Ένα σύννεφο ταξιδεύει από τη σκηνή στα παιδικά χέρια. Περνάει από παλάμη σε παλάμη, ζεσταίνεται, ζωντανεύει. Όταν επιστρέφει πίσω, δεν είναι πια το ίδιο σύννεφο – έχει γίνει κάτι μαγικό, κάτι που ανήκει σε όλους: μια κοινή εμπειρία, μια ζωντανή ανάμνηση, ένας σπόρος που μόλις φυτεύτηκε σε ψυχές έτοιμες να τον υποδεχτούν. Και ίσως, σε κάποια από αυτά τα παιδιά, κάποια μέρα – όταν το κουράγιο θα λείπει ή όταν ο κόσμος θα φαίνεται πολύ μεγάλος – αυτός ο σπόρος θα ανθίσει.
Ο τίτλος που διάλεξα για την συνέντευξη “Σκοινί-Κορδόνι: Αλλάζει τους κανόνες στο Παιδικό Θέατρο” μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως δεν ταιριάζει καθόλου με το προφίλ των δύο δημιουργών της ομάδας. Η Λένα Πετροπούλου και ο Πέτρος Μαλιάρας, οι καλλιτεχνικοί δημιουργοί πίσω από το «Σκοινί-Κορδόνι», δεν είναι κάποια άτομα που ήρθαν να ανατρέψουν κανόνες και γενικά να κάνουν “θόρυβο” γύρω από το όνομα τους ή να προκαλέσουν. Είναι άνθρωποι που απλά κάνουν τη δουλειά τους με ταπεινότητα, συνέπεια και μια σχεδόν παιδική αφοσίωση στην τέχνη τους. Κι όμως, αυτή ακριβώς η αθόρυβη προσέγγιση – η ειλικρίνεια, η τρυφερότητα, ο σεβασμός στη νοημοσύνη των παιδιών – είναι η αληθινή επανάσταση που αλλάζει πραγματικά τα δεδομένα στο παιδικό θέατρο.
«Δώστε μου ένα παιδί μέχρι την ηλικία των επτά ετών και θα σας δείξω τον άνθρωπο», έλεγε ο Αριστοτέλης. Στο «Σκοινί-Κορδόνι», αυτή η αρχαία σοφία παίρνει σάρκα και οστά πάνω στη σκηνή – ή μάλλον, παντού όπου υπάρχουν παιδιά, ένας ελεύθερος χώρος και η διάθεση για μια ιστορία να ζωντανέψει.
Από το 2010, η Λένα και ο Πέτρος ταξιδεύουν ακούραστα σε σχολεία, πλατείες, πάρκα, απομακρυσμένους δήμους – παντού όπου μπορεί να φτάσει η μαγεία του ζωντανού θεάτρου. Με τη φιλοσοφία τους ως πυξίδα – παραστάσεις που μιλούν με ειλικρίνεια στα παιδιά, που τα καλούν να γίνουν συνδημιουργοί και όχι απλοί θεατές – έχουν κατορθώσει να φτιάξουν έναν δικό τους κόσμο. Έναν κόσμο όπου το θέατρο δεν είναι παθητική θέαση, αλλά ζωντανό παιχνίδι, συλλογική αναπνοή, κοινός τόπος συνάντησης.
Με έργα όπως «Ο Ποιητιτής», «Η Μάγια των Χριστουγέννων» και «Στην Οδό Συνεργασίας», η ομάδα αγγίζει με τρυφερότητα και σεβασμό θέματα που κρύβονται στις πτυχές της παιδικής καρδιάς: τον φόβο που σε παραλύει, τη χαρά της συνεργασίας, την ανάγκη για ενσυναίσθηση, την ομορφιά των μικρών, απλών πραγμάτων που κάνουν τη ζωή να αξίζει.
