«Γράφω για να μάθω τι σκέφτομαι», έλεγε η Joan Didion. Και ίσως αυτή η φράση να συνοψίζει καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη την ουσία της δημιουργικής γραφής: δεν γράφουμε επειδή ξέρουμε—γράφουμε για να ανακαλύψουμε. Η Λίνα Βαρότση γνωρίζει αυτή την αλήθεια βαθιά. Συγγραφέας, διδάκτωρ δημιουργικής γραφής, πρώην σκηνοθέτρια και παραγωγός κινηματογράφου, η Λίνα έχει διανύσει μια πορεία που συνδυάζει την ακαδημαϊκή αυστηρότητα με την καλλιτεχνική ευαισθησία. Από τη Μεγάλη Βρετανία, όπου έζησε και εργάστηκε για δεκαοκτώ χρόνια, μέχρι την Ελλάδα, όπου επέστρεψε για να μοιραστεί τη γνώση και το πάθος της, η Λίνα έχει χτίσει μια σταδιοδρομία που εκτείνεται από την οθόνη στη σελίδα, από τη θεωρία στην πράξη.
Η μονογραφία της, Conceptualisation and Exposition: a Theory of Character Construction, που κυκλοφορεί διεθνώς από τον εκδοτικό οίκο Routledge της Νέας Υόρκης, αποτελεί σημαντική συμβολή στη θεωρία της δημιουργικής γραφής. Το πρώτο της μυθιστόρημα, «Σήκω από Πάνω μου» (Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2023), ήταν υποψήφιο για δύο βραβεία πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα- μια διάκριση που επιβεβαιώνει αυτό που η ίδια κηρύσσει: ότι η αυθεντική φωνή, όταν βρεθεί, ακούγεται.
Σήμερα, η Λίνα διδάσκει δημιουργική γραφή σε παιδιά και ενήλικες, με στόχο όχι απλώς να μεταδώσει τεχνικές, αλλά να ξεκλειδώσει την προσωπική φωνή του κάθε εκπαιδευόμενου. Τα εργαστήριά της δεν είναι μαθήματα για «πώς να γίνεις συγγραφέας». Είναι ταξίδια αυτογνωσίας, όπου η γραφή γίνεται μέσο ενσυναίσθησης και ελευθερίας.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Λίνα μιλά με ειλικρίνεια και βάθος για τη σχέση της με τη γραφή, την επιρροή της Ιωάννας Καρυστιάνη στο έργο της, τη δύναμη του αντιήρωα, και την πρόκληση να παραμένει κανείς αυθεντικός σε μια εποχή που η έκθεση είναι καθολική. Μοιράζεται τη φιλοσοφία της για τον μυθοπλαστικό χαρακτήρα, την αξία της αντίληψης ως υπέρτατης συγγραφικής αρετής, και τον τρόπο που βοηθά τους μαθητές της να βρουν το θάρρος να γράψουν χωρίς φόβο, χωρίς προσποίηση, χωρίς δικαιολογίες.
Γιατί, όπως θα διαπιστώσετε, η Λίνα Βαρότση διδάσκοντας δημιουργική γραφή διδάσκει την τέχνη του να είσαι ειλικρινής με τον κόσμο, αλλά πρωτίστως με τον εαυτό σου.
Λίνα Βαρότση | Συνέντευξη
Κυρία Βαρότση, σπουδάσατε και εργαστήκατε στον κινηματογράφο στη Μεγάλη Βρετανία. Πώς έγινε αυτή η μεγάλη στροφή και αποφασίσατε να αφήσετε τον κόσμο της παραγωγής και της σκηνοθεσίας για να αφοσιωθείτε στη συγγραφή; Τι σας “τράβηξε” από την εικόνα στον γραπτό λόγο; Δεν πρόκειται για στροφή, γιατί η αγάπη για τη λογοτεχνία και η ενασχόληση με το γράψιμο ήταν το πάθος μου από παιδί. Δημιουργούσα κόσμους, χανόμουν στις ιστορίες μου, πειραματιζόμουν. Κάποια στιγμή στην εφηβεία μου, ερωτεύτηκα με πάθος τον κινηματογράφο. Η απόφασή μου να συνεχίσω τις σπουδές μου με τη σκηνοθεσία και την παραγωγή ήταν απόρροια της αγάπης μου για τη μυθοπλασία, όχι αφετηρία της. Έτσι, λοιπόν, το ένα τροφοδοτεί το άλλο.
