Η πλούσια δεκαετία του Τελλογλείου Ιδρύματος Τεχνών Α.Π.Θ.

Το Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ. γιορτάζει φέτος τον κύκλο των τελευταίων δέκα ετών λειτουργίας του από το 2013 έως το 2022. Στο πλαίσιο αυτό εκδίδει τον τόμο «Δέκα χρόνια Τελλόγλειο (2013-2022): Η συμβολή των χορηγιών και του Ιδρύματος Α. Γ. Λεβέντης» μέσα από τον οποίο κάνει έναν απολογισμό των δράσεών του, των εκθέσεων αλλά και των εκπαιδευτικών προγραμμάτων που διοργανώθηκαν για το φιλότεχνο κοινό της πόλης.

Ίδρυση

Το Τελλόγλειο ιδρύθηκε το 1972 από τον Νέστορα και την Αλίκη Τέλλογλου. Έχοντας μεγάλο πάθος για την τέχνη και τη συλλογή έργων, το ζεύγος Τέλλολγου οραματίστηκε έναν χώρο που θα προσφέρει την τέχνη στο κοινό, που θα ζει μέσα από τους ανθρώπους του, θα συμμετέχει ενεργά και θα λειτουργεί εκπαιδευτικά για την ελληνική κοινωνία. Όπως συνήθιζε να υποστηρίζει η Αλίκη Τέλλογλου, «οτιδήποτε κρύβεται, δεν υπάρχει». Ξεκινώντας από αυτή την αρχή, στόχος του ιδρύματος ήταν και είναι έως σήμερα η συνεργασία με άλλα ιδρύματα, η φιλοξενία εκθέσεων, η προβολή των συλλογών και γενικότερα η προσφορά των έργων τέχνης στο ευρύ κοινό.

Κτήριο

Στεγασμένο επί της οδού Αγίου Δημητρίου, το Τελλόγλειο ενώνεται με το campus του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έτσι, τοποθετημένο στη βόρεια πλευρά του πανεπιστημιακού συγκροτήματος, επεκτείνει χωροταξικά και νοητικά τον εκπαιδευτικό και πολιτισμικό ορίζοντα της πόλης.

Το κτήριο εγκαινιάστηκε τον Δεκέμβριο του 1999 και, πέρα από τον εκθεσιακό χώρο, διαθέτει αίθουσες εργαστηρίων, αμφιθέατρα αλλά και μια πλούσια βιβλιοθήκη που φιλοξενεί το αρχείο των Τώνη και Ιωάννας Σπητέρη, του Γεωργίου Μουρέλου και άλλων σημαντικών χορηγών του ιδρύματος.

Οικεία Τέλλογλου

Οικεία Τέλλογλου
Αγαπώντας βαθιά την πόλη της Θεσσαλονίκης, η Αλίκη Τέλλογλου έζησε για πάνω από 40 χρόνια στο διαμέρισμα της οικογένειας στον τέταρτο όροφο πάνω από τον κινηματογράφο «Ολύμπιον» της οδού Αριστοτέλους.

Η Οικεία Τέλλογλου αποτελεί σήμερα παράρτημα του Τελλογλείου Ιδρύματος. Από τον Απρίλιο του 2016 άνοιξε για το κοινό και, παρά τις ιδιαίτερες συνθήκες των τελευταίων ετών που την κράτησαν κλειστή και περιόρισαν την προσβασιμότητα, στόχος είναι να παραμείνει ένας ενεργός και λειτουργικός χώρος που θα φιλοξενεί εργαστήρια, δράσεις, εκδηλώσεις και ξεναγήσεις. Στο εσωτερικό της οικείας μπορεί κανείς να δει μερικά από τα πιο αγαπημένα έργα τέχνης της οικογένειας.

Μετά τον θάνατο του Νέστορα Τέλλογλου το 1972, η Αλίκη Τέλλογλου αποφάσισε να μην μεταφέρει τα έργα αυτά στο Τελλόγλειο αλλά να τα διατηρήσει στον προσωπικό της χώρο. Μεταξύ άλλων, μπορεί κανείς να απολαύσει το μπαλκόνι του διαμερίσματος που κοιτάει προς την παραλιακή οδό φωτογραφίζοντας την πλατεία Αριστοτέλους.

Δέκα χρόνια Τελλόγλειο

Επιστέφοντας στις δράσεις των τελευταίων δέκα ετών του Τελλογλείου, αξίζει να σημειωθεί πως στον εκθεσιακό χώρο αναδείχθηκαν τόσο τα έργα που αποκτήθηκαν μέσα από μια πληθώρα δωρεών, όσο και τα έργα περιοδικών εκθέσεων που οργανώθηκαν σε συνεργασία με ιδιωτικές συλλογές, με σημαντικά ιδρύματα της Ελλάδας και του εξωτερικού. Μια από τις πιο σημαντικές χρονιές ήταν το 2016, όταν το Τελλόγλειο έδειξε ιδιαίτερη εξωστρέφεια και έθεσε μια ισχυρή βάση στις μετέπειτα διεθνικές συνεργασίες του.