Μια Καλλιτεχνική Συνεργασία που Ταξιδεύει
Η Λένα, γεννημένη στη Δράμα το 1977, συνδυάζει τις σπουδές της στη Νομική με μια βαθιά, σχεδόν απόκοσμη αγάπη για το θέατρο. Αποφοίτησε από το Εργαστήρι της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης και εξειδικεύτηκε σε σωματικό θέατρο, αυτοσχεδιασμό και κινησιολογία. Τακτικό μέλος του Σ.Ε.Η. από το 2008, έχει συνεργαστεί με σημαντικούς θιάσους και έχει δημιουργήσει δεκάδες θεατρικά κείμενα που μιλούν στο παιδί που κρύβουμε όλοι μέσα μας. Πέρα από το «Σκοινί-Κορδόνι», είναι ιδρυτικό μέλος και καλλιτεχνική υπεύθυνη της ομάδας NOVAN Theatre Group, όπου διδάσκει σωματικό θέατρο και αυτοσχεδιασμό.
Ο Πέτρος, γεννημένος στη Βέροια το 1985, ακολούθησε μια μη συμβατική πορεία: από τις Οικονομικές Επιστήμες του ΑΠΘ στη θεατρική σκηνή, με ενδιάμεσο σταθμό ένα Μεταπτυχιακό Δημιουργικής Γραφής. Μέλος του Σ.Ε.Η., έχει πλούσιο βιογραφικό με συμμετοχές σε δεκάδες θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές παραγωγές. Πρόσφατα εργάστηκε ως Α’ βοηθός σκηνοθέτη και ηθοποιός στη σειρά «HOTEL ELVIRA» του MEGA, ενώ παράλληλα διατηρεί έντονη δραστηριότητα στο χώρο της σκηνοθεσίας και της θεατρικής παιδείας, εμψυχώνοντας θεατρικές ομάδες εφήβων και ενήλικων για πάνω από μια δεκαετία, διδάσκοντας στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βέροιας.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Λένα και ο Πέτρος ανοίγουν την πόρτα του δημιουργικού τους κόσμου και μας προσκαλούν να περπατήσουμε μαζί τους στους δρόμους που διάλεξαν – δρόμους γεμάτους γέλιο, ερωτήματα, πρόβες, ταξίδια και, πάνω απ’ όλα, την ακλόνητη πίστη στη δύναμη της τέχνης να «φυτεύει σπόρους» και να κάνει τον κόσμο λίγο καλύτερο.
Συνέντευξη Λένα Πετροπούλου, Πέτρος Μαλιάρας
Η ομάδα «Σκοινί-Κορδόνι» λειτουργεί από το 2010. Ποιο ήταν το βασικό κενό ή η ανάγκη που προσπαθήσατε να καλύψετε στον χώρο του παιδικού θεάτρου; Τι ακριβώς “πρέσβευε” η ομάδα από την πρώτη στιγμή;
Λένα–Η ιδέα της ομάδας ξεκίνησε, αρχικά, από τη δική μας ανάγκη για έκφραση και δημιουργία. Άνθρωποι νέοι στο χώρο, που δουλεύαμε σε εκείνη την περίοδο με ομάδες παιδιών σε συλλόγους και σχολές, με αγάπη και δίψα για το θέατρο, που μαζεύτηκαν μαζί κι ο καθένας είχε να προσθέσει τη δική του δεξιότητα για έναν κοινό σκοπό. Άλλος έγραψε κείμενο, άλλος μουσική, άλλος έραψε κοστούμια, άλλος πήρε την ευθύνη της σκηνοθεσίας, άλλος χορογράφησε κ.ο.κ.
Πέτρος– Η ομάδα ήθελε να συστήσει στον χώρο του παιδικού θεάτρου έναν άλλον τρόπο αντιμετώπισης των παιδιών. Θα μιλούσε με ειλικρίνεια, χωρίς να αποφεύγει τις δύσκολες λέξεις, θα απευθυνόταν με χιούμορ, εξωστρέφεια, αλλά και προσεγμένη τεχνική στο κοινό των μικρών ανθρώπων. Και κυρίως θα ταξίδευε εκεί που συνήθως δεν πήγαιναν τα άλλα θέατρα! Κι αυτό κάνει ως και σήμερα!
