Σχόλια/Κριτική
Ο Μαρτέν Μπουρμπουλόν προσεγγίζει την ιστορία του Γκιστάβ Άιφελ όχι ως μια αυστηρή ιστορική βιογραφία, αλλά ως μια ερωτική τραγωδία. Ο Γκιστάβ Άιφελ, απολαμβάνοντας τον θρίαμβο του για την κατασκευή του Αγάλματος της Ελευθερίας, πιέζεται από το γαλλικό κράτος να σχεδιάσει κάτι εντυπωσιακό για την Παγκόσμια Έκθεση του 1889, ενώ ο ίδιος ονειρεύεται απλώς το μετρό του Παρισιού. Η απρόσμενη επανεμφάνιση ενός παλιού, θαμμένου πάθους γίνεται η αληθινή πηγή έμπνευσης για τη δημιουργία του περίφημου πύργου. Ο Ρομέν Ντιρί και η Έμα Μάκι προσφέρουν μια φρέσκια και δυναμική χημεία σε ένα φιλμ που εστιάζει λιγότερο στις τεχνικές λεπτομέρειες της κατασκευής και περισσότερο στο συνασθηματικό κόστος της εμμονής.
Γιατί να το δεις: Γιατί το Παρίσι στα τέλη του 19ου αιώνα αναβιώνει ατμοσφαιρικά σε κάθε πλάνο, μετατρέποντας οπτικά ένα εμβληματικό μνημείο σε μια ρομαντική, εντυπωσιακή εξομολόγηση.
