Διονυσίου Αρεοπαγίτου: Πόση ιστορία χωράει σε ένα δρόμο; Πόσοι περπάτησαν πάνω του μέσα στους αιώνες; Τι φοβόντουσαν, με τι χαιρόντουσαν, τι σκέφτονταν, τι φορούσαν; Μπορεί κάποιος να διακτινιστεί νοητά στο παρελθόν, κάνοντας απλώς τη βόλτα του σε συγκεκριμένα σημεία μιας πόλης;
Via San Grigorio, δίπλα στο Κολοσσαίο, Ράμπλα στη Βαρκελώνη, Rue de Rivoli στο Παρίσι, Whitehall στο Λονδίνο, οδοί που μας καλούν να τις ανακαλύψουμε, με βήματα ανάλαφρα και προσεχτικά, σαν περαστικοί προσκυνητές της βαριάς τους ιστορίας.
Στην δική μας Αθήνα, μόνο έναν δρόμο μπορώ να σκεφτώ που στέκεται ισάξια, ίσως μάλιστα πιο ψηλά, από όσους μόλις αναφέρθηκαν. Έναν δρόμο στον οποίο περπάτησαν αρχαίοι φιλόσοφοι και καλλιτέχνες, ιερείς και βασιλιάδες, σκλάβοι και κατακτητές. Μιλώ για τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, την οδό κάτω από τον Ιερό Βράχο.
Διονυσίου Αρεοπαγίτου – Ένας δρόμος λουσμένος στο αττικό φως
Η ονομασία δόθηκε προς τιμή του πρώτου Αθηναίου που ασπάστηκε τον Χριστιανισμό, χαρτογραφήθηκε τον 19ο αιώνα και ανασχεδιάστηκε το 1955. Ευτυχώς από το 2003 έχει πεζοδρομηθεί κι έτσι ο περιπατητής μπορεί απρόσκοπτα να απολαύσει όλα τα θαύματα που κρύβει.
Τουρίστες όλων των φυλών κατακλύζουν τον όμορφο πεζόδρομο που λούζεται στο αττικό φως, όλες τις εποχές του χρόνου. Νεοκλασικισμός, αρχαιότητα, φύση και σύγχρονη ζωή δημιουργούν ένα πολύχρωμο γοητευτικό κάδρο, που δένει περιέργως αρμονικά. Είναι πράγματι γοητευτικός ο περίπατος εδώ, και σε προκαλεί να συνεχίσεις, καλύπτοντας το ενάμιση περίπου χιλιόμετρο της απόστασης από τον σταθμό Μετρό Ακρόπολης μέχρι το Θησείο.
Τα τουριστικά εστιατόρια και καταστήματα, μένουν πίσω μας, κοντά στη λεωφόρο Αμαλίας. Δεξιά είναι η είσοδος για την Πλάκα, ενώ λίγο πιο μπροστά και αριστερά το Μουσείο της Ακρόπολης προβάλει εντυπωσιακό και υπερσύγχρονο, χτισμένο στο κατάλληλο σημείο. Πίσω του το ιστορικό κτήριο Βάιλερ, υψώνεται καφεκόκκινο εδώ και περίπου διακόσια χρόνια.
Η πιο πολυτελής συνοικία της πόλης
Καθώς προσπερνάμε το Μουσείο βρισκόμαστε μπροστά στην πιο πολυτελή οικιστική συνοικία της πόλης. Πολυκατοικίες και αρχοντικά με την πολυτιμότερη θέα της Αθήνας, στέκουν κάτω από τη σκιά του Παρθενώνα. Χάρη στην Απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, το 2007, σώθηκαν σημαντικά δείγματα εκλεκτικιστικής αρχιτεκτονικής στον αριθμό 17 και 19 του δρόμου. Η λεγόμενη «Μικρή Πολυκατοικία», είναι το ίδιο όμορφη και απόλυτα εναρμονισμένη με το σημείο, όπως όταν χτίστηκε, έναν αιώνα πριν. Η εντυπωσιακή της είσοδο στολίζεται με δυο μορφές γυναικών που συγκρατούν φανοστάτες, θυμίζοντας τις Καρυάτιδες του Βράχου, ενώ η μαρμάρινη επένδυση και οι ψηφιδωτές πολύχρωμες παραστάσεις στην κορυφή, που αναπαριστούν τον Θησέα, τον Οιδίποδα και τη Σφίγγα, μοιάζουν να αποτελούν κομμάτι ενός υπαίθριου πολιτιστικού χώρου.
Μελετώντας την ιστορία της πρωτεύουσας και μαθαίνοντας για τα θαυμαστά αρχιτεκτονικά έργα που έγιναν κατά τη δημιουργία της, αναλογίζεται κανείς την καταστροφή που συντελέστηκε τα νεότερα χρόνια. Τότε που η μετακίνηση του πληθυσμού προς τα αστικά κέντρα, η μέθοδος της αντιπαροχής και η ιδέα πως μια πόλη θα πρέπει να αποτελείται από άψυχες γυάλινες και τσιμεντένιες κατασκευές, εξαφάνισαν την ομορφιά και την κομψότητα των παλιών αρχοντικών του κέντρου. Όχι όμως εδώ. Το μέρος εδώ σώθηκε, λες και η θεά Αθηνά πρόταξε την ασπίδα της για να προστατέψει όσους βρίσκονταν κοντά της.