[…για εμάς το θέατρο είναι συνυφασμένο με τη ζωή μας…]
Έχετε μια έντονη δραστηριότητα σε δήμους, πολιτιστικούς φορείς και κοινοτικές δράσεις (π.χ. Εβδομάδα Βιώσιμης Κινητικότητας). Θα χαρακτηρίζατε τη δράση σας ως μια μορφή κοινωνικού ακτιβισμού μέσω του παιδικού θεάτρου;
Πέτρος– Οι συνεργασίες με τους φορείς, οι προσκλήσεις να συμμετέχουμε στις δράσεις τους, ήταν για μας μια επιβεβαίωση ότι κάτι κάνουμε καλά! Αν σκεφτείτε πως η ‘δημοσιότητα΄ των έργων δεν περνούσε ακόμη από τα μέσα δικτύωσης, αλλά συντελούνταν στόμα στόμα, αυτό για εμάς αποτέλεσε αφορμή να δουλέψουμε πιο πολύ, και καλύτερα, κάθε φορά.
Λένα– Επειδή για εμάς το θέατρο είναι συνυφασμένο με τη ζωή μας, επειδή όλα τα πράγματα που μας αφορούν, μας προβληματίζουν, μας ενοχλούν, τα εκφράζουμε μέσα από την θεατρική διαδικασία, δε το νιώθουμε σαν ακτιβισμό, αλλά σαν την ουσία της τέχνης αυτής. Ναι, θέλουμε να επηρεάσουμε, να προβληματίσουμε, να ‘διορθώσουμε’ τα κακώς κείμενα, αλλά και να προστατέψουμε την ελπίδα.
[Το Σκοινί Κορδόνι επιθυμεί να φέρνει μπροστά στα μάτια των παιδιών ιστορίες με νόημα, που δεν μπεμπεκίζουν, δεν στηρίζονται στα χοντροκομμένα αστεία…]
Τι πιστεύετε ότι κάνει το «Σκοινί-Κορδόνι» μοναδικό ή διαφορετικό σε σχέση με άλλες ομάδες παιδικού θεάτρου; Είναι η φιλοσοφία, η μεθοδολογία ή κάτι άλλο;
Πέτρος-Λένα– Το Σκοινί Κορδόνι επιθυμεί να φέρνει μπροστά στα μάτια των παιδιών ιστορίες με νόημα, που δεν μπεμπεκίζουν, δεν στηρίζονται στα χοντροκομμένα αστεία, που βάζουν τα παιδιά στη διαδικασία να μπορούν να αναγνωρίσουν μέσα σε αυτές τον εαυτό τους, αλλά και τον κόσμο γύρω τους, κι αν γίνεται-και όσο γίνεται- να τον αλλάξουν προς το καλύτερο! Θέλουμε να πιστεύουμε πως όσοι ασχολούνται με το θέατρο για παιδιά το κάνουν για τους ίδιους λόγους!
[Το να μας επιτρέπουν (τα παιδιά) να παίξουμε μαζί τους είναι ανεκτίμητο]
Οι περιγραφές των παραστάσεών σας («Η Άκρη του Αστεριού», «Στην Οδό Συνεργασίας…», Ο Ποιητιτής…) τονίζουν τη διάδραση και τη μετατροπή του θεάτρου σε «ζωντανό παιχνίδι» και όχι «παθητική θέαση». Πώς ορίζετε εσείς τον ρόλο του παιδιού μέσα στη θεατρική σας εμπειρία;
Λένα–Όλες μας οι παραστάσεις έχουν έντονο διαδραστικό στοιχείο κι αυτό κατά πρώτο λόγο έχει να κάνει με το να νιώθουν τα παιδιά ότι είναι μέρος της παράστασης/της ζωής κι όχι απλοί παρατηρητές καταστάσεων, ενώ κατά δεύτερον, κάνει πράξη αυτά που πρεσβεύουμε ως ομάδα: τη συνεργασία, τη συνδημιουργία, τον αλληλοσεβασμό, τον ζωτικό χώρο έκφρασης!