Μια από τις σημαντικότερες εκθέσεις της χρονιάς εκείνης ήταν η έκθεση «Ο Ντελακρουά σκηνοθετεί το ‘21» που διοργανώθηκε υπό την αιγίδα της Ελληνικής και Γαλλικής Προεδρίας της Δημοκρατίας. Το ίδιο έτος παρουσιάστηκαν εκθέσεις που συνομιλούσαν με την ποίηση και το έργο εμβληματικών ελλήνων ποιητών όπως ο Ελύτης. Οι χρονιές της πανδημίας και της κοινωνικής απομόνωσης δημιούργησαν φυσικά δυσχερείς συνθήκες για τη διοργάνωση και την ανάδειξη των εκθέσεων που είχαν προγραμματιστεί. Ωστόσο, υπήρξαν η αφορμή για αναστοχασμό και επαναπροσδιορισμό των στόχων και των αναγκών του ιδρύματος. Έτσι, η έκθεση «Γιανούλης Χαλεπάς: Δούναι και Λαβείν» που παρουσιάστηκε το 2022 σε συνεργασία με το Onassis Culture και επανέφερε το ίδρυμα στις συνήθεις συνθήκες λειτουργίας του, κατάφερε να συγκεντρώσει τον αριθμό των 18.000 επισκεπτών. Η διευθύντρια του ιδρύματος, κ. Αλεξάνδρα Γουλάκη-Βουτυρά, δήλωσε πως αυτό ήταν μια τεράστια επιτυχία για το Τελλόγλειο, αφού από το 2008 δεν είχε παρατηρηθεί ξανά τόσο μεγάλη προσέλευση από το κοινό. Η έκθεση για τον Γιανούλη Χαλεπά κέντρισε το ενδιαφέρον του τύπου, των φιλότεχνων αλλά και των μικρών παιδιών που έδειξαν ιδιαίτερο ενθουσιασμό μέσα από τα εκπαιδευτικά προγράμματα που πραγματοποιήθηκαν.

Το Τελλόγλειο σήμερα

Σήμερα μπορεί κανείς να επισκεφτεί τρεις εκθέσεις που φιλοξενούνται στον χώρο του Τελλογλείου. Η πρώτη έχει τον τίτλο «Θησαυροί Φιλελληνική Ζωγραφικής» και αποτελείται από έργα της συλλογής του Ιδρύματος Αντώνιος Ε. Κομνηνός. Μεταξύ αυτών βρίσκονται έργα πολύ σημαντικών ευρωπαίων καλλιτεχνών όπως οι Ιταλοί L. Lipparini, C. Dell’Acqua, F. Agricola, οι Γερμανοί Peter von Hess, J.C. Perlberg, L. Lange, C. Rottmann, οι Άγγλοι D. Dighton, E. Lear, G.P. Reinagle, οι Γάλλοι A.M. Colin, P. Bonirote και o Δανός M.C.W. Rørbye.

Η δεύτερη έκθεση διοργανώνεται στο πλαίσιο εορτασμού της τελευταίας δεκαετίας του Τελλογλείου, παρουσιάζει έργα των συλλογών του ιδρύματος και έχει τον τίτλο «Φύση: Κραυγές και Ψίθυροι». Αναδεικνύει θέματα σχετικά με την κλιματική αλλαγή και την επώδυνη ανθρώπινη παρέμβαση στο περιβάλλον. Τέλος, στον 1ο όροφο του κτηρίου φιλοξενείται η αναδρομική έκθεση «Αριστοτέλης Βασιλικιώτης: “Απρόσμενες αλλαγές πορείας”» που αποτελείται από 60 έργα του καλλιτέχνη και από αρχειακό υλικό που παρουσιάζεται για πρώτη φορά.

Παράλληλα οργανώνονται από το Τελλόγλειο Ίδρυμα εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά και ενήλικες. Στο πλαίσιο αυτό παρέχονται μαθήματα σχεδίου, ιστορίας της τέχνης αλλά και δραστηριότητες προσαρμοσμένες στις ανάγκες των παιδιών και των μαθητών που επισκέπτονται τον χώρο. Μεταξύ άλλων έχει καθιερωθεί το πρόγραμμα #FamilyTime που ενισχύει την ενεργό συμμετοχή όλων των μελών της οικογένειας στην καλλιτεχνική εμπειρία.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις εκθέσεις, τις ξεναγήσεις αλλά και τα εκπαιδευτικά προγράμματα του ιδρύματος επισκεφτείτε την επίσημη ιστοσελίδα στον σύνδεσμο www.teloglion.gr.

Γράφει η Άννα Κάμπα


Φώτης Βάρθης | Η εικαστική παραμυθία της χαρακτικής