Υπάρχει μια ηλικία στην οποία ακόμα πιστεύεις ότι ένας δυνατός άνεμος μπορεί να σε πάρει μαζί του, να σε παρασύρει. Που το ουράνιο τόξο δεν είναι ένα μετεωρολογικό φαινόμενο, αλλά μια υπόσχεση, ή μια διαδρομή. Που ένα Σκιάχτρο μπορεί να σκέφτεται, ένα Τενεκεδένιο πλάσμα να έχει συναισθήματα και ένα Λιοντάρι να φοβάται και τη σκιά του
Μετά μεγαλώνεις. Και νομίζεις ότι αυτή η ηλικία πέρασε.
Ο Λύμαν Φρανκ Μπάουμ παρέδωσε τον «Μάγο του Οζ» στον κόσμο το 1900. Από τότε, η ιστορία της Ντόροθι έχει διασκευαστεί εκατοντάδες φορές, επιβιώνοντας μέσα από την pop κουλτούρα και τη συλλογική μνήμη. Κάθε γενιά βρίσκει μέσα της κάτι δικό της – όχι γιατί η ιστορία αλλάζει, αλλά γιατί εμείς αλλάζουμε και η ιστορία μας περιμένει στο ίδιο σημείο, για να μας θυμίσει ποιοι είμαστε.
Φέτος, η Παιδική Σκηνή Θεσσαλονίκης μεταμορφώνει τη σκηνή του Metropolitan Urban Theater σε ένα σύγχρονο, ονειρικό musical. Στο τιμόνι ο Πασχάλης Αραμπατζής και η Δήμητρα Θεοδουλίδου. Δύο πολύ αξιόλογοι και συμπαθέστατοι δημιουργοί που εδώ και χρόνια συνεργάζονται στην Παιδική Σκηνή, ψυχαγωγούν, αλλά ταυτόχρονα εμψυχώνουν και εκπαιδεύουν, έχοντας κατακτήσει την πιο δύσκολη ισορροπία: να μιλούν ταυτόχρονα στο παιδί που ανακαλύπτει τον κόσμο και στον ενήλικα που πιστεύει πως θα βαρεθεί παρακολουθοντας μια παιδική παράσταση.
Σε αυτή τη νέα εκδοχή, η Χώρα του Οζ είναι ένας παραμυθένιος κόσμος που ζωντανεύει στη σκηνή του Μετροπόλιταν. Με την πρωτότυπη μουσική και τους στίχους του Αίσωνα και τις οργανικές χορογραφίες του Ντίνου Φραγκούλη, η παράσταση αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το τι σημαίνει ποιοτικό θέατρο για όλες τις ηλικίες σήμερα.
Συναντήσαμε τον Πασχάλη και τη Δήμητρα και μιλήσαμε για αυτή την μαγευτική παράσταση, για το τρόπο που στήθηκε, για γοητεία της ουτοπίας, και το ξελόγιασμα των παραμυθιών.
Συνέντευξη Πασχάλης Αραμπατζής, Δήμητρα Θεοδουλίδου
«το αληθινό θάρρος είναι να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου ακόμα και όταν φοβάσαι».
- Ο Μάγος του Οζ έχει διασκευαστεί εκατοντάδες φορές παγκοσμίως. Κάποιες από αυτές ήταν αξέχαστες. Τι είδατε εσείς στο κείμενο του Μπάουμ που σας έπεισε πως έχετε κάτι δικό σας να πείτε;
Πασχάλης: Αυτό που με έπεισε προσωπικά στο κείμενο δεν ήταν τόσο η ίδια η περιπέτεια, όσο η ανάγκη των ηρώων να πιστέψουν ότι τους λείπει κάτι για να προχωρήσουν. Η αίσθηση ότι χρειάζονται μια εξωτερική επιβεβαίωση για να νιώσουν ολοκληρωμένοι διατρέχει όλη τη διαδρομή τους.
Με ενδιέφερε να σταθώ σε αυτή τη λεπτή γραμμή, ανάμεσα σε αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε και σε αυτό που ήδη υπάρχει μέσα μας, αλλά δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε. Εκεί είδα μια ιστορία ενηλικίωσης που δεν βασίζεται στη δύναμη, αλλά στην αποδοχή.
