Βιβλιοπαρουσίαση: «45 κι ακόμα μετράω» Συγγραφέας Φωτεινή Κωνσταντοπούλου | Εκδότης Ελληνοεκδοτική | ISBN 9789605637811 | Αριθμός Σελίδων 128
Υπάρχουν επιστημονικά συγγράμματα, ενημερωτικά έντυπα, μυθιστορήματα, χρονογραφήματα… Στο τελευταίο είδος θα ήθελα να αναφερθώ σήμερα. Συνήθως το χρονογράφημα είναι ένα αυτοτελές κείμενο, που ακροβατεί ανάμεσα στη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία. Το συναντάμε σε στήλες εφημερίδων ή ιστοσελίδων ποικίλης ύλης. Έχει σκοπό να ψυχαγωγήσει τον αναγνώστη μέσα από την περιγραφή και την κριτική καθημερινών κοινωνικών καταστάσεων, χρησιμοποιώντας χιούμορ και ειρωνεία.
«45 κι ακόμα μετράω»
Όταν ήμουν μικρή ανακάλυψα στην ενημερωμένη βιβλιοθήκη του πατέρα μου, το «Ελληνική Μυθολογία» του Νίκου Τσιφόρου. Δεν είχα ξαναδεί κάτι παρόμοιο, αφού ο Αρκάς τότε δημοσίευε τις ιστορίες του, μόνο στο περιοδικό «Βαβέλ», που δεν είχε μπει ποτέ σπίτι μας. Ο Τσιφόρος καυτηρίαζε τους δώδεκα θεούς του Ολύμπου με μοναδικό τρόπο, χρησιμοποιώντας λαϊκή γλώσσα κι έξυπνες ατάκες. Τους παρουσίαζε ως καθημερινούς ανθρώπους με πάθη, λάθη και ανεξάντλητες γκάφες, χωρίς να παρεκκλίνει από τις ιστορικές πηγές. Μέσα από το χιούμορ και τον σαρκασμό, ο συγγραφέας έλεγε σοφίες:
«Αλλάζουμε κοστούμια και λάμπες, αλλά μυαλά δεν αλλάζουμε»
Επειδή διδασκόμουν μυθολογία εκείνο το διάστημα στο σχολείο, ο Τσιφόρος έγινε σύντροφος, βοηθώντας με στην αποτύπωση του ονόματος, του χαρακτήρα και των ικανοτήτων κάθε θεού.
Είχα λησμονήσει τα έξυπνα κείμενα του, ώσπου έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο της Φωτεινής Κωνσταντοπούλου, με τίτλο «45 κι ακόμα μετράω», που εκδόθηκε τον Ιούνιο του 2026, από την Ελληνοεκδοτική. Μαγικά, ο παλιός μου φίλος ζωντάνεψε, μέσα από τα γραπτά μιας σύγχρονής γυναίκας, που εκφραζόταν χωρίς καμμιά πρόθεση εντυπωσιασμού, περιγράφοντας με χιούμορ, σκηνές της δικής μου ρουτίνας. Το λάτρεψα. Αναζήτησα πληροφορίες για την πνευματώδη δημιουργό.
Η Φωτεινή Κωνσταντοπούλου θα μπορούσε να είναι η κοπέλα της διπλανής πόρτας, όπως με περίσσια μετριοπάθεια φαίνεται να λέει συχνά στο βιβλίο της: «εργάζομαι στο δημόσιο….». Δεν είναι όμως, γιατί αυτό που δεν αναφέρει είναι πως έχει τιμηθεί από την «Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα» ως υψηλού προφίλ υποστηρίκτρια για τη συμβολή της στο έργο του Οργανισμού, με αφορμή το παιδικό βιβλίο της, «Μια Ζαχαρένια Συνταγή», που μιλά για την προσφυγιά, διδάσκοντας τους μικρούς αναγνώστες τη δύναμη της αγκαλιάς και της αλληλεγγύης.
Δεν κάνει λόγο επίσης, για τα πετυχημένα παιδικά βιβλία που έχει εκδώσει τα τελευταία χρόνια, μέχρι να αποφασίσει να ασχοληθεί και λίγο με τους μεγάλους. Έκανε άριστα, αν θέλετε τη γνώμη μου. Δε μπορούσα να σταματήσω την ανάγνωση του απολαυστικού έργου της.
Στο «45 κι ακόμα μετράω», η Κωνσταντοπούλου καταπιάνεται με όσα ευτράπελα συμβαίνουν καθημερινά σε όλους μας. Σίγουρα, πολλοί έχουμε σκεφτεί πως αν τα καταγράφαμε θα βγάζαμε βιβλίο. Ευτυχώς το έκανε εκείνη για εμάς.
Έπιασα τον εαυτό μου να γελά, να θυμώνει και να μελαγχολεί με άτομα και καταστάσεις που ξεδιπλώνονται σε κάθε κεφάλαιο. Αναφέρω χαρακτηριστικά τους «ανακαινιστές», όπως ονομάζει όσους νομίζουν πως θα σε αλλάξουν για να έρθεις στα μέτρα τους, ένα ζευγάρι ορειβατικά παπούτσια των 120 ευρώ, αγορασμένα προς εντυπωσιασμό μιας σύντομης και ατυχούς σχέσης, η πρόσκληση σε γάμο που πολεμάς μα δε μπορείς να αποφύγεις, οι συμβουλές αγνώστων για όσα τρως, φοράς ή σκέφτεσαι και τα «αδέρφια» όσων περιμένεις να σε εξυπηρετήσουν και τελικά κλέβουν τη δική σου προτεραιότητα στη σειρά.
Μέσα στις σελίδες του βιβλίου θα ανακαλύψετε τη δική σας διαδρομή προς τη δουλειά, τους δικούς σας φίλους και γείτονες, τις δικές σας γκάφες.
Η Κωνσταντοπούλου γράφει όπως ακριβώς σκέφτεται, δεν φιλτράρει, δεν ωραιοποιεί, δεν κολακεύει. Χρησιμοποιεί μικρές προτάσεις, απλές λέξεις μα και έξυπνους χαρακτηρισμούς. Κάθε κεφάλαιο καταπιάνεται με διαφορετικά σκηνικά και φάσεις της ζωής μια σύγχρονης γυναίκας. Το περιεχόμενο του ψυγείου για παράδειγμα, ή ο καφές στο μπαλκόνι στο Παγκράτι, γίνονται ενδιαφέροντα θέματα σχολιασμού και σάτιρας.
Τα χρονογραφήματα της μετατρέπονται σε ευθυμογραφήματα ή ψυχογραφήματα, ανάλογα με τη διάθεση του αναγνώστη.
Λυπήθηκα όταν έφτασα στην τελευταία σελίδα, συνειδητοποίησα όμως πολύ γρήγορα, πως αν ξεκινούσα από την αρχή θα ένιωθα την ίδια χαρά, ταύτιση και μελαγχολία. Αυτό είναι το καλό με τέτοιου είδους κείμενα, δεν παλιώνουν και δεν γίνονται βαρετά. Μπορείς να ανατρέχεις σε αυτά, κάθε φορά που θυμάσαι πως ότι σου συνέβη, έγινε αφορμή σπαρταριστής καταγραφής στα μαγικά χέρια μιας ευφυούς συγγραφέως.
«45 κι ακόμα μετράω», λοιπόν… εσείς μπορείτε απλώς να αλλάξετε το νούμερο μπροστά….
Γράφει η Πολύμνια Ρέγκου
σχετικά νέα
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