Αναφέρετε ότι η Ιωάννα Καρυστιάνη σάς ενέπνευσε να ανακαλύψετε την προσωπική σας φωνή. Ποια συγκεκριμένα στοιχεία της γραφής της σας επηρέασαν; Δεν μπορώ να πω πως υπάρχει κάτι στη γραφή της κυρίας Καρυστιάνη το οποίο μιμήθηκα συνειδητά. Αυτό που με μάγεψε και με μαγεύει στα βιβλία της είναι η ατόφια υφολογική της υπογραφή και η ειλικρίνεια της αφήγησής της. Ήταν λες και κάτι ξεκλείδωσε μέσα μου, επέτρεψα στον εαυτό μου να γράψει αβίαστα, αφήνοντας το ιδιοσυγκρασιακό μου αποτύπωμα στη δουλειά μου χωρίς όμως να διεκδικώ το κείμενο ως αποκλειστικά δικό μου, μιας και, από τη στιγμή που θα φύγει από τα χέρια μου, ανήκει πλέον στον αναγνώστη. Κατ` εμέ, αυτό είναι το μεγαλύτερο στοίχημα για έναν νέο συγγραφέα. Να ανακαλύψει την προσωπική του φωνή, δίχως να ‘φωσφορίζει’ μέσα στη δουλειά του.
[Γράφουμε και διαβάζουμε για να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο, να ζήσουμε κι άλλες ζωές…]
Η φεμινιστική σας γραφή είναι, όπως είπατε, η ανάγκη για ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Πόσο πιστεύετε ότι αυτή η ανάγκη για «προσωπική επανάσταση» μέσω της γραφής είναι καθολική, ανεξαρτήτως ηλικίας; Είναι η λογοτεχνία το καλύτερο μέσο για να διεκδικήσουμε την ελευθερία μας; Τόσο η γραφή, όσο και η ανάγνωση είναι ανθρωποκεντρικές πράξεις. Γράφουμε και διαβάζουμε για να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο, να ζήσουμε κι άλλες ζωές, να πούμε ή να ακούσουμε αλήθειες. Η λογοτεχνία είναι, ούτως ειπείν, μία πόρτα απόδρασης μέσα στα αδιάτρητα κιγκλιδώματα της πραγματικότητας και σίγουρα ένα ισχυρό και ίσως το πλέον ανενδοίαστο μέσο προς μια πολυπόθητη, δυσπρόσιτη και καθόλα προσωπική ελευθερία.
Χαρακτηρίζετε τη Νίνα την πρωταγωνίστρια του βιβλίου σας, ως γυναίκα αντιήρωα, ένα alter ego που αντιπροσωπεύει την ελευθερία του «να είσαι αυτό που είσαι δίχως επεξηγήσεις». Γιατί πιστεύετε ότι η λογοτεχνία χρειάζεται σήμερα την αντιήρωα; Πιστεύετε ότι οι πολύπλοκοι, “γκρίζοι” χαρακτήρες (που κάνουν λάθη) είναι πιο ενδιαφέροντες για τους νέους αναγνώστες από τους παραδοσιακούς ήρωες; Δεν είναι ζητούμενο του παρόντος, μιας και ο αντιήρωας ανέκαθεν αξίωνε μια περίοπτη θέση στη λογοτεχνία, από τον Ροντιόν Ροσκόλνικοφ και την Έμμα Μποβαρί ως τον Χόλντεν Κόλφιλντ και τον Τζέι Γκάτσμπι. Η μυθοπλασία είναι εμπνευσμένη από τη ζωή, και τα διπολικά αρχέτυπα καλός-κακός δεν αποτελούν μέρος της, με εξαίρεση βέβαια τα παλιά παραμύθια. Ας μην ξεχνάμε πως έρευνες (όπως των Mar και Oatley) έχουν υποδείξει πως η ενασχόληση με τη μυθοπλασία ενισχύει την ενσυναίσθηση. Ένας αμφιλεγόμενος χαρακτήρας μάς δίνει τη δυνατότητα να εξετάσουμε άλλες προοπτικές, να ξεφύγουμε από την αυστηρότητα των αυταξιακών μας πεποιθήσεων και να αναλογιστούμε τα αίτια και αιτιατά που διέπουν τις καθημερινές μας αλληλεπιδράσεις. Ο αντιήρωας, λοιπόν, αποτελεί μια τίμια εκπροσώπηση της ανθρώπινης φύσης σε μια αμιγώς ανθρωποκεντρική τέχνη και δραστηριότητα.
