Σε ηλικία επτά ή οκτώ ετών, η Ανθούλα Χαιροπούλου συγκέντρωνε τα μικρότερα αδέλφια της, τους μοίραζε ρόλους ενηλίκων και τα έβαζε να εκφράσουν όσα απαγορεύονταν στο οικογενειακό τραπέζι. Το παιχνίδι αυτό το ονόμαζε «παιχνίδι του καθρέφτη».
Την ίδια εποχή έκανε πρωταθλητισμό στην ενόργανη γυμναστική, μια διαδρομή δεκατεσσάρων χρόνων που την οδήγησε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004.
Από την ενόργανη στο θέατρο
- Σπούδασε υποκριτική και χορό.
- Μαθήτευσε στη Μόσχα στα ακροβατικά και την ισορροπία κοντά στον θρυλικό προπονητή της σοβιετικής ενόργανης γυμναστικής, Λεονίντ Αρκάγιεφ.
- Εργάστηκε ως χορεύτρια σε παραστάσεις χοροθεάτρου.
- Από το 2009 διδάσκει σε παιδιά και ενηλίκους ακροβατική κίνηση, ενόργανη γυμναστική και λαϊκούς χορούς από όλο τον κόσμο, ενώ στήνει θεατρικά εργαστήρια για ερασιτέχνες.
- Από το 2016 παίζει στο θέατρο. Έχει ανέβει στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου και έχει δουλέψει σε χώρους όπως το Θέατρο του Νέου Κόσμου και το Θέατρο Σταθμός.Την υποκριτική την αποκαλεί ιερή ακροβασία ανάμεσα στο τραγικό και το γελοίο, μια φράση που στη δική της περίπτωση έχει και κυριολεκτική σημασία.
- Με τη μουσικοθεατρική ομάδα «Αδέσποτες Σκύλες» εμφανίζεται εντός και εκτός Ελλάδας.
Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη το 1988, εγκαταστάθηκε το 2018 στη Σύρο, όπου πήγε, όπως λέει, ως ερωτική μετανάστρια. Στο νησί η πολυσχιδής προσωπικότητα της βρήκε χώρο να απλωθεί. Έγραψε και σκηνοθέτησε μαζί με φίλους μια παράσταση για παιδιά, ενώ την ίδια περίοδο ξεκίνησε να μελετά και τρομπέτα.
Το θέατρο παραμένει ωστόσο το κέντρο της δουλειάς της. Στο «Εγώ, μια δούλα» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, έναν αντιπολεμικό μονόλογο σε σκηνοθεσία Στέλλας Τσιροπινά, η Ανθούλα αφηγείται τον μύθο της Εκάβης από τη μεριά μιας ανώνυμης δούλας. Η βασίλισσα εκδικείται σφάζοντας τα παιδιά του Πολυμήστορα, και η πιστή δούλα έρχεται αντιμέτωπη με μια πράξη που υπερβαίνει τα όρια της αφοσίωσής της. Η παράσταση παρουσιάζεται σε Σύρο, Λέρο, Χίο και Θεσσαλονίκη:«Εγώ, μια δούλα» στο Θέατρο Τ.
Μια συζήτηση με την Ανθούλα Χαιροπούλου
Το κορίτσι που κάποτε έβαζε τα αδέλφια του να λένε τα απαγορευμένα υποδύεται σήμερα μια γυναίκα – δούλα που επιλέγει τη ρήξη με τη σιωπή. Με αφορμή την παράσταση συζητήσαμε μαζί της, και οι απαντήσεις της ακολουθούν όπως ακριβώς διατυπώθηκαν.
- Ποια φράση του έργου ή στιγμή της παράστασης έχει αποτυπωθεί μέσα σου;
«Δεν τα λυπήθηκες, μωρή, τ’ άμοιρα πλάσματα, τ’ αθώα;» Είναι η στιγμή που η δούλα, μην αντέχοντας άλλο την κτηνωδία, υψώνεται ηθικά πάνω απ’ όλους και αρνείται να παραμείνει ένας ακόμη βουβός κρίκος στην αλυσίδα του εγκλήματος. Μέσα σε αυτή την κραυγή, συμπυκνώνεται ο πόνος όλων των καταπιεσμένων αυτού του κόσμου, αλλά και η αβάσταχτη αλήθεια πως το τίμημα της βίας το πληρώνουν πάντα οι αθώοι. Και σήμερα, με τις εικόνες των νεκρών παιδιών να στοιχειώνουν τη συλλογική μας συνείδηση, αυτά τα λόγια ξεπερνούν τα όρια του έργου και γίνονται μια οδυνηρά επίκαιρη ερώτηση.