Πέτρος–Επίσης η συμμετοχή των παιδιών είναι τόσο ευεργετική και για τους ίδιους τους ηθοποιούς της παράστασης, που έχουν διαρκώς τεταμένες τις αισθήσεις τους, ώστε να μην αφήσουν τίποτε να πέσει κάτω! Για να μην πω το πόσο πολύ γελάμε και μαλακώνει το μέσα μας με την ματιά που φέρνουν τα παιδιά στα πράγματα! Το να μας επιτρέπουν να παίξουμε μαζί τους είναι ανεκτίμητο.
[Οι παραστάσεις και τα κείμενα φυτεύουν σπόρια!]
Στα κείμενά σας για τις παραστάσεις, αναφέρετε πολύ ξεκάθαρα στόχους που αφορούν την ψυχολογία και την ανάπτυξη του παιδιού, αυτό έχει αποτέλεσμα;
Λένα-Οι παραστάσεις και τα κείμενα φυτεύουν σπόρια! Άλλα θα πιάσουν κι άλλα όχι! Πρέπει κανείς να έρθει σε ειρήνη με αυτό. Οι αφηρημένες έννοιες, αν το σκεφτούμε λίγο καλύτερα, δεν είναι και τόσο αφηρημένες. Έχουν πρακτικό αντίκτυπο.
Πέτρος–Για παράδειγμα, τα ντροπαλά παιδιά πιο εύκολα θα θελήσουν να πουν τη γνώμη ή την εμπειρία τους, μέσα σε μια συνθήκη, όπου όλοι μπορούν να ακουστούν με σεβασμό. Θα περιμένω να τελειώσεις, θα σε ακούσω με προσοχή, θα επιβραβεύσω την προσπάθεια σου, θα σε ευχαριστήσω που μοιράστηκες κάτι που σε αφορά μαζί μου. Ίσως έτσι την επόμενη φορά να είναι για αυτά τα παιδιά πιο εύκολο!
[Ένα σύννεφο που ταξιδεύει στα παιδικά χέρια κι επιστρέφει πίσω στη σκηνή, πιστέψτε με, δεν είναι πια το ίδιο σύννεφο!]
Στις περιγραφές των παραστάσεών σας, αναφέρετε ότι τα παιδιά έρχονται σε επαφή με ειδικά φτιαγμένα αντικείμενα και ότι χρησιμοποιείτε σωματικό θέατρο για να «διεγείρουν την αισθητηριακή αντίληψη» των παιδιών. Θα μπορούσατε να μας περιγράψετε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα από μια παράσταση;
Πέτρος- Η σωματικότητα των παραστάσεων έχει να κάνει με τη μεταμόρφωση, με την αποδοχή της σύμβασης ότι αυτό που βλέπει το παιδί είναι θέατρο. Ότι μια ιστορία μπορεί να ειπωθεί και μόνο με το σώμα και τη φωνή και να σε συνεπάρει! Είναι ένα παιχνίδι, που τα παιδιά αναγνωρίζουν, γιατί έτσι λένε κι αυτά τις δικές τους ιστορίες!
