως θά είχε λιγότερο αγνοήσει, άν ήταν εξοικειωμένη μέ τή σύγχρονη τεχνολογία, τό διαδίκτυο καί τό εν λόγω σάϊτ. Ένηγουαίυ …
 
Πουλάκια μου… δοκιμάσατε όλοι νά βρήτε τη διεύθυνση, έ ; θά απογοητευθήκατε – δέν υπάρχει τίποτε. Πάντως, γιά καλό καί γιά κακό, εγώ απεφάσισα νά οργανώσω ένα μικρό πάνελ μέ μία (γυναίκα, επίτηδες) ψυχολόγο καί έναν οδηγό φορτηγού, μέ θέμα κάτι σάν «φαλλοί καί ανατρεπόμενα», ή καί «έ-ρωτες στήν κρεμαγιέρα», περίληψη τού οποίου θά σάς έχω προσεχώς.

Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε

Ακολουθείστε το Cityportal.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι όλα τα τελευταία νέα

Cityportal.gr Live ενημέρωση: O κορωνοϊός λεπτό προς λεπτό στην Ελλάδα και παγκοσμίως