[Επιδιώκω, να «ξεκλειδώσω» την προσωπική φωνή και το ιδιοσυγκρασιακό αποτύπωμα του κάθε εκπαιδευόμενου…]
Έχοντας αναπτύξει μέσω του διδακτορικού σας τη θεωρία σας για τη Δημιουργία Χαρακτήρα, πώς «μεταφέρετε» αυτή την ακαδημαϊκή γνώση στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής; Πώς αυτό βοηθάει τους μαθητές σας; Διδάσκετε συγκεκριμένους «κανόνες» για να φτιάξουνε χαρακτήρες που «ζωντανεύουν»; Το διδακτορικό μου εστιάζει στη δημιουργική διαδικασία και εκεί ακριβώς επικεντρώνω τα μαθήματά μου. Η γραφή είναι πρωτίστως προσωπική υπόθεση, υπό την έννοια ότι φέρει το πρίσμα και τη μοναδική ταυτότητα αυτού που την εξασκεί. Αυτό που επιδιώκω, λοιπόν, είναι να «ξεκλειδώσω» την προσωπική φωνή και το ιδιοσυγκρασιακό αποτύπωμα του κάθε εκπαιδευόμενου, έτσι ώστε η εφαρμογή τής οποιασδήποτε τεχνικής να έρθει αβίαστα, ως απόρροια της δημιουργικής διαδικασίας. Αυτό ισχύει για όλα τα στοιχεία της αφήγησης, με τον μυθοπλαστικό χαρακτήρα στο επίκεντρο.
[Η πιο σημαντική συγγραφική αρετή είναι η αντίληψη.]
Λέτε ότι το ταλέντο έχει να κάνει κυρίως με την «Αντίληψη» του κόσμου. Τι είδους ασκήσεις κάνετε στο μάθημα για να μάθουν οι μαθητές σας να παρατηρούν και να κατανοούν καλύτερα τους ανθρώπους και τα γεγονότα γύρω τους; Πράγματι, πιστεύω ότι η πιο σημαντική συγγραφική αρετή είναι η αντίληψη. Ο συγγραφέας θα πρέπει να παρατηρεί, να επεξεργάζεται και να αποδίδει ευφάνταστα αλλά και με συνοχή τον κόσμο γύρω του. Η διαδικασία αυτή έχει να κάνει τόσο με τη διαίσθηση όσο και με την ανάλυση των μοτίβων γύρω μας, και ο μυθοπλαστικός χαρακτήρας γεννιέται μέσα από συνεχή παρατήρηση, κατανόηση και φαντασία. Όσον αφορά τις ασκήσεις καθαυτές, ξεκινούν από ένα απλό μπλοκάκι με μολύβι στο λεωφορείο και εκτείνονται ως την ανάθεση ρόλων που ξετυλίγονται μέσα από διαφορετικά πρίσματα και ιδιοσυγκρασιακά χαρακτηριστικά σε ποικίλα περιβάλλοντα, ανάλογα με τη θεματική του κάθε μαθήματος.