Ο κόσμος του Οζ εμφανίζεται ως μαγικός, αλλά στην ουσία είναι ένα σύστημα από προβολές και ψευδαισθήσεις. Μέσα σε αυτό, οι ήρωες υιοθετούν ταυτότητες που τους δίνονται, μέχρι τη στιγμή που αυτές αρχίζουν να μην τους χωράνε πια.
Αυτό, για μένα, συνομιλεί άμεσα με το σήμερα, με την ανάγκη να αναζητούμε διαρκώς κάτι περισσότερο, ενώ συχνά αυτό που ψάχνουμε είναι ήδη εκεί.
Δήμητρα: Με γοητεύουν γενικότερα πάρα πολύ οι ιστορίες που αφορούν ουτοπικές, μαγικές χώρες, όπως η Χώρα του Ποτέ στον Πίτερ Παν, η Χώρα των Θαυμάτων στην Αλίκη, η Νάρνια… Μου δημιουργείται έξαψη και περιέργεια για τους διαφορετικούς αυτούς κόσμους, πέρα από την κανονικότητα που ξέρουμε, ενώ ταυτόχρονα οι περιπέτειες των ηρώων στις χώρες αυτές παράγουν την ελπίδα πως, όσα ευτράπελα και να συμβούν, στο τέλος οι ήρωες «ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Μια τέτοια ιστορία είναι και «Ο Μάγος του Οζ». Το μήνυμα πως ακόμα και μετά τις πιο ισχυρές καταιγίδες βγαίνει το ουράνιο τόξο, δοσμένο μέσα από ένα μαγεμένο βασίλειο, με φανταστικούς ήρωες και ξόρκια, μου φάνηκε μια ιδανική συνταγή που θέλησα πολύ να μοιραστώ με τους θεατές, μικρούς και μεγάλους.
- Ο Μπάουμ έγραψε τρεις ήρωες που αναζητούν κάτι το οποίο ήδη κατέχουν: ένα Σκιάχτρο χωρίς μυαλό που σκέφτεται, έναν Τενεκεδένιο χωρίς καρδιά που νιώθει, ένα Λιοντάρι χωρίς θάρρος που τολμά. Είναι μια από τις πιο έξυπνες παγίδες της παιδικής λογοτεχνίας. Πού βρίσκεται κατά τη γνώμη σας η ιδιοφυΐα της;
Πασχάλης: Η ιδιοφυΐα του βρίσκεται στο ότι χτίζει μια αφήγηση αναζήτησης, μόνο και μόνο για να την ανατρέψει στο τέλος της. Οι ήρωες δεν αποκτούν κάτι που δεν είχαν, απλώς το αναγνωρίζουν.
Το Σκιάχτρο, ο Τενεκεδένιος και το Λιοντάρι κινούνται μέσα σε μια διαρκή παρεξήγηση του εαυτού τους. Πιστεύουν ότι τους λείπει κάτι, ενώ στην πραγματικότητα αυτό ήδη εκδηλώνεται στη συμπεριφορά τους.
Εκεί, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται και η δύναμή του. Όχι σε μια λύση που δίνεται στο τέλος, αλλά στο ότι αποκαλύπτεται πως η λύση υπήρχε από την αρχή.
Δήμητρα: Η ιδιοφυΐα που περιγράφετε κρύβεται στην ίδια τη ζωή. Η κοινωνία μας, όπως και ο μικρόκοσμος του Οζ, είναι φτιαγμένη από ανθρώπους που αναπαράγουν συμπεριφορές ανάλογες με την ταυτότητα που τα περιβάλλοντα πρόσωπά τους, τους έχουν προσδώσει. Ακριβώς εκεί έρχεται ο Μπάουμ, με αλληγορικό τρόπο, για να μας θυμίσει πως το οποιοδήποτε χαρακτηριστικό υπάρχει εν δυνάμει μέσα μας, και αρκεί ένα ταξίδι αυτογνωσίας ή αλλιώς ένα κίτρινο μονοπάτι γεμάτο περιπέτειες και ευτράπελα, που θα ωθήσουν το χαρακτηριστικό αυτό προς τα έξω.
