Σχόλια/Κριτική
Η Καμπίρια, μια αδιόρθωτα αισιόδοξη, μικροκαμωμένη πόρνη στα φτωχικά περίχωρα της Ρώμης, πέφτει συνεχώς θύμα εκμετάλλευσης και προδοσίας από άνδρες που υπόσχονται αγάπη, αλλά η ίδια βρίσκει πάντα τη δύναμη να τινάζει τη σκόνη από πάνω της και να ελπίζει ξανά. Ο Φεντερίκο Φελίνι σκηνοθετεί ένα αξεπέραστο, βαθιά ποιητικό αριστούργημα, που αποτελεί το συνδετικό κρίκο ανάμεσα στον σκληρό ιταλικό νεορεαλισμό και το ονειρικό, υποβλητικό σινεμά της μεταγενέστερης φιλμογραφίας του. Η Τζουλιέτα Μασίνα παραδίδει μια από τις σπουδαιότερες ερμηνείες στην ιστορία της 7ης Τέχνης, συνδυάζοντας την εκφραστικότητα ενός βωβού κλόουν με την τραγικότητα μιας πληγωμένης ψυχής. Το φιλμ τιμήθηκε με το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας και το Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Καννών, επενδυμένο από τη διαχρονική, γλυκόπικρη μουσική του Νίνο Ρότα. Ο Φελίνι παίρνει τα κλασικά νεορεαλιστικά υλικά, τη φτώχεια, την περιθωριοποίηση, τους αληθινούς δρόμους της μεταπολεμικής Ιταλίας και τα μπολιάζει με μια ονειρική, σχεδόν τσιρκολάνικη ατμόσφαιρα. Η κάμερα δεν καταγράφει απλώς την κοινωνική δυστυχία, αλλά αναζητά το θαύμα και την πνευματική λύτρωση μέσα στη λάσπη. Η τελική σεκάνς της ταινίας είναι ένα από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά επιτεύγματα. Όταν η Μασίνα κοιτάζει σχεδόν απευθείας τον φακό, με το δάκρυ να τρέχει στο μάγουλο και ένα αμυδρό χαμόγελο να σχηματίζεται στα χείλη της, η κάμερα καταργεί την απόσταση με τον θεατή, μετατρέποντας την προσωπική της τραγωδία σε έναν παγκόσμιο ύμνο για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Γιατί να το δεις: Γιατί πρόκειται για ένα συγκλονιστικό, σπαρακτικό αριστούργημα που διαθέτει ένα από τα ομορφότερα και πιο ελπιδοφόρα φινάλε που γυρίστηκαν ποτέ. Ένα φιλμ που απευθύνεται αυστηρά σε σινεφίλ.