[Η δημιουργικότητα διέπει τα πάντα]
Την εμπειρία σας στον κινηματογράφο και την αναγνώριση της επιρροής των άλλων τεχνών (μουσική, ταινίες, εικαστικά) στη δουλειά σας, τα χρησιμοποιείται στα σεμινάρια για να ενεργοποιήσετε το δημιουργικό ασυνείδητο των μαθητών σας; Για παράδειγμα, δίνετε ασκήσεις με βάση μια ταινία, έναν πίνακα ή ένα τραγούδι, για να ξεμπλοκάρετε τη φαντασία των μαθητών; Κατά συνθήκη. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι η τέχνη γεννά τέχνη, αλλά το ίδιο κάνει και η ίδια η ζωή. Επομένως, τείνω να δουλεύω με μια ποικιλία ερεθισμάτων, ανάλογα με τα βιώματα, την αισθητική και τον συλλογικό προσανατολισμό της εκάστοτε τάξης. Πάντως, τα μαθήματά μου απευθύνονται σε ένα εύρος πιθανών δημιουργών, από τους πάλαι ποτέ ονειροπόλους που κρατούν ημερολόγιο ή απελευθερώνονται μέσα από την αυτοέκφραση, μέχρι ηθοποιούς και game developers. Η δημιουργικότητα διέπει τα πάντα (ας μην ξεχνάμε ότι οι μεγαλύτερες επιστημονικές ανακαλύψεις και εφευρέσεις ξεκίνησαν με ένα what if) και αυτό φροντίζω να το υπενθυμίζω σε όλα μου τα μαθήματα.
Το πρώτο σας βιβλίο το γράψατε τρεις φορές από την αρχή. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να πείσετε έναν νέο συγγραφέα-μαθητή σας ότι η διόρθωση και η διαδικασία να ξαναγράψει το βιβλίο του είναι το πιο σημαντικό κομμάτι, και δεν αρκεί μόνο η πρώτη έμπνευση; Εξαρτάται από το πόσο αφοσιωμένος και αποφασισμένος είναι. Η εμπειρία μου δείχνει πως τις περισσότερες φορές οι άνθρωποι που επιδιώκουν να εξασκηθούν στη δημιουργική γραφή έχουν ανάγκη την ενδοσκόπηση και τις εναλλακτικές επιλογές αυτοανακάλυψης, κάτι που φανερώνει υπομονή και επιμονή. Από κει και ύστερα, ο καθένας μας έχει μια προσωπική πορεία, κατά την οποία μαθαίνει κυρίως βιωματικά.
[…προτιμώ να επικεντρώνομαι στο κομμάτι αυτό που μπορεί ο εκπαιδευόμενος να ελέγξει: την ποσότητα και ποιότητα της δουλειάς του.]
Δηλώσατε ότι στην Ελλάδα η συγγραφή αντιμετωπίζεται συχνά ως «χόμπι». Τα σεμινάριά σας καλύπτουν όλη τη διαδικασία «από τη σύλληψη μιας ιδέας και τη μετατροπή σε λέξεις ως την έκδοση ενός βιβλίου»; Τι μαθαίνουν οι μαθητές σας για τις επαγγελματικές προκλήσεις (εκδότες, προώθηση, συμβόλαια); Πράγματι, συχνά η συγγραφή αντιμετωπίζεται ως χόμπι, όχι κατ` ανάγκη από τους ίδιους τους συγγραφείς, αλλά από ένα μέρος του περίγυρου που έχει συνυφάσει την απαιτητική και συστηματική εργασία με σημαντικές απολαβές. Στην πραγματικότητα, η συγγραφή ενός βιβλίου είναι μια επίπονη, χρονοβόρα, σχολαστική και συχνά ψυχοφθόρα διαδικασία που απαιτεί μέθοδο, αφοσίωση, επιμονή και αντοχή σε ό,τι επιφέρει η καθολική έκθεση. Κατά έναν τρόπο, απαιτεί να είσαι ευαίσθητος και σκληρόπετσος μαζί. Το θέμα των επαγγελματικών προκλήσεων, και δη σε μια χώρα όπως η Ελλάδα με μικρή αγορά και μια οικονομία που ιδροκοπάει αέναα, είναι κάτι που ασφαλώς αναφέρω στο πλαίσιο παρουσίασης όλης της διαδικασίας, αλλά προτιμώ να επικεντρώνομαι στο κομμάτι αυτό που μπορεί ο εκπαιδευόμενος να ελέγξει: την ποσότητα και ποιότητα της δουλειάς του. Τραβάω τα γκέμια στην υπέρμετρη ματαιοδοξία, αλλά δεν αναλώνομαι στην καταστροφολογία και τον άλογο πεσιμισμό.
[… η έκθεση μάς ευνοεί μόνο όταν ξέρουμε πότε να σιωπήσουμε.]