- Η παράσταση απευθύνεται σε παιδιά και ενήλικες ταυτόχρονα. Πρόκειται, αν είμαστε ειλικρινείς, για έναν από τους πιο απαιτητικούς συνδυασμούς κοινού που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας δημιουργός. Πού είναι η γραμμή που αν την περάσεις χάνεις τα παιδιά, και αν δεν την φτάσεις χάνεις τους γονείς;
Πασχάλης: Η παράσταση δεν αλλάζει προσέγγιση ανάλογα με το κοινό της. Ο τρόπος είναι ενιαίος, όπως και το βλέμμα πάνω στο έργο. Αυτό που αλλάζει είναι ο τρόπος που θα την διαβάσει ο θεατής.
Δεν προσπαθώ να κάνω κάτι διαφορετικό για τα παιδιά και κάτι διαφορετικό για τους ενήλικες. Τα ίδια στοιχεία, οι ίδιες εικόνες και τα ίδια νοήματα είναι εκεί για όλους.
Η διαφορά βρίσκεται στο τι θα κρατήσει ο καθένας και στο πως θα ζήσει την εμπειρία της ιστορίας. Αλλά το υλικό είναι κοινό και μένει ακριβώς το ίδιο.
Δήμητρα: Πιστεύω πως όλα έχουν να κάνουν με την αλήθεια. Το κοινό, ενήλικο ή ανήλικο, έρχεται στο θέατρο για να ακούσει μια ιστορία. Όταν αυτή λοιπόν ειπώνεται με σεβασμό στον άνθρωπο, μικρό ή μεγάλο, και προκύπτει από την ανάγκη να «πεις κάτι», τότε νομίζω πως είναι δύσκολο να αποτύχει ένας δημιουργός. Συγκεκριμένα για το θέατρο για παιδιά, η διαφορά είναι πως η αλήθεια αυτή οφείλει να ειπωθεί με έναν τρόπο πιο ονειρικό, πιο χρυσαφένιο, πιο βαμβακερό για τους μικρούς μας φίλους, χωρίς να υποτιμά τη νοημοσύνη τους, και ταυτόχρονα να αγγίξει εκείνα τα κομμάτια της ψυχής των μεγάλων πιο νιώθουν ακόμη παιδιά.
- Ο σκηνοθέτης που δουλεύει πάνω σε κείμενο που ο ίδιος έχει συμβάλει να γραφτεί έχει μια σχέση με το υλικό που πολύ λίγοι σκηνοθέτες μπορεί να έχουν. Είχατε διαφωνίες με τη Δήμητρα;
Πασχάλης: Όταν ο σκηνοθέτης συμμετέχει και στη συγγραφή του κειμένου, η σχέση με το υλικό είναι πιο άμεση. Υπάρχει μια κοινή αφετηρία που κάνει τη διαδικασία συνεχόμενη και λιγότερο μεταφραστική, αφού το κείμενο δεν έρχεται ως κάτι έτοιμο προς απόδοση, αλλά διαμορφώνεται ήδη μέσα από τη σκηνική του σκέψη.
Με τη Δήμητρα υπήρξε φυσικά διάλογος και διαφορετικές οπτικές, όπως συμβαίνει σε κάθε διαδικασία που είναι ζωντανή και δημιουργική. Οι διαφορετικές αναγνώσεις του ίδιου υλικού μας βοηθούσαν να το εξετάζουμε από περισσότερες πλευρές και τελικά να το φέρνουμε πιο κοντά σε αυτό που θέλαμε να γίνει. Συνεργαζόμαστε πλέον τόσα χρόνια, ώστε να γνωρίζουμε καλά ο ένας τον άλλον και να έχουμε τον τρόπο οι “διαφωνίες” μας να λειτουργούν πάντα δημιουργικά.
