Είδαμε την «Τurandot» του Giacomo Puccini στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

Είδαμε την «Τurandot» του Giacomo Puccini στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης | Κριτική της παράστασης

Με έδρα το Πεκίνο και μια λαμπρή ιστορία που ξεκινά από το 1952, το Εθνικό Θέατρο Όπερας και Χορευτικού Δράματος της Κίνας αποτελεί τον απόλυτο θεματοφύλακα της παράδοσης και της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας.

Σε μία βραδυά υψηλών προσδοκιών, η βαθιά κληρονομιά της παραδοσιακής όπερας συνάντησε στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης την εμβληματική όπερα «Τurandot» του G. Puccini, στις 25 και 26 Ιουνίου, 100 χρόνια μετά την ιστορική παγκόσμια πρεμιέρα στην Σκάλα του Μιλάνο, το 1926.

Η διάσημη ηρωίδα δεν είναι αποκύημα φαντασίας, αλλά βασίζεται στην πραγματική Μογγόλα πριγκίπισσα Χουτουλούν. Η λογοτεχνική της διαδρομή ξεκίνησε το 1710, όταν ο Γάλλος λόγιος Φρανσουά Πετί ντε Λα Κρουά δημοσίευσε ένα βιβλίο με παραμύθια και μύθους με διάφορα ασιατικά λογοτεχνικά θέματα. Μια από τις εκτενέστερες και καλύτερες ιστορίες του έχει αρχαίες καταβολές, προέρχεται από την ιστορία της Μογγόλου πριγκίπισσας Χουτουλούν και τη μετονόμασε σε «Turandot», που σημαίνει «κόρη του Τουράν».

Ο τενόρος Li Shuang, στον απαιτητικό ρόλο του Πρίγκιπα Καλάφ, παρέδωσε μια στιβαρή ερμηνεία, με απόλυτη κορύφωση την εμβληματική άρια «Nessun dorma», την οποία απέδωσε με την πρέπουσα φωνητική ένταση και δραματικότητα. H soprano Liu Yanhua ανταποκρίθηκε πιστά στις απαιτήσεις του ρόλου της «παγωμένης» πριγκίπισσας. Ωστόσο, την παράσταση (προσωπική εκτίμηση) έκλεψε η κορυφαία υψίφωνος Yao Hong στον ρόλο της Λιού, ερμηνεία που χαρακτηρίστηκε από σπάνιο συναίσθημα, ψυχικό βάθος και καθηλωτική ένταση.

Ο μαέστρος Yang Yang καθοδήγησε υποδειγματικά την ζωντανή ορχήστρα – η συμβολή του ήταν καταλυτική καθώς πάντρεψε αριστοτεχνικά τον λυρισμό του G. Puccini με την κινεζική καλλιτεχνική προσέγγιση.

Το σύνολο του χορού (χορωδίας) κινήθηκε σε πολύ υψηλά επίπεδα μεταφέρονταν την συγκίνηση με τα piano και τα forte του, ενώ τα εντυπωσιακά κοστούμια συνέβαλαν τα μέγιστα στην ατμόσφαιρα του έργου. Ενδιαφέρουσα, αν και διαφορετική από όσα είχαν παρουσιαστεί στο προωθητικό τρέιλερ, ήταν η προσέγγιση των σκηνικών, τα οποία υλοποιήθηκαν με τη μορφή digital video wall, δίνοντας μια εναλλακτική οπτική στην παραγωγή, τα οποία όμως σε κάθε περίπτωση, έβαζαν τον θεατή μέσα στο παραμύθι.

Στον αντίποδα, αρνητική εντύπωση προκάλεσε η ιδιαίτερα καθυστερημένη προσέλευση μερίδας του κοινού, καθώς και η απόφαση της διεύθυνσης του Μεγάρου να επιτρέψει την είσοδο θεατών στην αίθουσα έως και 20 λεπτά μετά την έναρξη της παράστασης, διαταράσσοντας τη ροή του θεάματος. Παράλληλα, σε μιά τέτοιας βαρύτητας παράσταση, αισθητή έγινε τόσο η έλλειψη κάποιου ενημερωτικού φυλλαδίου / προγράμματος όσο και η ανεπαρκής λειτουργία του κλιματισμού με το καλοκαίρι να έχει μπει για τα καλά. Γεγονός που σχολιάστηκε επίσης ήταν η ανακολουθία δρώμενου και υπότιτλων, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να δημιουργείται χάσμα όσο και η γενικότερη χαλάρωση του παραδοσιακού dress code της όπερας, έστω και εάν οι προσδοκίες ήταν ήδη πιο χαμηλές.

Σε κάθε περίπτωση, η υψηλή καλλιτεχνική αξία της παραγωγής επικράτησε χαρίζοντας στο κοινό της πόλης μας μια πραγματικά απολαυστική βραδιά. Ευχή όλων να ακολουθήσουν και άλλες, αναλόγου βεληνεκούς, παραγωγές.

Ανδρομάχη Καρανίκα – Δημητριάδου
Συντονίστρια Λέσχης Ανάγνωσης Σ Α Α Κ Ανατόλια

Είδαμε την παράσταση «Πέρσες» σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη, στο θέατρο Δάσους