Λένα–Στην άκρη του αστεριού για παράδειγμα, που είναι μια παράσταση για παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας, η σημαντικότητα του να μπορείς να περάσεις την ιστορία μέσα από όλες τις αισθήσεις είναι το ζητούμενο. Ένα σύννεφο που ταξιδεύει στα παιδικά χέρια κι επιστρέφει πίσω στη σκηνή, πιστέψτε με, δεν είναι πια το ίδιο σύννεφο! Γίνεται το δικό μας κοινό σύννεφο! Ή ο χνουδωτός ήλιος, που όλοι μαζί φροντίζουμε να σηκωθεί ψηλά κι έτσι να συνεχίσει παρακάτω η ιστορία, δεν είναι πια ένας ψεύτικος ήλιος, αλλά η αλήθεια που θα έρθει στη σκηνή από την κοινή μας πίστη στα πράγματα! Και το κάναμε να συμβεί όλοι μαζί!
[Αν εμείς δε γελάσουμε στις πρόβες, έργο δεν βγαίνει!!! Είναι η πρώτη ένδειξη ότι όλα θα πάνε καλά!]
Οι παραστάσεις σας βασίζονται σε έναν συνδυασμό κειμένου, σωματικής δράσης, αλληλεπίδρασης και μουσικής. Πόσος χρόνος, κατά μέσο όρο, απαιτείται από τη στιγμή που ξεκινάνε τις πρόβες μιας νέας παράστασης μέχρι να είναι έτοιμη για το κοινό;
Λένα-Από την ιδέα, την καταγραφή της σε θεατρικό κείμενο, την επιλογή των συντελεστών κι έπειτα όλο εκείνο το ταξίδι των προβών, μπορεί να περάσει αρκετός καιρός! Δεν είναι συγκεκριμένος. Μπορεί μια ιδέα να κοιμάται για καιρό κι όταν ξυπνήσει να είναι τόσο καθαρή, που όλα τρέχουν γρηγορότερα, κι άλλοτε πάλι χρειάζεται πειραματισμός, περισσότερη ερεύνα, δοκιμές, ανατροπή στα σχέδια…
Πέτρος– Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, φανταστείτε ένα ανθρώπινο μελίσσι, που δουλεύει με όρεξη για τον κοινό σκοπό. Υφάσματα, μουσικές, σκηνικές προτάσεις, ατάκες, χορογραφίες, προγράμματα, προβλήματα, προβληματισμοί… και πολύ γέλιο! Αν εμείς δε γελάσουμε στις πρόβες, έργο δεν βγαίνει!!! Είναι η πρώτη ένδειξη ότι όλα θα πάνε καλά!
[Κι όλοι αυτοί οι κόσμοι που δημιουργούνται χωρούν σε ένα αμάξι…]
Οι παραστάσεις σας επισκέπτονται σχολεία και διάφορους χώρους, πράγμα που σημαίνει συνεχείς μετακινήσεις. Τα σκηνικά σας, όπως αναφέρεται, είναι «μιναμαλιστικά» και «ευρηματικά» και πάντα έτοιμα να ταξιδέψουν;
Λένα– Οι επισκέψεις σε σχολεία, σε πλατείες, σε πάρκα, σε βιβλιοθήκες, σε διοργανώσεις, σε όλη την επικράτεια, είναι η βασική μας δουλειά! Είναι κι ένας λόγος που μας ένωσε! Ταξίδι και θέατρο μαζί! Το να μπορούν τα σκηνικά και τα σκηνικά αντικείμενα να ταξιδεύουν είναι πάντα ζητούμενο.
Πέτρος-Κι ευτυχώς στην ομάδα υπάρχουν σταθεροί, και νέοι, συνεργάτες που βρίσκουν δημιουργική την ιδέα του να συνδυάζουν την καλαισθησία με τις έξυπνες λύσεις. Πλάτες σκηνικών σπάνε σε μικρότερα κομμάτια, καρέκλες και τραπέζια διπλώνουν, υφάσματα δένονται με ευφάνταστους τρόπους, ώστε να δίνουν μια άλλη εικόνα σε λίγα δευτερόλεπτα, αλλά και τα σώματα των ίδιων των ηθοποιών, που μεταμορφώνονται στον σκηνικό χώρο, ανάλογα με τις ανάγκες! Κι όλοι αυτοί οι κόσμοι που δημιουργούνται χωρούν σε ένα αμάξι, ή, ίσως, κι ένα δεύτερο.