Στην εποχή μας, ο συγγραφέας πρέπει να γίνει και λίγο μαρκετίστας και να ξέρει απο social. Πώς μπορεί κάποιος, που είναι εκ φύσεως εσωστρεφής, να ισορροπήσει ανάμεσα στη σιωπή που απαιτεί η γραφή και την εξωστρέφεια των social media, χωρίς να χάσει τον εαυτό του; Και πώς μπορεί ένα άτομο μεγαλύτερης ηλικίας που δεν γνωρίζει τα social και τις εκδοτικές διαδικασίες να “επιβιώσει” στον χώρο Ως γυναίκα 44 ετών, που ναι μεν παρακολούθησε τη γέννηση των ΜΚΔ αλλά δεν έχει και την ευχέρεια ενός εικοσάχρονου, θα σας πω πως ακόμη παραπατάω για να βρω αυτή την ισορροπία που αναφέρετε. Τα social media έφεραν τον κόσμο κοντά (ή τον αποξένωσαν ακόμη περισσότερο, κατά συνθήκη) και του έδωσαν βήμα να εκφραστεί ελεύθερα, άλλοτε με αυθεντικότητα κι άλλοτε με την ασφαλή ανωνυμία που σου προσφέρει το πληκτρολόγιο. Έχοντας υποπέσει νεότερη και η ίδια στο σφάλμα της συναισθηματικής αμετροέπειας, είμαι ευγνώμων που κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πως η έκθεση μάς ευνοεί μόνο όταν ξέρουμε πότε να σιωπήσουμε. Πλέον, χρησιμοποιώ τα ΜΚΔ για να προβάλλω τη δουλειά μου και μια ατόφια πτυχή της προσωπικότητάς μου που συνδέεται με αυτή. Νομίζω εκεί βρίσκεται το κλειδί: στην αυθεντικότητα. Να προσθέσουμε βεβαίως πως αν πράγματι ένα άτομο οποιασδήποτε ηλικίας δεν ξέρει ή δεν θέλει να το διαχειριστεί όλο αυτό, υπάρχουν και επαγγελματίες που αναλαμβάνουν την προβολή των συγγραφέων στα ΜΚΔ.
[Οι αναγνώστες δεν είναι αφελείς]
Μιλήσατε για την «αθωότητα» και την ανάγκη για ειλικρίνεια στη ζωή και τη γραφή. Πώς μπορεί ένα άτομο να γράφει έντιμα και αυθεντικά σήμερα, δίχως να προσπαθεί να γίνει «αρεστός» ή «πολιτικά ορθός» ή απλώς προβοκατόρικος; Η έκφραση της αυθεντικότητας είναι το άλφα και το ωμέγα στη συγγραφή. Για να επιτευχθεί η Αναστολή της Δυσπιστίας, τουτέστιν για να δεχθεί ο αναγνώστης να παραδώσει τον δεύτερο εαυτό του (κατά Georges Poulet) στο κείμενο, θα πρέπει να πειστεί τόσο για την αληθοφάνειά του, όσο και την ειλικρίνεια του δημιουργού του. Και αυτό επιτυγχάνεται με την εύρεση της προσωπικής μας φωνής. Οι αναγνώστες δεν είναι αφελείς. Μπορούν να διακρίνουν, τόσο την προπαγάνδα και την αυταρέσκεια, όσο και την αφιλτράριστη ανάγκη για εντυπωσιασμούς. Επιστρέφουμε λοιπόν στην αντίληψη και κριτική επεξεργασία ως ύψιστες αρετές του συγγραφέα. Αυτό αφορά και το κομμάτι της πολιτικής ορθότητας. Υπάρχει εμφανής διαφορά ανάμεσα στον φόβο για λογοκρισία και στην έλλειψη προσωπικών ορίων, και η λογοτεχνία επ` ουδενί δεν μπορεί να αποτελέσει όχημα για την υπεράσπιση και καλλιέργεια παθογενειών.
[…σύντομα θα είναι διαθέσιμο και ένα σεμινάριο ακαδημαϊκής κατεύθυνσης, για φιλολόγους, διδάσκοντες δημιουργικής γραφής, beta readers και συμβούλους ανάπτυξης περιεχομένου.]