- Έγραψες τη διασκευή μαζί με τον Πασχάλη που θα τη σκηνοθετούσε. Όταν στο τραπέζι κάθεται μια ηθοποιός-παιδαγωγός απέναντι από τον σκηνοθέτη, ποιο είναι το κέρδος και ποιο το κόστος;
Δήμητρα: Δεν ξέρω αν μπορώ να απαντήσω με μια γενικότητα σε αυτή την ερώτηση, γιατί στη συνεργασία μου με τον Πασχάλη, όσον αφορά τη συγγραφή του κειμένου πάντα, δεν μείναμε στους τίτλους «σκηνοθέτης» και «ηθοποιός», καθώς οι ιδιότητές μας αυτές αφορούν τη συνεργασία μας στη σκηνή. Αντιθέτως ο πυρήνας μας ήταν το «πάμε να φτιάξουμε κάτι που θα αγαπήσουν τα παιδιά». Αυτή η βάση λοιπόν δεν μπορεί να έχει κάποιο κόστος, ακριβώς επειδή ο στόχος είναι κοινός. Όταν αυτό που κάνεις σε αφορά φυσικά και υπάρχουν διαφωνίες, τις οποίες όμως ποτέ δεν εξέλαβα σαν κόστος, εφόσον ο ένας μπαίνει στην οπτική γωνία του άλλου, για να καταλήξουμε τελικά να πούμε μια ιστορία στα παιδιά. Τώρα, οι γνώσεις του ως σκηνοθέτης και οι δικές μου ως παιδαγωγός βοηθούν στο να γίνει η δουλειά με μεγαλύτερη ταχύτητα και προσοχή, και αυτό είναι κέρδος.
- Αν σας είχαν καλέσει απλώς ως συνεργάτες σε μια παραγωγή άλλου φορέα και όχι της Παιδικής Σκηνής Θεσσαλονίκης που τη ζείτε εδώ και πέντε χρόνια, πόσο διαφορετική παράσταση θα ήταν; Και αν ναι, σε τι;
Πασχάλης: Πέντε συνεργαζόμαστε με τη Δήμητρα, ενώ ο καθένας μας με την Παιδική Σκηνή Θεσσαλονίκης μετρά περισσότερα χρόνια. Εγώ, συγκεκριμένα, συμπληρώνω φέτος οκτώ.
Αν μας είχε ζητηθεί, λοιπόν, να δουλέψουμε απλώς ως συνεργάτες σε μια άλλη παραγωγή, χωρίς τη συνέχεια και τη σχέση που έχουμε χτίσει στην Παιδική Σκηνή Θεσσαλονίκης τα τελευταία χρόνια, νομίζω ότι το αποτέλεσμα θα ήταν αναγκαστικά διαφορετικό. Όχι απαραίτητα ως προς τις βασικές επιλογές, αλλά ως προς το βάθος της εμπιστοσύνης και της ελευθερίας στη διαδικασία.
Όταν υπάρχει μια σταθερή συνθήκη συνεργασίας, όπως αυτή που έχουμε εδώ, το έργο δεν χρειάζεται κάθε φορά να ξαναστηθεί από την αρχή σε επίπεδο σχέσης. Υπάρχει ήδη ένας κοινός κώδικας, που επιτρέπει να πάμε πιο γρήγορα και πιο τολμηρά στις επιλογές.
Σε μια πιο αποσπασματική συνεργασία, θα υπήρχε πιθανότατα περισσότερη επιφύλαξη στην αρχή και διαφορετικός ρυθμός στο πως φτάνεις στις ίδιες αποφάσεις. Το υλικό ίσως να παρέμενε ίδιο ως προς την πρόθεση, αλλά η διαδικασία θα το διαμόρφωνε αλλιώς.
Δήμητρα: Η τέχνη μπορεί να αναπτυχθεί ανεξάρτητα από τη στέγη που τη φιλοξενεί, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο χώρος δεν επηρεάζει την έκφρασή της. Όταν μια συνεργασία είναι μακροχρόνια, αναπτύσσονται κώδικες επικοινωνίας και προσωπικές σχέσεις που βοηθούν στην καλύτερη επίτευξη του στόχου, στην προκειμένη της παράστασης. Με την Παιδική Σκηνή Θεσσαλονίκης συνεργάζομαι σχεδόν εφτά χρόνια τώρα, οπότε για εμένα έχει άλλη βαρύτητα να δημιουργώ για ένα μέρος που αγαπώ και έχω οικειοποιηθεί τόσο πολύ, εφόσον συνδέομαι συναισθηματικά και υπάρχει εμπιστοσύνη.
- Ο Μπάουμ έγραψε μια ηρωίδα που δεν θέλει να κατακτήσει τίποτα, μόνο να γυρίσει σπίτι. Σε εποχή που τα παιδιά μεγαλώνουν με ήρωες που σώζουν γαλαξίες, πόσο επαναστατική σας φαίνεται αυτή η επιλογή;
Πασχάλης:Στον Μάγο του Οζ, η Ντόροθι αυτό που θέλει είναι να επιστρέψει στο σπίτι της. Και αυτό, από μόνο του, είναι μια πολύ καθαρή ανατροπή σε σχέση με τον τρόπο που συχνά σκεφτόμαστε τους “ήρωες”.