[Διψάμε για αγάπη, για αποδοχή, για ένα χέρι να μας στηρίζει…]
Τα θέματα των έργων σας, όπως το κουράγιο να ξεπεράσεις έναν φόβο (‘Η Άκρη του Αστεριού’), η σημασία της ομαδικής δουλειάς (‘Στην Οδό Συνεργασίας’) και η αξία των μικρών, απλών πραγμάτων (‘Η Μάγια των Χριστουγέννων’), φαίνονται πολύ κοντά σε πραγματικές ανάγκες των παιδιών. Πώς ακριβώς γεννιούνται αυτές οι ιδέες;
Λένα-Εγώ γράφω για το παιδί μέσα μου. Για εκείνο που θα ήθελα να σώσω! Τα θέματα όπως ο φόβος, η απώλεια, η φιλία, το συνεργατικό πνεύμα, η ευγένεια, η ενσυναίσθηση, ο σεβασμός στον άλλον, στη φύση, στη ζωή εν γένει, δεν είναι θέματα ‘παιδικά’, είναι θέματα παν-ανθρώπινα. Όλα είναι γύρω μας. Και μέσα μας. Στην ουσία μας, έχουμε τις ίδιες ανάγκες μ’ εκείνες των παιδιών! Διψάμε για αγάπη, για αποδοχή, για ένα χέρι να μας στηρίζει κι εμείς με τη σειρά μας να κάνουμε το ίδιο. Αν θα έπρεπε να κάνω μια περίληψη στο κεφάλι μου, θα έλεγα πως ένας είναι ο βασικός άξονας στις θεματικές των παραστάσεων μας: Το Καλό και το Κακό. Αν μάθεις να αναγνωρίζεις ποιό είναι ποιο κι αν μάθεις να στέκεσαι με θάρρος, κι ας μην είναι πάντα εύκολο, στην πλευρά της καλοσύνης και της δικαιοσύνης, τότε μόλις άρχισες να κάνεις τον κόσμο καλύτερο!
[…ένα κοχύλι που σου μιλά σαν θάλασσα…]
Παρατηρώ ότι σε πολλές ιστορίες σας (π.χ. «Η Μάγια των Χριστουγέννων», «Ο super-ήρωας μου είναι… η γιαγιά μου») υπάρχει μια διάσταση “μαγείας του καθημερινού”. Πώς ισορροπείτε μεταξύ του παραμυθένιου στοιχείου και της ανάγκης για προσιτά, αναγνωρίσιμα μηνύματα για τα παιδιά;
Λένα-Η φαντασία, αυτό το παράθυρο με την ανεμπόδιστη θέα στην περιπέτεια, είναι ένα χάρισμα, που με τα χρόνια ‘χάνουμε’. Γινόμαστε πρακτικοί. Ξεχνάμε. Και, μόλα ταύτα, με την πρώτη αφορμή το αναζητούμε, γιατί μας συνδέει με τον πρώτο μας εαυτό. Μια μπάλα που πέφτει στα βιαστικά πόδια σου από την καγκελόπορτα κ τη σουτάρεις πίσω χαμογελώντας, ένα κοχύλι που σου μιλά σαν θάλασσα ή εκείνος ο σκύλος που τρέχει με τα σύννεφα κι ύστερα γίνεται δράκος, ο άνθρωπος που ενθουσιάζεται δίπλα σου, γιατί το βλέπετε μαζί… Αυτά τα ‘παραμύθια’ είναι αληθινά! Είναι ο κοινός παιδικός μας τόπος, που θέλει να του ανοίγεις που και που τα πατζούρια, για να παίρνει φως.
[Το θέατρο είναι μια ανοιχτή συζήτηση. Ένας τόπος που αναπνέουμε και νιώθουμε ΜΑΖΙ.]
