Σχόλια/Κριτική
Από τα αριστουργήματα της 7ης Τέχνης, όπου ο Τσάρλι Τσάπλιν καυτηριάζει δίχως έλεος και ταυτόχρονα ξεκαρδιστικά την ανεργία, την απανθρωπιά των ελίτ και τη μηχανοποίηση της εργασίας και ως εκ τούτου, της κοινωνίας. Μία προφητική και ταυτόχρονα απίστευτα επίκαιρη ταινία, από τις πλέον πολιτικές του μέγιστου καλλιτέχνη, που εκτός από τη σκηνοθεσία υπογράφει και το σενάριο και φυσικά κρατά τον πρωταγωνιστικό ρόλο, παραδίδοντας μια απαράμιλλη, ντελιριακή και συνάμα συγκινητική ερμηνεία. Ταυτόχρονα, παίζει με τον ήχο -και τον εμπαίζει- μιας και η «επανάσταση» του ήχου είχε ήδη καθιερωθεί στον κινηματογράφο, ενώ αυτός επέμενε στον ενσωματωμένο ήχο αν και όχι συγχρονισμένο στη μεγαλύτερη διάρκεια της ταινίας. Ένα φιλμ που διαθέτει ίσως τις περισσότερες σκηνές που μπαίνουν στο ανθολόγιο του παγκόσμιου κινηματογράφου και φυσικά ένα αξέχαστο φινάλε. Μαζί του πρωταγωνιστεί και η έξοχη Πολέτ Γκοντάρ.
Διαβάστε επίσης: Τσάρλι Τσάπλιν: Ο θλιμμένος κωμικός και το πρώτο αστέρι του Χόλυγουντ