Σε μια εποχή όπου πολλά αφηγήματα βασίζονται στην υπέρβαση, στην κατάκτηση ή στη διάσωση του κόσμου, η επιλογή αυτή μοιάζει σχεδόν αντι-ηρωική. Για μένα, εκεί βρίσκεται και η δύναμή της. Δεν απορρίπτει την περιπέτεια, αλλά την τοποθετεί σε μια διαφορετική κατεύθυνση. Όχι προς το περισσότερο, αλλά προς το ουσιαστικό.
Δήμητρα: Μια ερώτηση στην οποία αναζητάμε, πολλές φορές, με τους μικρούς μαθητές μου απάντηση, είναι το «Τι σημαίνει ήρωας;» ή «Πώς φτιάχνεται ένας ήρωας;». Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουμε είναι πως ο ήρωας δεν έχει απαραίτητα σούπερ δυνάμεις ή ικανότητα να πετάει. Αυτό που σίγουρα όμως έχει είναι ενσυναίσθηση, αγάπη, θάρρος και ανάγκη να προστατέψει όσους αγαπάει. Αυτά είναι χαρακτηριστικά που σίγουρα έχει η Ντόροθι, και καλείται άθελά της σε ένα δύσκολο ταξίδι ενηλικίωσης για να τα ανακαλύψει. Η ανάγκη της να επιστρέψει στο σπίτι, αφορά την ασφάλεια που όλοι οι άνθρωποι αναζητάμε. Άλλωστε όπως ειπώνεται και στην παράσταση «το αληθινό θάρρος είναι να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου ακόμα και όταν φοβάσαι». Η Ντόροθι λοιπόν είναι ανοιχτή σε αυτή την περιπέτεια που την καλεί, με την ελπίδα πως θα επιστρέψει στους ανθρώπους που αγαπάει, πιο ολοκληρωμένη από πριν. Ακριβώς έτσι είναι η ζωή για όλους τους ήρωες του πραγματικού κόσμου, και εκεί είναι που τα παιδιά μπορούν να ταυτιστούν μαζί της και να πιστέψουν στον εαυτό τους.
- Επιλέξατε να γράψετε εξ ολοκλήρου νέα μουσική και στίχους για αυτή την παραγωγή. Με δεδομένο ότι υπάρχουν ήδη κλασικά τραγούδια που ο κόσμος έχει συνδέσει με τον Μάγο του Οζ, η επιλογή αυτή είναι θάρρος ή αναγκαιότητα;
Πασχάλης: Επιλέξαμε να γράψουμε εξ ολοκλήρου νέα μουσική και στίχους, όχι ως θέμα θάρρους ή αναγκαιότητας, αλλά ως συνειδητή επιλογή της δικής μας σκηνικής ανάγνωσης. Εμείς το προσεγγίζουμε ως μιούζικαλ, και από τη στιγμή που σκηνοθετικά και δραματουργικά δίνουμε μια νέα εκδοχή του έργου, η μουσική δεν μπορεί παρά να ακολουθεί αυτή τη νέα ταυτότητα.
Η μουσική που έχει συνδεθεί ιστορικά με τον Μάγο του Οζ και κυρίως με την κινηματογραφική του εκδοχή, ανήκει σε εκείνη την αφήγηση και την εκπροσωπεί πλήρως. Εμείς χρειαζόμασταν μια νέα μουσική γραφή, που να γεννιέται μέσα από τη δική μας δραματουργία και να εκφράζει τη δική μας σκηνική ταυτότητα.
Σε αυτό το πλαίσιο, η μουσική δεν λειτουργεί ως συνοδευτικό στοιχείο, αλλά ως αναπόσπαστο κομμάτι της δικής μας εκδοχής του έργου.
Δήμητρα: Τα τραγούδια του «Μάγου του Οζ», είναι γνωστά και αγαπητά στον κόσμο, εδώ και δεκαετίες από την κινηματογραφική μεταφορά του 1939. Από τότε όμως έχουν περάσει σχεδόν 90 χρόνια. Τα ακούσματα των σημερινών παιδιών είναι πολύ διαφορετικά από τότε, επομένως θεωρήσαμε αναγκαίο να γραφτεί μουσική εξίσου ατμοσφαιρική, απλά με μια πιο σύγχρονη ματιά.
