Μεταφέρεται για σήμερα 22/9 η «Λυσιστράτη» του Σταμάτη Κραουνάκη | Θέατρο Δάσους

Χρόνια με κυνήγαγε σαν υποχρέωση. Ξανά και ξανά και ξανά. Πρώτα απ’ όλα το κείμενο. Μετά σημειώσεις, μουσικές, εισαγωγές.

Κάποια τραγούδια από το πρώτο μας ανέβασμα το κοινό με το Λάκη και το Βουτσινά και τη Λίνα. Αλλά αυτή η Λυσιστράτη ήμουν εγώ στην εποχή μου.

Δηλαδή η Λένα που με φόρεσε κατάσαρκα. Και μετά όλοι οι άλλοι ήρωες μου!

Ο Χριστόφορος, ο Χρήστος, η Στέλλα, η Σοφία, η Μαρία, ο Σπανάκης, ο Στιβ, ο Καραθανάσης, ο θεος Απόλλων, ο Κώστας ο Μπουγιώτης, η Έλενα

Ποιος θεός ούτε ξέρω ο Θεολόγος χωρίς αυτή τη φορά το βιολί του αλλά με όλη του την ύπαρξη.

Το μείον τρία στη στέγη η Αφροδίτη Παναγιωτάκου η τρυφερότητα της,

η Δήμητρα η Δήμητρα. Ο Κωσταντίνος η Δέσποινα.

Δεν το ήθελε και δεν το πίστευε κανείς κανείς εκτός από το Μιχαήλ που το πέρασε!

Πέντε μήνες πρόβα βουτηγμένοι στην ύλη του.

Όρθιο το κοινό στο Ηρώδειο δυο μέρες απανωτές.

Ο Takis μου απ’ το Λονδίνο με τα ρούχα και το μοναδικό το σκηνικό

που κακά τα ψέματα το είδαμε αντιγραμμένο εδώ κι εκεί όπως συμβαίνει συνήθως όταν κάτι πιάνει οροφή!

Ο Τάκης ο Γεώργας παραγωγή μας, η Νικόλ από το φεστιβάλ κοντά μας.

Τα κορίτσια Ιουλιέτα Χρυσαντινα

Το πρώτο στάδιο ήτανε η χαρά και μετά μια μουλωχτή σιωπή

«έλα μωρέ καλό ήτανε κάντε ότι δεν έγινε»!

Η γνωστή πολύ γνωστή μας πια εθνική φροντίδα.

Κατάφερα ανάποδα με το χαρακτήρα μου να μπω στη θάλασσα της αγάπης και να απολαύσω μαζί με τους εξαιρετικούς αγαπημένους μου ανθρώπους που το ζωντάνεψαν και το σύντροφο Δημήτριο Ανδρεάδη που δεν έλειψε ποτέ και κράτησε απάνω του στο πιάνο την πρόβα και με κατέβαζε όταν θύμωνα και ετοίμασε και τους υπόλοιπους παίκτες και τα καταφέραμε.

Και οι υπόλοιποι παίκτες τα δώσαν όλα κι αυτοί.

Και η Στέλλα η Κάλτσου η αγάπη μου που φώτισε απ’ τα έγκατα της ψυχής της και το μωρό μου η Μαριλένα φρουρός ακοίμητος! δίπλα απ’ την αρχή μέχρι το τέλος.

Ναι και στο τέλος πήδηξε και στη σκηνή. Και τα ήξερε όλα βέβαια. Ολονυχτίες συνομιλίας Αθήνα Λονδίνο Κορωπί Κυψέλη Αγίου Μελετίου Αγιο Στέφανο Πετράλωνα. Η Άννα Νταλάρα Όρθια δίπλα,

και ο Νίκος ο Καλτσάς να στέλνει εικόνες από αγγεία να τα πάρει και ο Θοδωρής μου ο Πανάς που γιόρτασε τους χορούς.

Και η Βενετία βέβαια και ο Σπύρος βέβαια τα μωρά τα αγαπημένα οι καινούριοι.

αχ θεέ μου και κάνουμε άλλη μια επιτυχία στο Λυκαβηττό που έτρεμα

τίγκα και εκεί το θέατρο επέμενε ο δήμαρχος και είχε δίκιο.

Τώρα μετά από πολύ κόπο, βρήκαμε ημερομηνία πάμε Θεσσαλονίκη.

Το ήθελα πολύ το ήθελαν κι εκείνοι.

Ζωντανό μάθημα.

Αρκεί να το θέλεις πολύ τελικά.

Αυτή η Λυσιστράτη είμαι εγώ Σταμάτης στην εποχή μου όρθιος ακόμα με συντρόφους δυνατούς. Σήμερα μπορώ να πω ότι το φεστιβάλ μου πρότεινε να το πάμε στην Επίδαυρο στις 15 του Αυγούστου που είχε κενή ημερομηνία. Δεν το δέχτηκα για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι θα υπέγραφα ένα φινάλε.

Ο δεύτερος είναι ότι το επόμενο Σάββατο θα έπαιζε το κρατικό Βορείου Ελλάδος τη δικιά του Λυσιστράτη του Αριστοφάνη και το θεώρησα ελαφρώς άκομψο απέναντι στον Αστέριο και στα παιδιά του κρατικού που μου έχουν φερθεί εξαιρετικά.

Η δικιά μας άλλωστε Λυσιστράτη είναι του Σταμάτη ξεκάθαρα.

Μια ηρωίδα καινούργια διαυγής και αιώνια.

Μωρό μου αγάπη μου Αργυρω

πόσο σ’ ευχαριστώ που δέχτηκες να παίξεις και να σαρώσεις την Σπαρτιάτισσα.

Και κάτι για τη σκηνοθεσία η οποία δεν είναι επισήμως η δουλειά μου

αν και στήνω θεάματα απ’ το 2000.

Ένα σημαντικό θέμα με τη σκηνοθεσία ειδικά στο μουσικό θέαμα είναι η κατανόηση και η επίγνωση επιλέξει και με την νότα σωστή του μουσικού κειμένου συνοπτικά.

Τονισμοί αισθήματα και νόημα.

Εκεί μεγάλη σημασία τόσο που όταν σηκώθηκε ο θίασος ήταν σχεδόν όλα φυσιολογικά

αν προσθέσει κανείς και το εξαιρετικό και πολύ λειτουργικό σκηνικό του Takis

Μετά ήταν όλα εύκολα.

Σταμάτης Κραουνάκης