Νιώθετε ποτέ ότι η ζωή σας είναι ένα ατελείωτο κυνήγι από στόχους και λίστες που όλο γεμίζουν και ποτέ δεν αδειάζουν; Ότι όσα και αν κάνετε, όσα και αν έχετε ποτέ δεν φαίνεται να είναι αρκετά; Λες και στο σχολείο μάθαμε συλλογικά μόνο το συγκριτικό απ’ τους βαθμούς των επιθέτων καλύτερα, περισσότερα, γρηγορότερα. Ε λοιπόν, υπάρχει και ο θετικός: καλά, αρκετά, ήρεμα και το Perfect Days έχει τον τρόπο να σας το θυμίσει.
Perfect Days
Ο Χιραγιάμα είναι ένας μοναχικός καθαριστής δημόσιων τουαλετών στο Τόκιο. Είναι πολύ σχολαστικός στη δουλειά του και σχεδόν εμμονικός- θα έλεγε κανείς- με τις ρουτίνες του. Κάθε πρωί ξυπνάει όχι με ξυπνητήρι, αλλά από τον ήχο της σκούπας της ηλικιωμένης γειτόνισσάς του στο πεζοδρόμιο. Ποτίζει ευλαβικά τα φυτά του και στον δρόμο προς και από τη δουλειά ακούει κασέτες με μουσική από τα 70΄s. Του αρέσει η φωτογραφία και το διάβασμα. Ακόμα και τα Σαββατοκύριακα ο Χιραγιάμα έχει τα μικρά του rituals. Βάζει πλυντήριο, αγοράζει βιβλία και πηγαίνει στο αγαπημένο του μπαρ.
Η ταινία αποτελεί σχεδόν μια ηθογράφηση του πρωταγωνιστή, μία τέλεια περίπτωση μελέτης χαρακτήρα. Ο Χιραγιάμα μοιάζει εκ πρώτης όψεως απλοϊκός σχεδόν βαρετός, αλλά σταδιακά ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του θεατή και αποκτά μια βαθιά ανθρώπινη διάσταση. Τα μοτίβα, που άλλοτε επαναλαμβάνονται και άλλοτε ανατρέπονται, οι υπόλοιποι χαρακτήρες, που φαίνεται να μην έχουν άλλο λόγο ύπαρξης πέρα από το να αντανακλούν τον πρωταγωνιστή, δίνουν βάθος και αποκαλύπτουν τον ήρωα.
Μέσα από μικρά συμβάντα η ταινία μας υπενθυμίζει ότι η ζωή δεν είναι μια ευθεία γραμμή, αλλά μια καμπύλη με ανόδους και καθόδους, που αναγκαστικά όλοι μας ανεβοκατεβαίνουμε. Κι όμως μέσα σ’ αυτή τη ρευστότητα ο πρωταγωνιστής σταθερά και κάθε μέρα νιώθει μια πληρότητα και μια ευχαρίστηση αξιοζήλευτη. Και αυτό όχι γιατί ζει μια ζωή με προνόμια και ανέσεις, η αντίθεση ανάμεσα στον τρόπο ζωής και στην ποιότητα που ο χαρακτήρας της προσδίδει είναι σκόπιμα αισθητή, ούτε γιατί είναι αναίσθητος, χωρίς αισθήματα, πάθη και αδυναμίες.
Αντίθετα, ο Χιραγιάμα χαίρεται, απογοητεύεται, κουράζεται, ζηλεύει, δείχνει ενσυναίσθηση, φροντίζει, χαμογελάει, κλαίει. Και ξέρει ότι είναι οκ να τα βιώνεις όλα αυτά. Δεν δαιμονοποιεί το συναίσθημα, δεν εξωραΐζει καταστάσεις, ούτε τις υπεραναλύει, απλώς τις αποδέχεται. Οτιδήποτε και να συμβεί μέσα στη μέρα του, εκείνος θα ψάξει να βρει ή μάλλον θα δημιουργήσει ο ίδιος, εκείνες τις στιγμές γαλήνης και ηρεμίας.
Μέσα από την αγάπη του για τη φύση και την κηπουρική, τη φωτογραφία, τη λογοτεχνία και τη μουσική, μακριά από τον πολύβουο κόσμο της τεχνολογίας και του διαδικτύου ο Χιραγιάμα έρχεται πιο κοντά στον πυρήνα του και βρίσκει νόημα στο εδώ και στο τώρα, χωρίς να αναλώνεται στο παρελθόν, χωρίς να ανησυχεί για το μέλλον. Κάθε νέα μέρα είναι γι’ αυτόν και μια νέα αρχή, ανεξάρτητα με το τι έχει προηγηθεί ή τι μπορεί να έπεται. Κάθε ξημέρωμα είναι ένας λόγος για να αισθάνεται ευγνωμοσύνη και ανυπομονησία, σχεδόν παιδική.
Ο Βιμ Βέντερς εμπνέεται από δημόσιες τουαλέτες του Τόκιο
Η επιτυχία της ταινίας δεν οφείλεται στην έντονη δράση ή στους πειστικούς διαλόγους. Αντίθετα, ο Wim Wenders φρόντισε πολύ επιδέξια η λιτότητα εκτός από στοιχείο περιεχομένου να αποτελέσει και χαρακτηριστικό δομής, καθώς ελάχιστα γίνονται και ακόμη πιο λίγα λέγονται στη σχεδόν δίωρη διάρκειά της. Σ’ αυτό το πλαίσιο οι εκφράσεις του Kōji Yakusho είναι καθοριστικές για τη σκιαγράφηση του Χιραγιάμα, όπως επίσης και οι μακρόσυρτες σιωπές, που δίνουν στον θεατή την ευκαιρία επί τόπου να αναστοχαστεί και να αναλύσει. Η φωτογραφία, αλλά και οι μουσικές επιλογές πλαισιώνουν την πλοκή και δημιουργούν ένα αισθητικό αποτέλεσμα άρτιο, που ικανοποιεί και τον πιο απαιτητικό.
Ξεκίνησα να βλέπω την ταινία λίγο τυχαία και έμεινα επειδή άγγιξε κάτι βαθύτερο. Μου υπενθύμισε ότι η ευτυχία δεν αποτελεί τυχαίο εξωτερικό παράγοντα, αλλά εσωτερική υπόθεση, μία σειρά μικρών μα συνειδητών επιλογών που κάνουμε κάθε μέρα και που επηρεάζουν την ποιότητα της ζωής μας. Δεν μετριέται μέσα από τα επιτεύγματα και τα αποκτήματα, δεν είναι ένας αγώνας δρόμου με ατελείωτες πίστες, αλλά εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο στεκόμαστε απέναντι σε ό,τι συμβαίνει. Το Perfect Days σε αναγκάζει σχεδόν να κατεβάσεις ταχύτητα, σε γειώνει και σου υπενθυμίζει ότι δεν είναι κάθε τι όμορφο ή εύκολο, αλλά είναι μοναδικό. Και αν δεν είναι αυτό το νόημα της ζωής, τότε ποιο είναι;
Γράφει η Ειρήνη Νταρλαγιάννη | Φωτογραφία αρχείο Depositphotos
Το έπος του Γκιλγκαμές το αρχαιότερο λογοτεχνικό έργο της ανθρωπότητας
σχετικά νέα
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
