’Σε ένα μπαλκόνι κοντά στη λίμνη
είχα φυτέψει μια πεόνια
που ψέκαζε τον χώρο με τριμμένο κόλιανδρο
κι έδινε να γεύομαι φράουλα και καρύδα.
Οι δρόμοι αυτοί μου θυμίζουν ζεστές μέρες,
τα τραγούδια αυτά χρωματίζουν μωβ τους ουρανούς
κι η μυρωδιά αυτή,
ορκίζομαι πως είναι από σταφύλι’’. Ένα κέντρο στα Γιάννενα, Γιώργος Σεμερτσίδης.
Αποτελεί ένα απόσπασμα της δεύτερης ποιητικής συλλογής του Γιώργου Σεμερτσίδη, με τίτλο, “Συλλογή ενός τρίτου έρωτα”. Και όμως, μονάχα από αυτό το απόσπασμα, μπορεί κανείς να γευτεί και να αισθανθεί τις μυρωδιές και το φως που διαπερνά αυτούς τους στίχους. Ο ανερχόμενος συγγραφέας, καταφέρνει να αποδώσει έντονα ακόμα και τα πιο περίπλοκα αισθήματα που κυριαρχούν στα τρίσβαθα μιας θνητής και απλοϊκής ψυχής, φλερτάροντας με τον ρεαλισμό και συνάμα με μια νότα λυρική.
Ο δημιουργός, μας παίρνει μαζί του σαν ένα ταξίδι μέσα στον χώρο των αναμνήσεων. Κάθε στροφή σε κάθε ποίημά του, αποτελείται χαρακτηριστικά από έντονες εικόνες και εξάπτει τις αισθήσεις (γεύση, ακοή, όσφρηση) κάτι που μεταφέρει τον αναγνώστη με άμεσο τρόπο στην δική του ατομική πραγματικότητα. Αυτό μας επιτρέπει επίσης, να διαισθανθούμε την βιωματικότητα αυτών των αναμνήσεων που μπορεί εν μέρει, να ανήκουν και στον ίδιο. Κάθε ανάμνηση όμως παίρνει τη μορφή και τη μαγεία που της δίνουμε εμείς.
Επιλέγοντας το πιο μοιραίο σύμπτωμα της ανθρώπινης φύσης-τον έρωτα- τον συνδυάζει με χρονικούς προσδιορισμούς, εξού και ο τίτλος. Όπως μας αναφέρει και στην αρχή, χρονικά ο τρίτος έρωτας, θεωρείται πως αποτελεί τον πιο καταλυτικό από όλους. Και αυτό, ίσως και να ισχύει, αλλά θα μπορούσε κανείς να το αποδώσει και σε έναν έρωτα, όχι έντονο, μα πιο ώριμο, ο οποίος καταλήγει σε κάτι ολοκληρωτικό, γαλήνιο και αμετάκλητο και ο χαρακτηρισμός του ως τρίτος έρωτας, θα μπορούσε να σημαίνει συμβολικά τον τελευταίο από όλους τους έρωτες.
Ο ποιητής χρησιμοποιεί απόλυτες εκφράσεις, όπως το ποτέ, μια τραγικότητα στους συλλογισμούς του καθώς και τον ρομαντισμό, σε πολλά σημεία της συλλογής του, ακόμα και για τις πιο φαινομενικά καθημερινές συνθήκες στην ζωή ενός ατόμου. Πολλές φορές, προτιμάει ως φόντο μια πόλη και συγκεκριμένα τα Γιάννενα, κάτι που μας κεντρίζει το ενδιαφέρον αφού μας καθιστά εμφανή τη σύνδεση του με αυτά.
Τέλος, το δεύτερο μέρος αυτής της αινιγματικά μεθυστικής συλλογής με περιγραφή ‘’Όσα δεν σου έχω πει’’ μας κάνει να οραματιστούμε έναν έρωτα ανεκπλήρωτο. Η αινιγματική Άννα, που φιγουράρει στις σελίδες του, μας κάνει να την ερωτευτούμε και ο συγγραφέας κάνει το πολύ εφευρετικό βήμα: Δε μας τη προσφέρει απλόχερα, αφήνοντάς μας να της δώσουμε μια προσωπική μας μορφή και υπόσταση, όπως αρμόζει σε έναν μοιραίο, τρίτο έρωτα: Για κάθε έναν από εμάς διαφέρει, μα δε παύει να χάνει στιγμή από τη μοιραία του γοητεία.
Γράφει η Χριστίνα Ατμαζίδου
σχετικά νέα
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
