Ο Γιάννης Βρύζας γράφει για το 2o Anopolis World Music Festival
Για δεύτερη συνεχή χρονιά πραγματοποιήθηκε φέτος τον Σεπτέμβριο το 2o Anopolis World Music Festival. Ένα τριήμερο μουσικό φεστιβάλ σε υπαίθριες τοποθεσίες της Άνω Πόλης Θεσσαλονίκης. Έδωσε πατάρι έκφρασης σε μικρά σχήματα συνεργασίας, δημιουργίας και πειραματισμού του σύγχρονου δυναμικού της πόλης (και όχι μόνο). Διακηρυγμένη αγωνία των οργανωτών η «πολυπολιτισμικότητα». Μια τριήμερη γιορτή της μουσικής (και μάλιστα δωρεάν για το κοινό) με 3 παράλληλες δράσεις και 9 συναυλίες.
Από όσες συναυλίες μπόρεσα να παρακολουθήσω επιλέγω μία. Λέω όσες μπόρεσα, διότι (αναγκαιο ίσως, αλλά πάντως κακό) όλες άρχιζαν την ίδια ακριβώς ώρα. Έτσι όμως η μεν εξακτίνωση όσων ήθελαν να τις παρακολουθήσουν όλες αδύνατη, η δε παρτ τάϊμ παρακολούθηση κάποιων στιγμών εκάστης συναυλίας αχταρμική. Η συναυλία για την οποία επιλέγω να πω δυο λόγια είναι το πρόζεκτ “Isine da nasine…” (δηλ. «μια φορά κι έναν καιρό ήταν δεν ήτανε…») : Τσιγγάνικα παραμύθια και τραγούδια από τους Έλενα Μουδίρη-Χασιώτου (τραγούδι, αφήγηση, ταρμπούκα), Περικλή Βραχνό (κιθάρα, βιολί, τραγούδι) και
Αλέξανδρο Παπαγεωργόπουλο (κλαρίνο).
Το πρόζεκτ ήταν καλά δουλεμένο και προβαρισμένο (διότι -δυστυχώς- δεν έλειψαν και σχήματα απαράδεκτης προχειρότητας). Και η ηχητική του κάλυψη φυσικόηχη και νόστιμη. Η ισορροπία και η αλληλοδιαπλοκή μεταξύ αφήγησης και τραγουδιών κράτησε αμείωτο (ή μάλλον επηύξανε) το ενδιαφέρον του κοινού σε μια κατάμεστη πλατεία Τερψιθέας. (Μάλλον ήταν η συναυλία που τράβηξε τον περισσότερο κόσμο του φεστιβάλ). Η αδυναμία του κοινού να κρατήσει κάποια κοντράτεμπα παλαμάκια, που προτάθηκαν από τους καλλιτέχνες, έδειξε την μουσική απαιδευσιά ή έστω την έλλειψη επαρκών ευκαιριών συμμετοχής (πέρα από τα ισόχρονα παλαμάκια) του συγχρόνου ελληνικού κοινού.
Τα ευρηματικά παραμύθια των «αγράμματων» τσιγγάνων ταξίδεψαν το μυαλό μας. Τα τσιγγάνικα τραγούδια, ως τραγουδισμένες ιστορίες, έχουν ρόλο συγκινησιακό και καθαρτήριο. Τα τσιγγάνικα τραγούδια που επιλέχτηκαν ήταν βαλκανικά και ένα ισπανικό. Απουσίαζαν, δυστυχώς, (από σνομπισμό, φόβο ή άγνοια;) μουσικά δείγματα των Ελλήνων ρομά. Και υπάρχουν τόσα πολλά και διαφορετικά.
Το μουσικοαφηγηματικό project «Ισινέ ντα νασινέ…» θέλησε πάντως «να μεταφέρει επί σκηνής εκείνο το αυθόρμητο γλέντι που θα έστηναν οι Ρομά γύρω από μια φωτιά, τραγουδώντας και εξιστορώντας θρύλους για πνεύματα, νεράιδες, στοιχεία της φύσης,
παθιασμένους έρωτας, καημό, πόνο, αδικία, θάνατο». Αυτό που εισπράξαμε είναι ότι ο Περικλής με το βιολί και τα τέμπα στην κιθάρα, ο Αλέξανδρος με τα μοριακά σόλι του και η Έλενα με την αφήγηση και το τραγούδισμα συμπαρέσυραν το κοινό σε μια μαγευτική βραδυά. Ίσως την καλύτερη του φετινού 2oυ Anopolis World Music Festival.
Είθε το πρόζεκτ να βρει φιλόξενους χώρους παρουσίασής του και σε άλλες γειτονιές της πόλης, σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και το εξωτερικό.
Ο Γιάννης Βρύζας είναι (δικηγόρος, δρ Νομικής & ΔΜΣ ποινικού δικαίου , αλλά και) συνθέτης. Έγραψε τραγούδια πάνω σε ποίηση διαφόρων, αλλά και σε δικούς του στίχους. Συνεργάστηκε και ηχογράφησε με κορυφαίους μουσικούς και τραγουδιστές. Δημοσίευσε άρθρα και μελέτες του (σε εφημερίδες και νομικά περιοδικά), καθώς και ποιήματά του.Δημοσίευσε άρθρα και μελέτες του (σε εφημερίδες και νομικά περιοδικά), καθώς και ευάριθμα ποιήματά του.
Διαβάστε επίσης:
σχετικά νέα
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
