Γοργολίτσας VS Στεργίου | Καλλιτεχνικά ερωτεύτηκαν | Συνέντευξη

Δύο σκηνοθέτες. Ένας έφερε χάος, ο άλλος έφερε δομή. Κάπου στη μέση γεννήθηκε μια παράσταση.

Ο Κωνσταντίνος Γοργολίτσας και η Δήμητρα Στεργίου συν-σκηνοθετούν τις «Πεταλούδες στο στομάχι» της Αλεξάνδρας Καλτσογιάννη, ένα έργο που ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή του Θεάτρου Τ. Μαγικός ρεαλισμός, έρωτας που κατασκευάζει πρόσωπα, φαντασιώσεις που καταλαμβάνουν περισσότερο χώρο από τους ανθρώπους που τις γέννησαν. Και μια σκηνή που δεν φωτίζεται, ζωγραφίζεται ζωντανά πάνω στα σώματα των ηθοποιών, κάθε βράδυ διαφορετικά, κάθε βράδυ μοναδικά.

Κωνσταντίνος Γοργολίτσας, Δήμητρα Στεργίου | Συνέντευξη

Τους ρωτήσαμε για το νόημα του έργου, για τον έρωτα που μας έμαθαν και για αυτόν που μας συμβαίνει. Οι απαντήσεις τους είναι όπως η παράσταση: απρόβλεπτες και με πολλές ερμηνείες.

• Δύο σκηνοθέτες, ένα έργο. Στην πράξη, πώς γίνεται αυτό; Υπάρχουν στιγμές που βλέπετε την ίδια σκηνή διαφορετικά; Tι γίνεται τότε;

Η συν-σκηνοθεσία δεν βασίζεται σε αυστηρούς ρόλους αλλά σε εμπιστοσύνη και κοινό όραμα. Λειτουργεί με μοίρασμα, μια διαδικασία που διαμορφώνεται στον χρόνο, προσπαθώντας να έχουμε μια δημιουργική συνύπαρξη όπου οι ιδέες δοκιμάζονται, αφήνονται να «αναπνεύσουν» και τελικά βρίσκουν τη θέση τους οργανικά. Ωστόσο, δύο σκηνοθέτες, πολλές φορές σημαίνει δύο εγωισμοί σε ένα δωμάτιο και κάπως, αντί να σκοτωθούν, ερωτεύονται καλλιτεχνικά. Ναι, βλέπουμε αλλιώς σκηνές. Και ευτυχώς. Γιατί, αν συμφωνούσαμε σε όλα, θα κάναμε κάτι βαρετό. Συνήθως «κερδίζει» αυτός που έχει το καλύτερο επιχείρημα… ή αυτός που επιμένει περισσότερο. Δεν λέμε ποιος είναι ποιος.

[Δύο εγωισμοί σε ένα δωμάτιο … αντί να σκοτωθούν, ερωτεύονται καλλιτεχνικά]

• Τι έδωσε ο ένας στον άλλον σε αυτή τη διαδικασία ειδικά σ αυτή την παράσταση που δεν θα είχατε αν δουλεύατε μόνοι σας;

Ο ένας έφερε χάος, ο άλλος έφερε δομή. Και κάπου στη μέση γεννήθηκε η παράσταση. Μόνοι μας θα κάναμε μάλλον κάτι πιο «σωστό», μαζί κάναμε κάτι που δεν είμαστε σίγουροι αν είναι ασφαλές και αυτό κάπως μοιάζει πιο ενδιαφέρον. Σίγουρα όμως έχει ειλικρίνεια.

• Η φαντασίωση στο έργο σας δεν είναι απλώς ψυχολογική κατάσταση, ζωγραφίζεται κυριολεκτικά πάνω σε σώματα. Στο κείμενο της παράστασης ρωτάτε “πόσο χώρο πιάνει ένας άνθρωπος που δεν είναι εκεί.” Ποιο είναι το νόημα αυτού του έργου για εσάς;

Συνήθως ασφυκτικό. Πιάνει περισσότερο χώρο από αυτόν που είναι στ’ αλήθεια. Γιατί δεν τον βλέπεις – τον κουβαλάς. Τον φαντάζεσαι. Τον ζωγραφίζεις. Τον ξαναγράφεις. Αυτό πραγματεύεται και η παράσταση: συνθήκες που δεν υπάρχουν… αλλά σε καταλαμβάνουν πλήρως.