Οι νεοκλασικές κατοικίες συνεχίζονται σε όλη την αριστερή μεριά μέχρι το τέλος της οδού.
Η θέα του Βράχου κόβει την ανάσα, και καθώς προσπερνάμε το Θέατρο του Διονύσου, τη Στοά του Ευμένους και πλησιάζουμε στην είσοδο του Ωδείου Ηρώδου του Αττικού, γινόμαστε μύστες της μετάβασης από την εποχή μας στην αρχαιότητα. Ειδικά τις νύχτες που τα φώτα παιχνιδίζουν πάνω στα τείχη, τις πλάκες και τους ναούς, τα καλοκαίρια που πολιτιστικές εκδηλώσεις ζωντανεύουν την πανάρχαια σκηνή, οι θεότητες μοιάζουν να επιστρέφουν και οι ιερές πομπές να αναβιώνουν.
Το σκηνικό συμπληρώνουν πλανόδιοι μουσικοί και καλλιτέχνες που ντύνουν μουσικά και θεατρικά τη βόλτα μας. Στην κορυφή του δρόμου, μια διασταύρωση. Το πράσινο εδώ έχει πυκνώσει και στεκόμαστε αναποφάσιστοι για την κατεύθυνση που θα πάρουμε. Όλες οι επιλογές είναι ελκυστικές. Αριστερά ένα καταπράσινο μονοπάτι οδηγεί προς το λόφο Φιλοπάππου, στο γραφικό ναό του Αγίου Δημητρίου Λουμπαρδιάρη, το Λόφο Νυμφών και την Πνύκα. Δεξιά άλλη μια είσοδος προς την Πλάκα, αφού πρώτα προσπεράσουμε τα ταμεία για την επίσκεψη στην Ακρόπολη. Μπροστά μας ο δρόμος που συνεχίζει αλλάζει ονομασία και μορφή. Λέγεται πλέον Αποστόλου Παύλου, και μας ωθεί να ανακαλύψουμε και τα δικά του αξιοθέατα.
Αθηναϊκή γειτονιά άλλης εποχής
Η θέα του Παρθενώνα ξεθωριάζει καθώς της έχουμε γυρίσει την πλάτη. Ο Βράχος απομακρύνεται και δίνει τη θέση του στην Αρχαία Αγορά και το Πάρκο του Θησείου. Το μονοπάτι γίνεται πιο στενό μα εξίσου θελκτικό. Ο κόσμος αυξάνεται ενώ αυτοσχέδιοι πάγκοι με κοσμήματα και κάθε λογής χειροτεχνίες, προκαλούν να πλησιάσεις, να χαζέψεις, να ψωνίσεις. Δίπλα μας ο θερινός κινηματογράφος ΘΗΣΕΙΟΝ, χτισμένος το 1935 αποτελεί την πιο ιστορική και προνομιούχα, λόγω θέσης, αίθουσα προβολής της πόλης. Με μοναδικό μειονέκτημα τη χαμηλή ένταση του ήχου, είναι η τέλεια πρόταση για μια ανοιξιάτικη ή καλοκαιρινή έξοδο, που μπορεί να συνδυαστεί με τον πιο όμορφο ιστορικό περίπατο, φαγητό και ποτό στα κοντινά μπαρ και εστιατόρια.
Τα κτίρια είναι πιο απλά εδώ αλλά εξίσου όμορφα. Μεγάλα χρωματιστά παραθυρόφυλλα και μικρά μπαλκόνια, στολισμένα με γλάστρες, κιούπια και αναρριχώμενα φυτά. Ένα ζαχαροπλαστείο, μια ταβέρνα, ένα καφενείο. Αν κοιτάξεις καλύτερα βλέπεις περισσότερα καταστήματα εστίασης. Απέναντι μια παιδική χαρά. Τώρα όλα θυμίζουν Αθηναϊκή γειτονιά άλλης εποχής. Γέλια, τραγούδια, χαρούμενες φωνές όλων των ηλικιών. Ο κόσμος χαίρεται να βρίσκεται εδώ. Μερεύει το βλέμμα, ο ψυχισμός και η διάθεση. Κάτι μαγικό έχει το μέρος που ενώνει ντόπιους και τουρίστες σε ένα ιδιόμορφο πανηγύρι.
Πλησιάζουμε στο Θησείο. Ο περίπατος τελειώνει. Μπροστά μας εμφανίζεται η οδός Ερμού. Δεξιά το Μοναστηράκι. Πιο πέρα η περιοχή Ψυρρή. Όλα είναι εδώ, δίπλα μα τόσο διαφορετικά. Η πόλη έχει πολλά ακόμη μυστικά. Περιμένουν τον περαστικό που δε θα φοβηθεί να περιπλανηθεί κι ας μπερδευτεί μέσα στα στενά της. Ακόμη κι αν χαθεί δε θα έχει χάσει…
Γράφει και φωτογραφίζει η Πολύμνια Ρέγκου
σχετικά νέα
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