Από το 2010 έως σήμερα, πώς έχει εξελιχθεί η άποψη-φιλοσοφία σας για το τι «λειτουργεί» και τι χρειάζεται το παιδικό κοινό; Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε ή αντιμετωπίζετε ως ομάδα στο να παραμείνετε πιστοί στη φιλοσοφία σας, ενώ θα πρέπει να κινείστε και σε ένα πρακτικό και οικονομικό πλαίσιο;
Πέτρος-Τα παιδιά του σήμερα μοιάζει να μεγαλώνουν πιο γρήγορα. Οι προσλαμβάνουσες είναι πολλαπλάσιες και σίγουρα η τεχνολογία έχει συμβάλει αποφασιστικά σε αυτό. Η πρόσβαση στην εικόνα, στην ταχύτητα, στην πληροφορία είναι εύκολες, καμιά φορά καταχρηστικά εύκολες. Το θέατρο, το ζωντανό δηλαδή θέαμα, δεν μπορεί να τα βάλει με την τεχνολογία.
Λένα-Και δεν θέλει! Αυτό που μπορεί να κάνει για τα παιδιά το θέατρο είναι να δημιουργήσει μια κοινή εμπειρία. Να θέσει ερωτήματα και να αναζητήσει διεξόδους. Το θέατρο είναι μια ανοιχτή συζήτηση. Ένας τόπος που αναπνέουμε και νιώθουμε ΜΑΖΙ. Σε κάθε περίπτωση, οφείλεις να ακούς, να ενημερώνεσαι, να κάνεις update στους τρόπους επικοινωνίας. Κι αυτό είναι δημιουργικό!
Πέτρος-Σχετικά με το πρακτικό και το οικονομικό κομμάτι, αυτό δεν αλλάζει μέσα στα χρόνια. Χρειάζεται κυνήγι, επικοινωνία και πάνω απ’ όλα τίμια δουλειά! Όταν έχεις μια καλή παράσταση στα χέρια σου, ποτέ δεν πάει χαμένη!
[Εμείς, στο Σκοινί-Κορδόνι, έχουμε μεγάλη αδυναμία στους δρόμους κι ευχόμαστε να έχουμε ακόμη να διανύσουμε πολλούς!]
Με βάση την εμπειρία σας, ποια πιστεύετε ότι είναι τα πιο πιεστικά ζητήματα που απασχολούν τα σημερινά παιδιά αλλά και τους γονείς τους σε σχέση με τα παιδά και πώς σκέφτεστε η ομάδα «Σκοινί-Κορδόνι» να τα αντιμετωπίσει μελλοντικά μέσα από το θεατρικό της έργο;
Πέτρος-Η βία, ο θυμός, η έλλειψη επικοινωνίας, η έλλειψη κοινού ποιοτικού χρόνου, ο φόβος για το μέλλον, η μοναξιά… και πάλι, αν το σκεφτούμε, όλα αυτά δεν είναι κάτι καινούργιο. Είναι καινούργιες οι συνθήκες και μοιάζει επείγον το να προσαρμοστείς σε αυτές!
Λένα-Όσο, όμως, έχουμε κατά νου την ουσία του ανθρώπου κι όσο μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε τα σημάδια και να παίρνουμε γενναίες αποφάσεις –μεγάλες, μα και μικρές- τόσο πιο έτοιμοι θα είμαστε να πάρουμε τον δρόμο που διαλέγουμε, κι ας γίνει και με λάθη!
Λένα- Πέτρος-Εμείς, στο Σκοινί-Κορδόνι, έχουμε μεγάλη αδυναμία στους δρόμους κι ευχόμαστε να έχουμε ακόμη να διανύσουμε πολλούς!
►Info
Σκοινί-Κορδόνι
Τηλέφωνο Επικοινωνίας ….
…..
σχετικά νέα
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