• Ο μαγικός ρεαλισμός στο θέατρο κινδυνεύει πάντα να γίνει αισθητική άσκηση χωρίς συναισθηματικό πυρήνα. Πώς κρατήσατε το έργο της Καλτσογιάννη αγκυροβολημένο σε κάτι αληθινό;

Ο μαγικός ρεαλισμός κινδυνεύει να γίνει ένα ωραίο τρικ- κάτι που το κοιτάς και λες «τί ωραίο», αλλά τελικά δεν σου μένει τίποτα. Εμείς θέλαμε να δώσουμε σχήμα και μορφή σε καταστάσεις που συχνά δεν χωράνε σε λέξεις. Σε πράγματα που τα νιώθεις πριν τα καταλάβεις. Γι’ αυτό και δεν μας απασχολεί τόσο το πώς φαίνεται, όσο το αν κάτι από αυτό μένει στο σώμα- σαν εικόνα, σαν αίσθηση, σαν κάτι που δεν εξηγείται εύκολα αλλά επιμένει.

[Ο έρωτας που μας έμαθαν είναι ένας ρόλος. Ο έρωτας που μας συμβαίνει είναι κάτι πολύ πιο ακατάστατο.]

• Κάθε παράσταση είναι μοναδική γιατί το visual δημιουργείται ζωντανά. Αυτό σημαίνει ότι και οι ηθοποιοί βιώνουν κάθε βράδυ κάτι διαφορετικό πάνω στα σώματά τους. Πώς τους προετοιμάσατε για αυτό;

Δεν προετοιμάστηκαν για να ελέγχουν κάτι που κάθε φορά είναι διαφορετικό, με διαφορετική μορφή. Αλλά προετοιμάστηκαν για να αφήνονται. Είναι σαν να παίζουν σε μια σκηνή που κάποιος την ζωγραφίζει μόνο όσο υπάρχουν μέσα της. Μια τέτοια συνθήκη βέβαια δεν ξέρεις ποτέ αν θα σε κάνει «όμορφο» ή θα σε σβήσει.

• Στο κείμενο της παράστασης λέτε “αν έχεις ερωτευτεί χωρίς όνομα, αν έχεις ερωτευτεί όπως σου έμαθαν να ερωτεύεσαι.” Εσείς τι πιστεύετε, υπάρχουν συγκεκριμένα πρέπει στον έρωτα;

Ναι. Και είναι μη λειτουργικός. Ο έρωτας που μας έμαθαν είναι ένας ρόλος. Ο έρωτας που μας συμβαίνει είναι κάτι πολύ πιο ακατάστατο. Και συνήθως πιο αληθινό από όσο αντέχουμε.

• Αν έπρεπε να περιγράψετε σε κάποιον που δεν θα δει αυτή την παράσταση τι χάνει, τι θα του λέγατε;

Δεν ξέρουμε αν χάνει κάτι. Και δεν είμαστε σίγουροι ότι αυτό είναι το σωστό ερώτημα. Το τι κερδίζει ή τι χάνει κανείς από μια παράσταση είναι τελείως υποκειμενικό. Κάποιος μπορεί να φύγει χωρίς να του συμβεί τίποτα. Κάποιος άλλος μπορεί να μείνει με κάτι που δεν μπορεί καν να εξηγηθεί. Δεν φτιάξαμε αυτή την παράσταση για να αρέσει σε όλους. Οπότε, αν δεν τη δει… μπορεί να μην χάσει και τίποτα. Αν όμως είναι από αυτούς που τον ενδιαφέρει να νιώσει κάτι που δεν είναι ακριβώς ξεκάθαρο, τότε ίσως να άξιζε. Ίσως και όχι. Η ιστορία θα δείξει.

👇👇👇

► Info

• Πεταλούδες στο στομάχι της Αλεξάνδρας Καλτσογιάννη
  

  ---

• Χώρος: Θέατρο Τ
  

  ---

• Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Γοργολίτσας-Δήμητρα Στεργίου
  

  ---

• Παραστάσεις: 13 έως 29 Μαρτίου 2026
  

  ---

• Είσαι λάτρης της Τέχνης και του Πολιτισμού; κάθε δωρεάν εκδήλωση, κάθε σημαντικό event είναι στο Arts and Culture – Μπες τώρα
  

  ---

• Ελεύθερος χρόνος, Διασκέδαση, Ψυχαγωγία, Απόψεις, Πολιτισμός, Βιβλία: Οι Top εκδηλώσεις, Σινεμά, θέατρο, χορός, γιορτές, φεστιβάλ αλλά και προτάσεις για τα καλύτερα live, συναυλίες, όπως και χρήσιμες πληροφορίες για βιβλία, χόμπι, μόδα, δραστηριότητες, μαθήματα, σεμινάρια, δράσεις. ΔΩΡΕΑΝ προσκλήσεις και όλα τα event με Ελεύθερη είσοδο, θα τα βρείτε στην Top Ατζέντα – Ημερολόγιο Εκδηλώσεων του cityportal.gr. 

Η Γαλλία καταργεί τα “συζυγικά καθήκοντα” – Η Ελλάδα;