- Ποιο ερώτημα/ποια ερωτήματα άνοιξε η παράσταση για σένα; Βρήκες απάντηση/απαντήσεις;
Η παράσταση ήταν ακόμη μια ευκαιρία για να αναρωτηθώ πόσο εύκολα ο άνθρωπος συνηθίζει τη φρίκη και γίνεται μέρος της, πώς η σιωπή γίνεται συνενοχή και ο φόβος ένα όχημα σύμπλευσης. Κοιτάζοντας τη δούλα, που κάποια στιγμή δεν αντέχει άλλο και υψώνει τη φωνή της, αναρωτιέμαι και βλέπω πόσο έχουμε απομακρυνθεί από την εξέγερση, πόσο προσπαθούμε να χωρέσουμε τις διεκδικήσεις μας σε πλαίσια αποδεκτά, ευγενικά και ακίνδυνα. Πώς μοιάζουν όλα να έχουν γίνει πρότζεκτ, τρεντ και life style με όρους αγοράς και παραγωγής. Πώς ξεχνάμε το όνειρο και το όραμα ενός άλλου κόσμου. Ξεχνάμε όμως, ότι τίποτα δεν μας χαρίστηκε. Ό,τι κατακτήθηκε, κατακτήθηκε με τα σώματά μας στον δρόμο, με ρήξεις και με αγώνες. Γιατί το πιο τρομακτικό δεν είναι η κτηνωδία, αλλά η κανονικότητά της που παύει να μας εκπλήσσει.
- Ποια συζήτηση θα ήθελες να συνεχιστεί μετά το τέλος της παράστασης;
Θα με ενδιέφερε να συζητήσουμε για το πώς ένας άνθρωπος μπορεί να καταλήξει να υπηρετεί μια βαρβαρότητα που βαθιά μέσα του αποστρέφεται, αλλά και για εκείνη τη στιγμή που βρίσκει τη δύναμη να ορθώσει το ανάστημά του και να διεκδικήσει τη δυνατότητα να αλλάξει τον ρου της ιστορίας.
- Τι σου μένει όταν μια παράσταση κλείνει τον κύκλο της και επιστρέφεις στην καθημερινότητά σου;
Με αυτήν την ερώτηση μου ήρθε στο μυαλό ένα ποίημα της Κατερίνας Γώγου που λέει: «Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ είναι μη γίνω «ποιητής». Μην κλειστώ στο δωμάτιο ν’ αγναντεύω τη θάλασσα κι απολησμονήσω…» Είναι που μένω στη Σύρο και γύρω γύρω έχει θάλασσα; Σίγουρα πάντως μου μένει η ανάγκη να μην επιστρέψω στην «καθημερινότητα μου».
- Τι σου έχει μάθει το θέατρο για τη ζωή/τους άλλους/τον εαυτό σου, που δύσκολα θα μάθαινες με άλλο τρόπο;
Για τη ζωή μου, μου έχει μάθει πως η ελευθερία δεν γεννιέται από την απουσία ορίων, αλλά αντιθέτως μέσα από τη δέσμευση, την αφοσίωση· αλλά και τη συνειδητή επιλογή να ενσκύψεις και να εμβαθύνεις. Για τους άλλους, μου θυμίζει κάτι ουσιαστικό: πως βλέπουμε τον κόσμο όχι όπως είναι, αλλά μέσα από αυτό που είμαστε εμείς τελικά. Και, σε προσωπικό επίπεδο, μου έχει μάθει την αξία του «τώρα» και πόσο συχνά εγώ κατοικώ στο «πριν» και στο «μετά», χάνοντας όσα συμβαίνουν στο παρόν. Τώρα που το σκέφτομαι (χωρίς να θέλω να μειώσω την αξία του θεάτρου) όλα αυτά μου τα μαθαίνει και η κόρη μου καθημερινά…
σχετικά νέα
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