- Ο Ντίνος Φραγκούλης υπογράφει τις χορογραφίες και ταυτόχρονα παίζει στην παράσταση. Πώς αλλάζει μια χορογραφία όταν αυτός που την έχει σχεδιάσει βρίσκεται και ο ίδιος μέσα σε αυτήν;
Πασχάλης: Αυτό από μόνο του αλλάζει τον τρόπο που λειτουργεί η χορογραφία, γιατί δεν είναι κάτι που σχεδιάζεται και μετά εκτελείται από άλλους, αλλά κάτι που δοκιμάζεται και επαναδιαπραγματεύεται μέσα στην ίδια τη σκηνή.
Όταν ο δημιουργός βρίσκεται μέσα στο σώμα της χορογραφίας, η γραφή της γίνεται πιο ζωντανή και πιο ευέλικτη. Υπάρχει μια συνεχής ανατροφοδότηση ανάμεσα σε αυτό που έχει σχεδιαστεί και σε αυτό που πραγματικά συμβαίνει επί σκηνής.
Έτσι, η χορογραφία δεν μένει στατική, αλλά προσαρμόζεται, αναπνέει μαζί με την παράσταση και συχνά οδηγείται από την ίδια την πράξη της ερμηνείας.
Δήμητρα: Οι χορογραφίες και ο τρόπος που εκφράζονται οι χαρακτήρες κινησιολογικά παίζουν βαρύτατο ρόλο σε ένα μιούζικαλ. Το ότι ο Ντίνος παίζει και χορογραφεί, μόνο θετικά μπορεί να λειτουργήσει, καθώς ζει την ιστορία από μέσα. Ταυτόχρονα δίνεται η ευκαιρία στον ίδιο και κατ’ επέκταση στον υπόλοιπο θίασο που εκτελεί τις χορογραφίες του, να γίνεται ακόμα πιο δημιουργικός, να ελίσσεται και να εξελίσσεται και να αναπνέει η χορογραφία μαζί με τη ροή της ιστορίας.
- Ο Μάγος του Οζ διαδραματίζεται σε έναν παραμυθένιο κόσμο που δεν μοιάζει με κανέναν άλλον. Πώς χτίσατε τη Χώρα του Οζ στη σκηνή και τι βλέπει κανείς όταν ανοίγει η αυλαία;
Πασχάλης: Μαγεία. Η Χώρα του Οζ, δεν μας ενδιέφερε απλώς να την αναπαραστήσουμε, αλλά να τη μεταφράσουμε σε εμπειρία. Δεν είναι για εμάς ένας ρεαλιστικός τόπος, αλλά ένας κόσμος που πρέπει να γεννιέται κάθε στιγμή στη σκηνή.
Τον χτίζουμε μέσα από τον συνδυασμό σκηνικών, φωτισμών, μουσικής και κίνησης, ώστε να μην λειτουργεί ως ένα σταθερό σκηνικό περιβάλλον, αλλά ως ένας χώρος που μεταβάλλεται ανάλογα με τη δράση και ορίζεται ενεργά από τη φαντασία του θεατή.
Δήμητρα: Πάντα στο θέατρο για παιδιά ο πρώτος στόχος μας είναι να «φάει ο θεατής το παραμύθι». Να μαγευτεί όπως μας μάγευαν οι ταινίες της Disney όταν ήμασταν κι εμείς παιδιά. Όλη η ατμόσφαιρα οφείλει να συμβάλει στο να ανοίγει η αυλαία και η μαγεία να ξεχειλίζει. Ο θεατής να κλείνει τα μάτια και μόλις τα ανοίξει, να ζει για λίγο το παραμύθι. Τόσο αν είναι ανήλικος, και ακόμα περισσότερο αν είναι ενήλικος. Πιστεύω πως αυτό είναι κάτι που καταφέραμε στη συγκεκριμένη παράσταση.
Τον «Μάγο του Οζ» μπορείτε να τον δείτε στο Metropolitan Urban Theater (δες παρακάτω το πρόγραμμα των παραστάσεων). Και αν πιστεύετε ότι αυτή η ιστορία την έχετε ήδη δει, μάλλον δεν την έχετε δει έτσι!
👇
σχετικά νέα
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