Πόσο συχνά ξεκινούν οι νέοι κύκλοι σεμιναρίων και υπάρχει δυνατότητα διαφορετικών επιπέδων (π.χ. αρχάριοι, προχωρημένοι); Συνήθως τρέχω σεμινάρια 12 βδομάδων σε διάφορα μέρη της πόλης, όπως και διαδικτυακά. Σαφώς υπάρχει η δυνατότητα διαφορετικών επιπέδων, ανάλογα με την προσφορά και τη ζήτηση.
Πόσο διαρκεί ένας πλήρης κύκλος μαθημάτων, και σε πόσες ώρες την εβδομάδα αντιστοιχεί; Και τι συγκεκριμένα θα έχει αποκομίσει ένας μαθητής (γνώσεις, έργο, αυτοπεποίθηση) ολοκληρώνοντας τον κύκλο του εργαστηρίου; Αυτό εξαρτάται από το επίπεδο του κάθε τμήματος, αλλά ένας γενικός κανόνας είναι ένα δίωρο μια φορά την εβδομάδα, για δώδεκα εβδομάδες. Στο τμήμα των αρχαρίων, εστιάζω στην εισαγωγή σε βασικές αρχές γραφής και δημιουργικότητας, ξεκλειδώνοντας την προσωπική φωνή. Στο τμήμα των προχωρημένων προχωράω σε πιο λεπτομερή ανάλυση των τεχνικών στοιχείων και της δημιουργικής διαδικασίας. Τέλος, σύντομα θα είναι διαθέσιμο και ένα σεμινάριο ακαδημαϊκής κατεύθυνσης, για φιλολόγους, διδάσκοντες δημιουργικής γραφής, beta readers και συμβούλους ανάπτυξης περιεχομένου.
Αν κάποιος που διαβάσει αυτή τη συνέντευξη πει «Θέλω να ξεκινήσω αύριο!», ποιο είναι το πρώτο βήμα που πρέπει να κάνει; Να επικοινωνήσει μαζί μου. Μπορεί να με βρει στα Facebook, Instagram και Goodreads, αλλά και μέσω του email grafoume@proton.com. Πολύ σύντομα θα είναι διαθέσιμη και η προσωπική μου ιστοσελίδα, με περαιτέρω στοιχεία επικοινωνίας.
Ποιο είναι το κεντρικό μήνυμα που θέλετε να στείλετε σε έναν νέο που διστάζει να ξεκινήσει τη συγγραφή ή να παρακολουθήσει ένα εργαστήρι; Η δημιουργική γραφή δεν είναι μόνο για όσους θέλουν να γράψουν μυθιστορήματα. Είναι ένας μοναδικός τρόπος αυτοέκφρασης, προσωπικής ανακάλυψης και εξέλιξης, ενίσχυσης της αυτοπεποίθησης και της ενσυναίσθησης, και μια περιπλάνηση μέσα από τις πέντε αισθήσεις. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος μάγος των λέξεων ή τέρας πειθαρχίας για να γράψει. Όλοι κρύβουμε μέσα μας απροσμέτρητες και συναρπαστικές ιστορίες!
Με λίγα λόγια, η Λίνα Βαρότση και τα μαθήματα δημιουργικής γραφής
Τα εργαστήριά της δημιουργικής γραφής της Λίνας Βαρότση δεν είναι μόνο για όσους ονειρεύονται να δουν το όνομά τους σε εξώφυλλο βιβλίου. Είναι και για όσους αναζητούν έναν τρόπο αυτογνωσίας, για όσους θέλουν να κατανοήσουν καλύτερα τον κόσμο και τον εαυτό τους, για όσους πιστεύουν ότι η γραφή μπορεί να είναι πράξη ελευθερίας. Η Λίνα Βαρότση υπόσχεται ότι θα σας βοηθήσει να ανακαλύψετε τη φωνή σας, την ατόφια, ιδιοσυγκρασιακή υπογραφή που κρύβεται μέσα σας και περιμένει να εκφραστεί.
Αν θέλετε να ξεκινήσετε, ή για οποιαδήποτε σχετική πληροφορία μπορείτε να επικοινωνήσετε με τη Λίνα Βαρότση:
Γιατί, όπως λέει η ίδια: «Όλοι κρύβουμε μέσα μας απροσμέτρητες και συναρπαστικές ιστορίες.» Το μόνο που χρειάζεται είναι το θάρρος να τις γράψουμε.
σχετικά νέα
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
